"Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας όμορφος πρίγκηπας.. Όση ήτανε η ομορφιά του, άλλο τόση ήτανε και η θλίψη του.. Ήταν τρελά ερωτευμένος με μια απλή κοπέλα (η οποία όμως δεν ήταν γαλαζοαίματη για κακή του τύχη) και οι "καθωσπρεπισμοί" της εποχής δεν του επέτρεπαν να είναι μαζί της. Μόνιμη σκέψη του, εκείνη. Το βλέμμα της, τα χέρια, το χαμόγελο, το άρωμα της.. Και ο καιρός περνούσε και εκείνος τη σκεφτόταν όλο και πιο έντονα. Δε μπορούσε να φάει, να κοιμηθεί, να συγκεντρωθεί σε κάτι.. Ζούσε σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο δεν υπήρχε κανένας άλλος, παρά μόνο εκείνη και αυτός. Και οι μέρες περνούσαν και από τη μια στιγμή στην άλλη την έχασε. Ο πρίγκηπας ανησύχησε, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του, αρρώστησε. Η κοπέλα είχε φύγει μακριά , δεν άντεχε άλλο να τον βλέπει να σκοτώνει τον εαυτό του. Ένιωθε ότι έφταιγε εκείνη που δεν ήταν αυτό το κάτι παραπάνω και δε μπορούσε να ζήσει μαζί του. Νόμιζε πως ήταν η αιτία που ο πρίγκηπας μέρα με τη μέρα έχανε το μυαλό του όλο και περισσότερο, βυθισμένος στον ουρανό των συναισθημάτων του για εκείνη. Μια νύχτα μετά από καιρό την είδε στο όνειρό του και αυτό το όνειρο.. κράτησε για πάντα. Η καρδιά του κόντευε να σπάσει.. οι χτύποι πήγαιναν όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο έντονα. Ήταν εκεί μαζί της, την είχε αγκαλιά και δε σκεφτόταν τίποτα άλλο. Ήταν διατεθειμένος να της δώσει τη ψυχή του, όλο του το είναι, άλλωστε σε εκείνη ανήκαν .. Και έτσι έγινε. Ο πρίγκηπας με αυτό το όνειρο αποχώρησε από το παλάτι του, από τα "όχι" και τα "πρέπει", από τα "μη" ,από την όλη μουντάδα και το γκρίζο της καθημερινότητας του, αποχώρησε από τη ζωή γιατί χωρίς εκείνη απλά δεν υπήρχε ζωή.. Έφυγε έχοντας εκείνη στο μυαλό του.. Και τώρα ο πρίγκηπας χαμογελάει.."
Και φυσικά δεν έχουν όλα τα παραμύθια happy end, και φυσικά δε ξέρω καν αν το παραπάνω κομμάτι μπορεί να χαρακτηριστεί ως απόσπασμα παραμυθιού! Αυτό το οποίο σίγουρα όμως γνωρίζω είναι πως σκεφτόμαστε πολύ. Κανένας στην προκειμένη δεν είναι γαλαζοαίματος και επιπλέον κανένας πια δε μπορεί να σου θέσει όρια στο πως θα πράττεις μόνο και μόνο για να ανταποκρίνεσαι ορθά στον "κοινωνικό σου περίγυρο", στο πως θα εκφράζεσαι και κυρίως στο πως θα αισθάνεσαι.. Επιστρέφουμε σε εποχές χούντας σε άλλα επίπεδα, όχι όμως ΚΑΙ εδώ ρε παιδιά! Ας κρατήσουμε δυνατό το συναίσθημα και ας μάθουμε επιτέλους να ζούμε με ΠΑΘΟΣ. Ωπ, λάθος έκφραση! Αυτό δε μαθαίνεται.. Δεν ειναι μαθηματικά, ένα και ένα κάνει δύο. Εδώ αυτά καταργούνται και το "δύο", γίνεται "ΕΝΑ". Αρκεί να αφεθείς λίγο παραπάνω και να πιστέψεις στον ΑΝΘΡΩΠΟ και την έννοια του. Αν φοβάσαι, προσπάθησε. Αν φοβάσαι πολύ, το' χεις χαμένο το παιχνίδι. Αξίζει να τολμάς. Άν τολμάς, δε χάνεις ποτέ. Πάντα μαθαίνεις και η μάθηση, αποτελεί κέρδος, ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Ή το κάνεις, είτε όχι λοιπόν. Λόγια απλά, λόγια αληθινά. Θα τα στηρίζω, θα τα φωνάζω κι ας καταντάω κουραστική. Αν καταντάω κουραστική, μη με διαβάζεις! Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί πιστέψαμε στο χρήμα, γιατί υπερεκτιμήσαμε την ύλη και τώρα που όλα αυτά μας γύρισαν μπούμερανγκ αναλογιζόμαστε σιγά σιγά τα λάθη μας. Και το βασικότερο είναι πως δεν πιστέψαμε στον άνθρωπο. Πως αφήσαμε στη μπάντα ένα κάρο συναισθήματα, όνειρα, ιδέες και οράματα και τα θυσιάσαμε στεγνά. Ο πρίγκηπας ξέρετε γιατί στο τέλος του παραμυθιού χαμογέλασε αινιγματικά; Γιατί αυτό το τέλος, ήταν τέλος για εμάς τους αναγνώστες και ξεκίνημα για εκείνον, για μια νέα ζωή με την αγαπημένη του, κάπου μακριά, κάπου ψηλά, κάπου που σίγουρα είναι ελεύθεροι. Και ενώ εμείς μόνο προβλήματα περί ελευθερίας δε νομίζω να έχουμε (τουλάχιστον ουσιαστικά και φυσικά για να μην παρεξηγούμαστε προφανώς και αναφέρομαι στις διαπροσωπικές σχέσεις και την ελευθερία μας σε αυτές - όχι σε άλλους τομείς) κάνουμε το τόσο, ΤΟΣΟ και απλά δε ζούμε γιατί χανόμαστε στο χάος που δημιουργούμε στο μυαλό μας, εμείς οι ίδιοι. Φυτεύουμε προβλήματα, δημιουργούμε ψευτοκαταστάσεις και διχαζόμαστε άνευ λόγου και αιτίας. Απλοποιήστε λίγο τη ζωή, πιθανότατα είναι μια.. Και φυσικά μη ξεχνάτε, "less is more". Δημιουργήστε το παραμύθι σας και παίξτε το ρόλο σας, όσο καλύτερα μπορείτε, χαρείτε το! Και αν κάποιο παραμύθι νιώθετε οτι φτάνει στο τέλος του, μη μασάτε, αν το έχετε ήδη ζήσει έντονα, δε θα πονέσει τόσο όταν τελειώσει. Άν πάλι συμβεί το αντίθετο, τα πράγματα ναι μεν θα' ναι δύσκολα, αλλάααα... δε θέλω καν να μπαίνουμε σε αυτή τη λογική. Γι'αυτό, ΖΗΣΤΕ το.. καθόλου τυχαίο παραμύθι της ζωής!
