Ζήτημα εμπιστοσύνης

   Δε ξέρω πόσες φορές έχει συμβεί σε εσάς να σας προδώσουν δικά σας άτομα, κοντινά, ή και όχι. Εγώ πάντως αυτό που σίγουρα έχω να πω, είναι πως ευχαριστώ το Θεό για τους ανθρώπους τους οποίους υπάρχουν στη ζωή μου, όπως για παράδειγμα τους φίλους μου, τους δικούς μου ανθρώπους δηλαδή. Διαμάντια είναι η λέξη η οποία μπορεί να τους χαρακτηρίσει, το λιγότερο.. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στη ζωή μας, πέρα από τους φίλους, άνθρωποι ίσως λίγο πιο περιστασιακοί ή ακόμα και περαστικοί καμιά φορά. Είναι αυτοί που θα σε κερδίσουν με ένα και μόνο βλέμμα, που θα σου διεγείρουν όλο σου το είναι με ένα απλό άγγιγμα ή και άλλοι οι οποίοι ενώ επιχειρήσουν να τα κάνουν αυτά όλα και όχι μόνο, θα σε απογοητεύσουν όπως άλλος κανείς.

   Πισώπλατες μαχαιριές, φτηνά υποτυπώδη ψέματα, μεθυσμένα μυαλά, κάλπικες δικαιολογίες και αυτό που απεχθάνεσαι πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο: ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Όλα αυτά τα όμορφα λοιπόν.. Εκεί που κατάφερες να δοθείς όσο δύσκολο και αν ήταν για σένα, εκεί που ένιωσες γροθιά με κάποιον, τη στιγμή που αισθανόσουν ότι ήσουν έτοιμος να δώσεις κι άλλα κι άλλα κι άλλα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Ξεσπάς, ωρύεσαι, βγαίνεις εκτός εαυτού, δε σε αναγνωρίζεις, σπας αντικείμενα, και γίνεσαι αυτομάτως ένας άλλος, κάποιος που δε γνωρίζεις, κάποιος που ποτέ δε θα ήθελες να μάθεις. Αυτός, έγινες εσύ.

   Και μετά σιωπή. Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι σου συνέβη και δε μπορεί να το αντέξει ο νου σου, ενώ στη συνέχεια δημιουργούνται μέσα σου ερωτήματα τύπου “Γιατί ψέματα; Σε μένα που πάντα ήμουν ξεκάθαρος; Μήπως να σταματήσω να είμαι; Μήπως να εκδικηθώ και να ανταποδώσω με τον ίδιο τρόπο;” Έπειτα, έρχονται στο μυαλό σου πιο μηδενιστικές και ενοχικές σκέψεις “Μήπως όμως έφταιγα εγώ που ο άλλος φέρθηκε έτσι, μήπως δε χειρίστηκα σωστά κάτι” και καταλήγεις στο ότι φταις εσύ. Πολύ τη ψάχνεις. Κανείς δε φταίει. Είναι τόσο εφήμερες οι περισσότερες καταστάσεις που ζούμε και Θεέ μου, τους δίνουμε τόση αξία τελικά τώρα που το σκέφτομαι.. Μεγάλο κρίμα από τη μια να σε προδίδουν άνθρωποι που εκτιμούσες, από την άλλη, μάντεψε ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει. Εσύ θα κερδίσεις, που μπήκες σε τριπάκια μη αναγνώρισης του εαυτού σου και τον τέσταρες, μαζί και τις αντοχές σου. Φτιάχνεσαι ακόμα, πλάθεσαι, μη σκας.. Σε ότι αφορά τον άνθρωπο που σε πλήγωσε, περνάει αυτός, όπως και πολλοί άλλοι..

   Δε μένουν όλοι για πάντα και μεταξύ μας, δεν τους θέλω όλους για πάντα. Βέβαια και να τους ήθελα, απλά δε γίνεται. Μέσα από αυτούς ακόμα και τους περιστασιακούς, κάτι έχεις να μάθεις. Φρόντισε να έχεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου ανοιχτά και το μυαλό να δουλεύει πάντα. Εκεί το χάνουμε λίγο.. Πονάει το ψέμα και η προδοσία, αλλά ακόμα περισσότερο πονάει να υποτιμούν τη νοημοσύνη σου και αν αυτό το κάνουν οι άλλοι ως προς εσένα, πόσο μάλλον πονάει να το κάνεις εσύ ως προς τον ίδιο σου τον εαυτό..

