H δύναμη της "αταξίας"

    Ποτέ δε μου άρεσε η τάξη. Πάντα είχα μια βαθιά, εσωστρεφή κλίση στο άλλο άκρο, αυτό της αταξίας. Εκεί που όλα αιωρούνται, τίποτα δε μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο και κινείται απλά αέναα στο χώρο, στροφάρει και σε παρασέρνει. Αυτή η ζάλη η ανεκτίμητη, του ρίσκου, των παθών και του αισθησιακού παιχνιδίσματος άσπρου- μαύρου, αυτή είναι η δύναμη της αταξίας.  Αυτό που είναι τρελό, είναι πως κάθε φορά που διαταράσσεται η ψυχική αταξία μου, όντας μυημένη χρόνια σε αυτήν, στέκομαι μετέωρη μπροστά σε ένα θέαμα δωρικό και ταυτόχρονα ήπιο..

    Η «τάξη», η «σιγουριά», η «μονιμότητα». Έννοιες που αποζητούν λίγο πολύ όλοι, για να νιώσουν ουσιαστικά καλά. Να έχουν τη ζωή τους, την οικογένεια τους, τους φίλους τους, τη δουλειά τους, τα λεφτά τους. Καλά όλα αυτά, αλλά εγώ τα έχω στο κεφάλι μου τόσο διαφορετικά. Δε νιώθω πως αποζητούμε αξίες, έννοιες και καταστάσεις. Αποζητούμε «κουτιά». Να βρισκόμαστε μέσα σε αυτά για να νιώθουμε ασφαλείς και μη ευάλωτοι. Κανείς μη μας πειράξει, κανείς μη χαλάσει το ιδανικό που ζούμε, κανείς να μην κλονίσει την καθημερινότητα μας και τους ρυθμούς  της. Αυτό είμαστε; Έχουμε αλήθεια ανάγκη ΑΥΤΟ; Κι αν νιώθουμε ότι αυτό είναι που έχουμε τόσο ανάγκη πια τότε ποιο το νόημα της ζωής χωρίς μικρές, εθιστικές δόσεις αταξίας; 

   Τα κουτιά, δημιουργούν φούσκες εξιδανίκευσης. Όταν λοιπόν αυτές οι υπέρλαμπρες φούσκες σκάνε, μένει μόνο το κουτί και ο καθένας από εμάς μόνος του, μέσα σε αυτό ψάχνει  αέρα. Προσπαθεί να κάνει τρύπες στο κουτί που ο ίδιος φόρεσε σα στεφάνι στο κεφάλι του και έγινε ένα μαζί του με τα ιερά δεσμά του «γάμου» και της αιώνιας συμβίωσης με αυτό. Το κουτί το νιώθει ο άνθρωπος. Τον βαραίνει. Οι τρύπες γίνονται δύσκολα και θέλουν χρόνο. Χρόνο ώστε να συνειδητοποιήσεις ότι όλα τα επιλέγεις ΕΣΥ και είναι στο χέρι σου. Το κουτί, ή τον αέρα.  Αυτά τα δύο δεν πάνε ποτέ μαζί. Το ένα καταστρέφει το άλλο, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις παράλληλης κατεύθυνσης. Βασανίζει. Όχι. Τα πράγματα είναι αλλιώς. Είναι μονόδρομος και ταυτόχρονα επιλογή. Ή διψάς για αέρα, ή συμβιβάζεσαι στο κλειστό κουτί σου. 

   Τώρα βέβαια θα μου πείτε πως μέσα στο κουτί βάζει κανείς όλα όσα θέλει , όσα αγαπάει και τον κάνουν να νιώθει καλά. Τότε θα έρθω να σας πω εγώ πως ο αέρας  φέρνει τις προκλήσεις, το άγνωστο  και το «πάντα κάτι παραπάνω». Φέρνει ουρανό. Επομένως, όλα όσα σας συμβαίνουν ΤΩΡΑ και τα έχετε επιλέξει εσείς όντας μέσα στο κουτί, χωρίς αέρα και καθαρή ματιά, δε μπορείτε να τα δείτε, να τα αλλάξετε, να τα καλυτερέψετε, πόσο μάλλον να τα φτάσετε ουσιαστικά. Ρίξτε μια ματιά στο χέρι σας. Όλα εκεί είναι. Νιώστε την καρδιά σας. Ξέρετε για ΤΙ είστε φτιαγμένοι. Αέρα, ή κουτί. 

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow dream away

In the wind of change..