Δεν είναι τραγικά παιχνίδια μοίρας, δεν είναι «κάρμα» ή όπως
θέλετε πείτε το, δεν είναι ότι είσαι άτυχος και δε στεριώνεις πουθενά, είναι
απλά πως ότι εκπέμπεις αυτό και λαμβάνεις και ο τροχός γυρίζει με ταχύτητες
βεγγαλικές. Όταν πάντα με βάση συνειδητές ή και ασυνείδητες (υπερισχύουν κατά
πολύ) επιλογές, αλλάζεις διαρκώς τη ζωή σου γιατί απλά δεν αντέχεις τη ρουτίνα
της στασιμότητας, πολλές φορές δεν προλαβαίνεις καν να σκεφτείς το γιατί. Γιατί
ουσιαστικά επέλεξες έναν άνθρωπο, μια κατάσταση, μια λύση, ένα πρόβλημα.. Και
τρέχεις διαρκώς, και περνάς στιγμές και αφήνεσαι και νιώθεις όλο και πιο έντονα
(είτε αρνητικά, είτε θετικά, είτε ανάμικτα), και διχάζεσαι, και σπάζεσαι και
αναρωτιέσαι αυτό το “γιατί” και στη συνέχεια αντιδράς πολύ άσχημα απέναντι
στους άλλους, καθώς αυτό το “γιατί” αρχίζει και σε τρελαίνει και η παλιά σου
φίλη η λογική γελάει πίσω από την πλάτη σου. Την έχασες και αυτή και μέσα σε
όλα, αρχίζεις και χάνεις τον εαυτό σου και τώρα που δε σου έμεινε κανένας άλλος
πια, ποιος θα σε βοηθήσει να τον βρεις.. Άλλωστε ποτέ κανένας δε θα σε αγαπήσει
περισσότερο από εσένα, σκέψου λοιπόν πως είναι τώρα τα πράγματα που δεν αγαπάς
ΟΥΤΕ εσύ, εσένα.
Μέσα σε όλη αυτή την ένταση και την όρεξη σου για ζωή, για «το
νέο, το άλλο, το διαφορετικό» έγινες εσύ ένας νέος, άλλος, διαφορετικός
άνθρωπος που αλήθεια δεν αναγνωρίζεις. Ξέρεις πόσα σ’ αγαπώ θ’ ακούσεις στη ζωή
σου, «σ’ αγαπώ» που δε μετριούνται, δε ζυγίζονται, δε συγκρίνονται.. Τι να τα
κάνεις όλα αυτά λοιπόν, όταν εσύ ο ίδιος επειδή σε ξέχασες λίγο παραπέρα λόγω
ασυνείδητων επιλογών δε μπορείς να μοιραστείς πια, να προσφέρεις.. Και κάπου
εδώ έρχεται ο αγαπημένος μου ορισμός, «ΤΕΛΜΑ». Όταν ήσουν πέντε χρονών, σε
παίρνανε από το χέρι και σε μάθαιναν να μην κάνεις ζημιές γιατί «θα είσαι κακό
παιδί», στη συνέχεια το ποινολόγιο σε φόβιζε όσο και αν σε ιντρίγκαρε και λίγο
πιο μετά στο χώρο εργασίας σου δε σ’ έπαιρνε να μη συμπεριφερθείς ανάλογα όσο
και αν ένιωθες την εκμετάλλευση των από πάνω να κυλάει μέσα σου. Παντού
«πρέπει» και μόνο να συγκρούεσαι με τον εαυτό σου επιτρέπεται..
Γιατί και οι
«άλλοι» που για χάρη τους άλλαξες, δεν είναι ουσιαστικά δίπλα σου. Αν ήταν, θα
σε αισθανόντουσαν και θα το εξέπεμπαν, θα σε βοηθούσαν, εσύ με τη σειρά σου θα
το λάμβανες, θα χαμογελούσες αληθινά και θα ένιωθες δυνατός.. Πατήστε γερά στα
πόδια σας.. Είμαστε τόσο πολλοί και τόσο μόνοι τελικά. Θλιβερές διαπιστώσεις
καθημερινότητας με κάνουν να μη θέλω να σε βρω λογική, με κάνουν να μη μου
λείπεις, να περνάς καλά με όσους συμβιβάζονται μαζί σου και αγαπάνε τις μέσες
λύσεις. Εγώ δεν είμαι έτσι. Και προτιμώ να πεθάνω μόνη μου παρά να μπω στα
νωθρά σου τριπάκια.
"Τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω. Κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά, σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.
Θα την αλλάξουμε τη ζωή παρόλα αυτά."
Κ.Γ
