O άστεγος, ιδανικός μου Κεν

   Δε ξέρω για εσάς και τις σχέσεις σας με τις ανατρεπτικές μεταβολές- αλλαγές- προκλήσεις της ζωής, πάντως εμένα προσωπικά είναι το καλύτερο μου. Ειλικρινά, δε μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου να επιβιώνει σε μια καθημερινότητα «φλατ», περιμένοντας ένα σημάδι απ’ το Θεό για κάτι «καλύτερο», επιμένωντας σε μακαρισμούς και ελπίδες, ή κλαίγοντας τη μοίρα μου απλά γιατί κάτι «δεν έκατσε».. Κι αν μου καθόταν τι; Θα μου άλλαζε τη ζωή; Eκτός αν ήταν τζόκερ! Εκεί αλλάζει το πράγμα.

   Μιζεριάζουμε άνευ λόγου και αιτίας, σκοτεινιάζουμε τις μέρες μας γεμίζοντας τες αρνητισμό και αμέτρητα «δεν» μπροστά απο οτιδήποτε είναι α’ ενικό και α’ πληθυντικό «δε μπορώ, δεν είμαστε, δε θα το καταφέρω» και γενικά ζωή να’ χουμε να κλαψουρίζουμε.. Μπράβο μας! Και ύστερα τι περιμένουμε με τέτοια αντιμετώπιση ως προς τη ζωή; Δουλειές να μας χτυπάνε την πόρτα; «Γειά σου Μάρη social media management εδώ. Να περάσω;»! Ή μήπως περιμένουμε τον ιδανικό,  πλαστικό Κεν με δώρο έπκπληξη την ακόμα πιο ιδανική οικογένεια του κόσμου να παίρνουμε όλοι μαζί πρωινό ξέγνοιαστοι στο μπαλκόνι και να χαζογελάμε ανέμελα θυμίζοντας κάτι απο ποπ- ρετρό αμερικάνικη διαφήμιση;

    Αλλά όχι... αποκλείεται. Αυτά που περιγράφω είναι το  λιγότερο μπροστά στην τεχνοκρατική παράνοια και τρέλα όλων των ακόμα πιο τρελών και παθιασμένων, άοσμων ταυτόχρονα και άγευστων ανθρώπων.. τα λεφτά! Αυτά τα μπλε, μοβ και πορτοκαλί ανταλλακτικά χαρτάκια που ορίζουν την τάξη σου,  την ταυτότητα σου και τις δυνατότητες σου ταυτόχρονα. Πόσοι θα γούσταραν ένα αισθησιακό αφρόλουτρο στη μπανιέρα τους με αυτά τα χαρτάκια να ξεχειλίζουν απο παντού; Σε αυτό το σημείο να σας πω πως αποδεδειγμένα όσο πιο πολλά έχεις, τόσο πιο βρώμικος είσαι.. Κι αν δεν είσαι, γίνεσαι! Γι’ αυτό το μπάνιο είναι περιττό. Κάποιες «ρετσινιές» δε ξεπλένονται εύκολα..

 

   Και για να επανέλθω, όλοι ονειρευόμαστε τα πάντα στο έπακρο (καλά κάνουμε σε αυτό!), όμως έχουμε ταυτόχρονα μια διαρκή απαίτηση απο τη ζωή να μας τα έχει όλα έτοιμα, όντας αχάριστοι, αδιαφορώντας για το τι μπορεί να παίζει στο ακριβώς διπλανό μας σπίτι και μένοντας ουσιαστικά άπραγοι συνεχίζουμε συμβατικά τις ζωούλες μας. Και ύστερα αρχίζει η «μίρλα» και τα εμβατήρια αχαριστίας..

   Σήμερα, είχα τη χαρά και την τιμή να γνωρίσω έναν πολύ αληθινό άνθρωπο (μετά απο αρκετό καιρό ομολογουμένως), αποτοξινωμένο απο όλα αυτά τα αρνητικά και τα δήθεν.  Έναν άνθρωπο γύρω στα εβδομήντα όπου η κάθε του μέρα είναι μια καινούρια περιπέτεια, ένας κανούριος δρόμος, ένα καινούριο σπίτι. Καθόταν δύο παγκάκια παραπέρα σε μια απο τις ημιμόνιμες κατοικίες του. Κάποια στιγμή με πλησίασε με ένα ιδιαίτερο χαμόγελο, πιάσαμε κουβέντα και άρχισε να παίζει με το σκύλο μου. Αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει, αυτός ο άνθρωπος έχει όρεξη, αυτός ο άνθρωπος ίσως είναι «καταδικασμένος» αλλά είναι ελέυθερος και ελπίζει. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας άστεγος, αλλά ένας περιπλανώμενος ταξιδιώτης της ζωής, μάγκας και αυθεντικός.. Πάρτε μαθήματα!