ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ-

   Κι όλο νιώθουμε πως κάτι μας λείπει.. Ποτέ δεν είμαστε σίγουροι για το τι είναι αυτό, η μήπως είμαστε;  Ζούμε άραγε αυτό που θέλουμε να ζήσουμε, ή μήπως ζούμε μια ζωή κατασκευασμένη από ψευδαισθήσεις, πιστεύοντας πως αυτό που ζούμε είναι αυτό που θέλουμε, αυτό που έχουμε ανάγκη, αυτό που μας απελευθερώνει;  Ώρες ώρες νιώθω πως βρισκόμαστε στο σημείο που μας “βολεύει” να βρισκόμαστε.. Επαναπαυόμαστε στο σίγουρο. Επιδιώκουμε την ασφάλεια και μαθαίνουμε να ζούμε μ’ αυτή. Η καλύτερα μαθαίνουμε να συμβιώνουμε μαζί της.. Ταυτόχρονα και δίχως να το καταλαβαίνουμε αφορίζουμε και το νόημα της ύπαρξης μας. Το νόημα της ζωής. Χάνουμε το αυτονόητο, που αν κανείς το σκεφτεί αυτό σαν έννοια, έχει χαθεί εδώ και καιρό.. Και τι είναι πια αυτό το αυτονόητο; Θα σας πω εγώ τι είναι για μένα λοιπόν.. μια καθαρά υποκειμενική οπτική γωνία επί του θέματος.. Το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ λοιπόν,  είναι μια “Καλημέρα!” το πρωί συνοδεία με ένα χαμόγελο, μια ματιά αινιγματική η οποία θα σε πετάξει στα σύννεφα, μια τρεμάμενη  χειραψία η οποία θα σε εκτοξεύσει στ’ αστέρια.. Ένα άγγιγμα, το οποίο θα σε γεμίσει γλυκές αμφιβολίες. Ένας μεθυσμένος διάλογος, στον οποίο θα ειπωθούν οι πιο μεγάλες αλήθειες. Ένας φόβος μη χάσεις όλο αυτό. Το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

   Γιατί, το αυτονόητο είναι πράγματα απλά. Σε πολλούς, αυτά τα απλά πράγματα δεν αρκούν. Δε ξέρουν τι χάνουν όμως στον αγώνα τους να κατακτήσουν τα πολλά και τα μεγάλα.. Δεν τους κατακρίνω. Είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας. Το αυτονόητο λοιπόν, αυτά τα απλά – αληθινά παρ’ όλα αυτά πράγματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως τα “πυροτεχνήματα” της ζωής, τα οποία σε κάνουν να υπερβαίνεις τα όρια της φαντασίας σου, να καταρρίπτεις τους νόμους και τους κανόνες που οι άλλοι σου επέβαλαν μια ζωή και εσύ τους δεχόσουν σαν άβουλο ον..Τα πυροτεχνήματα σε εξυψώνουν και σε κάνουν να αισθάνεσαι πως υπάρχεις παντού και ταυτόχρονα δεν είσαι πουθενά. Μία διαρκής νιρβάνα. Πυροτεχνήματα, το πιο γλυκό και αγνό ναρκωτικό.. Και δεν είναι ακριβό, ούτε στο περνάει το βαποράκι στη γωνία κάποιου σκοτεινού δρόμου. Τα πυροτεχνήματα, είναι μέσα σου. Είσαι διατεθειμένος να τα ζήσεις,  ή ακόμα απολαμβάνεις την ασφάλεια του.. “Σίγουρου”;

Μια νύχτα πέφτει στο Παλέρμο..

   Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο. Κλείστε όλοι τα μάτια σας. Οι δύο δολοφόνοι ας ανοίξουν τα μάτια τους και ας κοιταχτούν. Ο φανερός δολοφόνος ας σηκώσει ψηλά το χέρι του και ας τον δει ο τσίρος. Ο φανερός δολοφόνος ας κατεβάσει το χέρι του, ο τσίρος ας κλείσει τα μάτια του και… άλλη μια μέρα ξημερώνει στο Παλέρμο! Ανοίξτε όλοι τα μάτια σας. «Είμαι ο τσίρος και ο φανερός δολοφόνος είναι η Σοφία! Ψηφίστε τη!» μαρτυράει αμέσως ο Γιώργος. Η Σοφία δείχνει φανερά ενοχλημένη και αδικημένη κ παραπέμπει τους υπόλοιπους παίχτες να ακολουθήσουν το ένστικτο τους ξεκαθαρίζοντάς τους πως δεν είναι αυτή ο δολοφόνος. Ο Χρήστος φανερώνει πως καθώς είχε κλειστά τα μάτια του, αισθάνθηκε το χέρι του Αντώνη να σηκώνεται και να τον ακουμπά  όταν ήταν η ώρα του φανερού δολοφόνου να σηκώσει το χέρι του και με τη σειρά του ο Αντώνης προκαλεί τους υπόλοιπους παίχτες να τον ψηφίσουν για να δουν πως ο Χρήστος κάνει λάθος, υπονοώντας πως είναι αυτός ο δολοφόνος. Η Έλλη και η Τόνια κάθονται σιωπηλές, ενώ ο Γιάννης έχοντας πάντα αυτό το ύφος του ένοχου χαζογελάει με το Μάνο.

   Ένα παιχνίδι μόλις ξεκίνησε. Οι παίχτες είναι όλοι εξίσου ικανοί. Έχουν μεταξύ τους πολλές ομοιότητες, αλλά και  διαφορές. Άλλοι έχοντας εξασκηθεί πολύ περισσότερο στο παιχνίδι, μπλοφάρουν καλύτερα και άλλοι ενώ είναι ουσιαστικά «νέοι», έχουν την τύχη με το μέρος τους. Άλλοι βασίζονται στην τέχνη του λόγου τους, στην πειθώ, άσχετα αν ο σκοπός τους είναι ειλικρινής ή καθαρά παραπλανητικός και άλλοι μιλάνε με τεκμήρια και αποδείξεις. Σίγουρα όλοι έχουν ένα πολύ βασικό κοινό. Είναι παίχτες. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο ο ένας από τον άλλον. Και αν σε αυτό το γύρο κάποιος είναι ο κρυφός δολοφόνος, στον επόμενο μπορεί να είναι ο τσίρος και αν κάποιος είναι ένας απλός πολίτης στον επόμενο ίσως είναι φανερός δολοφόνος. Ο καθένας παίζει το ρόλο που του αντιστοιχεί, στο γύρο που του αντιστοιχεί. Ένα είναι το σίγουρο. Ο κάθε παίχτης παίζει με το δικό του τρόπο και προσπαθεί κάθε φορά να το κάνει αυτό όσο το δυνατόν μπορεί καλύτερα.

   Στην αρχή κάθε παιχνιδιού, όποιος ρόλος και αν σου τύχει, αισθάνεσαι ενθουσιασμένος. Είναι ένας γύρος καινούριος με διαφορετικά δεδομένα και έχεις όρεξη να παίξεις, να τσεκάρεις αντιδράσεις, να ξεγλιστρήσεις, να παραπλανήσεις τους υπόλοιπους παίχτες, ή να τους βοηθήσεις αν είναι αυτός ο σκοπός σου. Πολλές φορές τυχαίνει ο ρόλος που σου έτυχε, να είναι τελείως κόντρα του αληθινού σου προφίλ. Όμως έτσι είναι τα παιχνίδια. Μια πρόκληση να έρθουμε αντιμέτωποι με τους άλλους σε ρόλους που είτε μας πηγαίνουν γάντι, είτε όχι, αλλά κυρίως πρόκληση να έρθουμε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό, να μετρήσουμε τις αντοχές μας, να ανεβάσουμε τον πήχη και ουσιαστικά να αναμετρηθούμε με το ίδιο το “εγώ” μας. Γιατί πολλές φορές, ίσως το παιχνίδι απαιτεί να κρυφτούμε από τους άλλους, κατά πόσο όμως μπορούμε να κρυφτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό;..