Ασπρόμαυρα βεγγαλικά

   Μας αρέσει να παραμυθιαζόμαστε τελικά.. Αναζητάμε και προσμένουμε ίππους λευκούς, πρίγκιπες και βασίλισσες, κόκκινα βαμμένα χείλη και πιασμένα ξανθά μαλλιά αλογοουρά, γαλάζια μελαγχολικά μάτια κουμπιά και αιωρούμενες ισόβιες υποσχέσεις σε ένα ατελείωτο ερωτικό βαλς. Και όμως επιμένουμε πως δε ζητάμε τίποτα από όλα αυτά.. Σωστά, γιατί ποιος ρεαλιστικά θα ζητούσε τώρα ίππους λευκούς;! Κανείς, ακριβώς. Για παρομοιάστε το όμως αυτό με ένα ακριβοπληρωμένο, γρήγορο, αστραφτερό και γκλαμουράτο αμάξι.. Γιατί όπως κάποτε είχε πει ένας φίλος, «το αμάξι είναι η κινητήριος δύναμη μιας καλής γνωριμίας» .. Τώρα που το σκέφτομαι ξανά τι μυαλά είχε αυτός ο φίλος..! Αστραφτερά τζάμια λοιπόν, γρήγορα ανεγκέφαλα τιμόνια, γκάζια μεταλλικά, αποστάσεις χωρίς νόημα και σκοπό. Γιατί όλα μου φαίνεται κάπως έτσι εξελίχθηκαν. Σε αποστάσεις χωρίς σκοπό, με ανθρώπους που έχασαν το ουσιαστικό νόημα της ίδιας τους της ύπαρξης, το «να προσφέρουν, να μοιράζονται, να αγαπούν».

   Στον αντίποδα όλων αυτών, θωρώ στιλιζαρισμένα τυπάκια, τα οποία για το μόνο πράγμα που ενδιαφέρονται είναι για την επιβεβαίωση της μιας βραδιάς, για την κατάκτηση ενός ακόμη θύματος της κάλπικης γοητείας τους, για τη διεκδίκηση του «εγώ» τους λίγο ακόμα παραπάνω και την αποζημίωση τους για την όλη τους προσπάθεια να φτιάξουν ένα καλόγουστο και καλοφτιαγμένο εαυτούλη, πάνω σε ιδρωμένα, βρώμικα σεντόνια, ή πολλές φορές σε κακόφημες κόκκινες πόρτες vip-ίστικων  μπαρ. Αυτές οι «πριγκίπισσες» αξίζουν λοιπόν στους «βασιλιάδες»  που θέλουν να κυκλοφορούν με γρήγορους λευκούς ίππους.

   

Και ενώ μέσα σε όλα καταφέραμε να πεζοποιήσουμε την έννοια του ρομαντισμού, να γκριζάρουμε τα πυροτεχνήματα του έρωτα και της επιθυμίας, να διαστρεβλώσουμε αληθινές εικόνες και να τις μεταποιήσουμε σε φιμέ ζωές, ταυτόχρονα έχουμε το θράσος να μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, για επαφή και αμοιβαίο δέσιμο. Ε όχι λοιπόν. Αυτό δε μπορεί να το χωρέσει ο νους μου..   Μόνο στα όνειρα αξίζουμε τέτοια παραμύθια, αυτονόητα άλλων εποχών.. Τώρα όμως; Λεζάντα, ταμπέλα και ιστορία.. Όλα αυτά που χάνονται και σβήνουν μέσα σε καπνούς άφιλτρων τσιγάρων. Ζωές γκριζαρισμένες, στην τρίχα, σε σωστά μέτρα, ζωές που βουλιάζουν στην πάροδο του χρόνου και μένουν ανέπαφες με δυνατές στιγμές, ζωές ανοργασμικές, άοσμες, άγευστες. Και απορώ πως μια τέτοια ζωή αντικατοπτρίζει επιλογή ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Πρόχειρα στο μυαλό μου βρίσκω κάποιες απαντήσεις, δε θα ντραπώ να το πω, ΔΕ μου αρέσουν, γιατί έχουν να κάνουν με έννοιες τύπου “ συμβιβασμός, καλοπέραση, αδράνεια, συνήθεια”, έννοιες δηλαδή που καταργούν την ίδια τη ζωή..

   Όσο ζούμε μαθαίνουμε ωστόσο.. Ίσως ποτέ δεν καταλήγουμε, όμως μαθαίνουμε όπως προείπα και αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό. Αυτό που αναρωτιέμαι όμως είναι κατά πόσο έχουμε να μάθουμε και κυρίως τι μέσα από γκριζαρισμένες ζωές, ανέγγιχτα πλαστικά παραμύθια και ασπρόμαυρα βεγγαλικά.. Ίσως μαθαίνουμε τι να ΜΗΝ κάνουμε.. Είναι και αυτό μια αρχή.

