Το "wannabe" μου, η ζωή μου

Αστείο χιλιοειπωμένο, μαθημένο καλά τόσα χρόνια, από κάποιο σημείο και μετά βαρετό, σα να ακούς το ίδιο ανέκδοτο για εκατοστή φορά με λίγο παραλλαγμένο τρόπο, ανάλογα τις συνθήκες και τις περιστάσεις , πλέον κουραστικό, το «είμαι ΚΑΛΑ!». Προσπαθείς με κάθε τρόπο να το πεις, να το δείξεις, να αγωνιστείς μαχητικά για αυτό και για το «φαίνεσθαι» του. Τι άλλο;! Αν μπορούσες θα το βροντοφώναζες κιόλας μήπως ακόμα και εσύ ο ίδιος το πιστέψεις. Ανέκαθεν μας ένοιαζε η γνώμη των άλλων. Να τους δημιουργείται η εντύπωση πως όλα αυτά που ζούμε εμείς είναι το ιδανικό και το άπιαστο. Δε μπορεί να τα καταφέρει άλλος κανείς. Μόνο εμείς. Είμαστε σούπερ- ήρωες, αήττητοι και εξιδανικευμένοι. Αυτό θέλουμε να πιστεύουμε, όμως όχι δεν είμαστε. Είμαστε κάτι βαθύτερο. Είμαστε  ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μας το ξεχνάμε ωστόσο, γιατί υπερισχύει ο «σουπερ- ήρωας» μέσα μας. Μια ζωή το «wanna be». Να ντυνόμαστε καλά, να βγαίνουμε στα πιο καυτά στέκια, να έχουμε τις πιο εναλλακτικά γκλαμουράτες παρέες, ένα θεό η μια θεά δίπλα μας να την έχουμε βασίλισσα, ή να μας έχει πασά και τα συναφή.. Όλα αυτά προφανώς τα φωνάζουμε, ΕΤΣΙ; Και δηλώνουμε υπερήφανοι. Όμως είναι τόσο παροδικά όλα αυτά, έτσι δεν είναι; Και ξεχνάμε τα αληθινά, αυτά που μας άγγιξαν ουσιαστικά ίσως κάποτε, ξεχνάμε τους ανθρώπους που μας «έφτιαξαν» και μας κάνανε να είμαστε αυτό που είμαστε ΤΩΡΑ. Ξεχνάμε στιγμές.

Μα πες μου, πως γίνεται να ξεχνάς στιγμές.. Φιλιά, χαστούκια, ιδρώτα και ένταση στο κόκκινο.. Αγκαλιές, ηλιοβασιλέματα και πρωινές βόλτες στη θάλασσα.. Χαμόγελα, αστεία, παιδική χαρά και κούνιες και τραγούδια. Πες μου ΠΩΣ. Η αλήθεια είναι πως δε ξεχνάμε. Αλλά προσπαθούμε να το κάνουμε. Αποτέλεσμα αυτού; Αιώνια καταδικασμένοι σε συμβίωση με τις ψευδαισθήσεις μας. Έτσι συνεχίζουμε τη ζωούλα μας, όμως ειλικρινά αυτό είναι για κλάματα, δε νομίζετε; Αν θέλετε «ζωούλα» και όχι ΖΩΗ, τότε είστε σε καλό δρόμο.. Αν δεν πονέσεις όμως, αν δεν κλάψεις, αν δεν καείς μέσα στη φωτιά σου τότε πως θα ξαναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου; Μην ξεχνάς πως και η φωτιά και οι στάχτες κατά το ήμισυ σχεδόν ήταν και δική σου επιλογή. Γιατί να επιλέγεις τον εύκολο δρόμο του «φαίνεσθαι» και να πονάς περισσότερο, προσπαθώντας να πιστέψεις το απίστευτο; ΖΗΣΕ ΤΟ!

Πάντα το πίστευα, πως ο πόνος και η μελαγχολία αν τα διαχειριστείς σωστά, μπορούν δημιουργήσουν τις πιο παραγωγικές περιόδους στη ζωή ενός ανθρώπου. Μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, με απώτερο σκοπό να κοροϊδέψεις γλυκά τους γύρω σου. Δεν έχει νόημα. Το βαθύτερο νόημα, ξέρεις ποιο είναι. Και βρίσκεται μέσα σου. Είτε είσαι καλά, είτε όχι δεν είναι ανάγκη να το φωνάζεις. Απλά ζήσε το με όσους αξίζουν, για όσο αξίζει, αν αξίζει..