   

   Επιπλέον, σε κάθε παιχνίδι, έχουμε ανάγκη από συμμάχους. Συγκεκριμένα στο “Παλέρμο”, οι δύο δολοφόνοι είναι ένα κοινό μέτωπο, οι πολίτες ένα άλλο και ο τσίρος μόνος του με σύμμαχο το λόγο και την πειθώ του. Κάθε φορά όμως που ένα παιχνίδι τελειώνει, οι σύμμαχοι λιγοστεύουν και αν στο τέλος έμεινε ένας δολοφόνος, ο τσίρος και εσύ είσαι ο πολίτης πρέπει να κάνεις την επιλογή σου και να πάρεις τη σωστή απόφαση, χωρίς τη βοήθεια κανενός για να κερδίσεις εις το όνομα των πολιτών! Έτσι είναι λοιπόν και στα περισσότερα παιχνίδια. Η δυσκολία δεν υπάρχει τόσο, όσο είναι πολλοί στο παιχνίδι, αλλά όταν απομένουν λίγοι. Πόσο μάλλον δύο! Σε αυτά τα παιχνίδια, χρειάζεσαι γερό στομάχι. Όμως, είναι όμορφα και περίπλοκα.. Και σημασία δεν έχει αν έπαιξες και έχασες, ή κέρδισες. Σημασία έχει η όλη διαδικασία του παιχνιδιού. Γιατί όλα τα παιχνίδια σε βγάζουν σε ένα και μοναδικό προορισμό είτε είσαι ο νικητής, είτε είσαι ο ηττημένος. Σε βγάζουν σε ένα ευρύτερο παιχνίδι, αυτό της ζωής. Και επειδή πάντα το αποτέλεσμα έχει σημασία καθώς πολλοί υποστηρίζουν, μάθετε το εξής : εφόσον παίζεις και συμμετέχεις ενεργά πάντα κερδίζεις! Και αν δε σ’ αρέσει το Παλέρμο, άλλαξε παιχνίδι και αν δε σ’ αρέσουν οι συμπαίκτες σου, στο χέρι σου είναι να επιλέξεις άλλους. Μη σταματάς να παίζεις όμως. Σταματάς να παίζεις; Σταματάς να ζεις!..

Κλείσε τα φώτα.