Στα άκρα του "λίγο απ' όλα"

   Με σκότωνα τόσο καιρό, λίγο λίγο.. Τόσα ερεθίσματα, τόσες εμπειρίες, άλλοι τόσοι νέοι άνθρωποι που ήρθαν στη ζωή μου και δεν έχει σημασία πόσοι έμειναν, ή πόσοι έφυγαν κάνοντας ένα απλό πέρασμα, καθώς όλοι λίγο πολύ άφησαν το στίγμα τους, για την ακρίβεια άλλοι λίγο και άλλοι πολύ. Όλα αυτά λοιπόν, έντονα μαζεμένα και χρόνος μηδέν για να τα αποτυπώσω σε ένα χαρτί. Και δεν είναι μόνο ο χρόνος και η αβάσταχτη παρουσία του, είναι και η διάθεση και η τρέλα της στιγμής που δεν έζησες, που θες τόσο έντονα να την περιγράψεις, ωστόσο ποιος θα σε καταλάβει.. ποιος θα σε νιώσει.. κανένας δε μπορεί, μόνο ο άλλος, ο οποίος βρισκόταν μαζί σου στην τρέλα της στιγμής που ποτέ δεν έζησες..

   Είναι μεγάλο πράγμα τελικά λοιπόν να περνάς από την εξιδανίκευση στην απομυθοποίηση και χρειάζεται γερό στομάχι. Όταν σκάσει η «φούσκα» τίποτα δεν είναι όπως παλιά, όλα έχουν αλλάξει και κυρίως εσύ μέσα σε όλα αυτά.. Χρόνος.. Περνάει, αλλάζεις, προχωράς ναι, αλλά μόνο εάν εσύ το επιλέξεις. Και έστω ότι το επιλέγεις, το πώς προχωράς, είτε παρέα με την αγαπημένη σου μοναξιά, είτε με περαστικούς φίλους, είτε με δυνατούς καρμικούς ήρωες ζωής είναι ένα άλλο κομμάτι επιλογής. Αυτό το κομμάτι λοιπόν, είναι ίσως και το ΠΙΟ σημαντικό, εκεί φαίνεται κατά πόσο έχεις τη μαγκιά να επιδιώξεις τα θέλω σου και να τα διεκδικήσεις σα να μην υπάρχει κυριολεκτικά αύριο, ή απλά να επιλέξεις τον στερεοτυπικό – επώδυνο δρόμο της νωθρότητας και της συμβατικής ζωής..

   Δε με νοιάζει πόσοι επιλέγουν το πρώτο ή το δεύτερο, αυτό που με νοιάζει είναι πως σας μιλάω για «άκρα», για ένα τρυφερό και επικίνδυνο ταυτόχρονα παιχνίδισμα άσπρου - μαύρου. Ωστόσο η ζωή έχει και άλλα χρώματα.. Άλλη μια επιλογή λοιπόν θα μπορούσε να είναι το «λίγο απ’ όλα», το εύκολο, ενώ μια άλλη θα μπορούσε να είναι το «συμφεροντολογικό» το καθιερωμένο δηλαδή πλέον. Όσοι αγγίζουν τα άκρα.. είναι και πραγματικά θύματα της ζωής. Έρχονται σε μια απόλυτη σύγκρουση με τον εαυτό τους, όσο και με τους γύρω τους κατ’ επέκταση, για μαντέψτε όμως ποιοι είναι ταυτόχρονα και ισόβιοι νικητές της ζωής.. Οι ίδιοι λοιπόν, ναι.

   Αυτοί που δεν κωλώνουν να εμβαθύνουν, να αναλύσουν, να μιλήσουν ντόμπρα, να γευτούν τις απολαύσεις της ζωής, να αμφισβητήσουν πρώτο και κύριο τον εαυτό τους και στη συνέχεια εσένα, τον Χ, τον Ψ, να αμφιταλαντευτούν, να αντιμιλήσουν, να πέσουν, να κλάψουν σα να ήρθε το τέλος, να επιδιώξουν το τέλος, να υψώσουν στη συνέχεια το ανάστημά τους, να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι, να δοκιμάσουν, να κοιτάξουν στον καθρέφτη, να αναγνωρίσουν το είναι τους και να πουν «ΖΩ». 

   Θύματα και νικητές λοιπόν, επιλογές ψυχαναγκαστικές και μη, ουτοπίες εξιδανικεύσεων και ανώμαλες απομυθοποιήσεις, άνθρωποι και στιγμές, δακρυσμένα μάτια, σφραγισμένα χείλη, χαραγμένες αναμνήσεις σε τοίχους που βάζουμε ανάμεσα μας.. Έχουμε πολλά να πούμε όπως καταλαβαίνετε, και αυτό ήταν μόνο η αρχή..