   Κλείσε τα φώτα. Επιμένουν να τονίζουν τις εκφράσεις του προσώπου, την αμηχανία των σταυρωμένων χεριών, το αναπόφευκτο δάγκωμα των χειλιών, το συνεχόμενο κούνημα του ποδιού μου ενώ κάθομαι σταυροπόδι απέναντι σου, πέρα-δώθε, πέρα-δώθε. Δε θέλω να επικεντρώνεσαι στις αντιδράσεις μου. Δεν είναι αυθόρμητες, δεν είναι αληθινές, όπως σε έκανα να πιστέψεις. Είναι αυτό που θες να δεις και εγώ απλά δε θέλω να στο στερήσω. Δε θέλω να ζεις με ψευδαισθήσεις, δε θέλω να ποντάρεις τη ζωή σου σε ψεύτικες εικόνες, σε τεχνητά χαμόγελα και κατασκευασμένους, γλυκούς “αυθορμητισμούς”. Μη νευριάζεις γι’ αυτό. Το ξέρω, εσύ ποτέ δε μου ζήτησες να γίνω κάτι που δεν είμαι, να υποβληθώ σε μεταλλάξεις για να σ’ αρέσω περισσότερο.. Ποτέ. Όμως πάντα βαθιά μέσα μου υπήρχε ο φόβος. Αυτός ο φόβος, ο οποίος διαρκώς με αλλοίωνε και με έκανε να με χάνω.. Ο φόβος του ότι πάντα οι άλλοι διαρκώς περιμένουν αυτό το κάτι παραπάνω από εμένα. Που οφείλεται;  Κοίτα, δε μπορώ να σου δώσω μια σαφή και ολοκληρωμένη απάντηση. Πες πως αυτός ο φόβος είναι αποτέλεσμα ενός κράματος παρελθοντικών βιωμάτων. Αποτέλεσμα; Μια ζωή φορώντας μάσκες εναλλακτικές για να ανταποκρίνομαι στις “απαιτήσεις” των γύρων μου ανάλογα τις περιστάσεις και τα γεγονότα. Ή μάλλον στις απαιτήσεις που ίσως εγώ δημιουργούσα εξαιτίας του φόβου μου. Θεωρίες του τύπου «Να είσαι ο εαυτός σου και να μη σε νοιάζει για κανέναν» και «Έκφραση σημαίνει αλήθεια και η αλήθεια είναι δύναμη», δικές μου. Πόσο εύκολο είναι να χρησιμοποιείς τελικά τέτοιες ατάκες! Πόσο δύσκολο όμως να τις εφαρμόζεις.. Εγώ όμως την είχα κάνει την επιλογή μου. Είχα επιλέξει την εύκολη λύση. Ο φόβος έγινε μάσκα και η μάσκα έγινε συνήθεια με τη σειρά της.

   Γι’ αυτό σε παρακαλώ, κλείνεις τα φώτα; Θέλω να σου μιλήσω όσο πιο ειλικρινά γίνεται. Για μένα, για τις σκέψεις, για τους φόβους και τα συναισθήματα μου. Θέλω να απελευθερωθώ από τη συνήθεια της “πόζας”. Βοήθησε με. Κλείσε τα φώτα και μετά όλα θα είναι διαφορετικά. Με κοιτάς με ένα θλιμμένο και ταυτόχρονα θυμωμένο βλέμμα. Νιώθω σα να με λυπάσαι. Τελικά τι περίμενες από εμένα; Σίγουρα  όχι αυτό το μονόλογο του παραλόγου, έτσι; Αυτός όμως μου έμεινε. Και αυτός είναι η αλήθεια μου.. Ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις. Δε σου άρεσε, σκέφτομαι. Δε σε κατηγορώ όμως. Ένιωθα μεγάλη ανάγκη να στα πω όλα αυτά, ήθελα πολύ να σε αισθανθώ σύμμαχο μου. Στο σκοτάδι, ίσως αφηνόμουν ελεύθερη. Άξιζε να την κάνω την προσπάθεια. Ήθελα να σου πω πολλά, να σου μιλήσω ανοιχτά, να δεις ποια πραγματικά είμαι. Όμως.. έφυγες. Και δε θα είσαι σύμμαχος μου. Και έτσι δε θα μάθεις. Και έτσι έμεινα μόνη. Ξανά. Όλα αυτά που ήθελα να ξέρεις, αφορούσαν όχι μόνο εμένα, αλλά κυρίως εμάς. Βρήκα το θάρρος να σου μιλήσω και να σου αποκαλύψω όλα όσα αισθάνομαι, όμως τι νόημα έχουν τώρα αυτά; Θα επικεντρωθώ σε μένα. Το οφείλω στον εαυτό μου. Θα μιλήσω ανοιχτά. Και φωναχτά. Θα είναι σα να είσαι εδώ. Η τελευταία μας ελπίδα θα ήταν να μην έχεις φύγει και να ακούς κρυφά πίσω από την πόρτα. Μα τι λέω; Σχεδόν ονειρεύομαι.. Ο εαυτός μου και εγώ μείναμε. Ποιος ξέρει! Ίσως κατόπιν ενός διαλόγου μαζί του, επέλθει η λύτρωση. Βάζω ένα ποτήρι κόκκινο, γλυκό κρασί.. και σβήνω τα φώτα.