Μια νέα χρονιά έκανε την
εμφάνιση της δυό μέρες τώρα και όλα φαντάζουν ήδη πολύ διαφορετικά. Δε ξέρω,
ίσως είναι αυτό το αίσθημα της αλλαγής του χρόνου, αυτό το συναίσθημα όταν
σβήνουν τα φώτα και ύστερα ξανανάβουν και όλα έχουν αλλάξει, ακούς τους κρότους
των πυροτεχνημάτων και τα χαζεύεις στον σκοτεινό ουρανό, ενώ ταυτόχρονα
ανταλάσσεις ευχές και ζεστές αγκαλιές με τους αγαπημένους σου ανθρώπους.. Είναι
αυτό το συναίσθημα λοιπόν που δύσκολα περιγράφεται, σα να αφήνεις πίσω σου
καταστάσεις που βαραίνουν, καταστάσεις που μέσα απο αυτές έμαθες πολλά ωστόσο,
ωρίμασες, έγινες λίγο ακόμα περισσότερο «άνθρωπος». Είναι αυτό το συναίσθημα
που νιώθεις χαζεύοντας το χρωματισμένο ουρανό μέσα απο το τζάμι, ένα
πυροτέχνημα ελπίδας και ζωντανής συνέχειας σε πλημμυρίζει .. Ανάμικτα όλα αυτά,
όλα μαζί δημιουργούν μέσα το μυαλό μου ένα τρελό και άγριο χορό.
Το 2013 μου, ήταν ίσως η πιο
έντονη χρονιά απο όλες μέχρι τώρα. Εντάσεις, πάθη, σωστοί άνθρωποι, λάθος
στιγμές, δυνατές συγκινήσεις, ανατρεπτικές προσωπικές επιλογές.. Όλα στο
κόκκινο. Δε μετανιώνω για τίποτα απο όλα αυτά.. Το 2013 μου όντας τόσο έντονο,
είναι η χρονιά που πλέον με φορτίζει απίστευτα συναισθηματικά και με συγκινεί.
Λίγες ώρες πριν την αλλαγή, σκεφτόμουν τι έμαθα μέσα στη συγκεκριμένη χρονιά,
τι έζησα, τι μοιράστηκα, με ποιούς μοιράστηκα και τέλος τι μου έμεινε απο όλα
αυτά..
Θα ξεκινήσω απο το τέλος..
Μου έμεινε μια «Μάρη» πιο δυνατή, πιο συνειδητοποιημένη και παραδόξως
περισσότερο ισορροπημένη! Το «παραδόξως» όσοι με γνωρίζουν μπορούν να το καταλάβουν.. Αυτά
όμως ειλικρινά τα οφείλω στους ανθρώπους μου. Όχι μόνο σε αυτούς που έμειναν,
αλλά και σε αυτούς που έφυγαν. Μαζί τους μοιράστηκα καταρχήν αλήθειες. Πολλές
απο αυτές ήταν σκληρές, άλλες χαροποίησαν ιδιαίτερα, άλλες τους, πόνεσαν πολύ.
Δεν παύει όμως να ταν αλήθειες.. Μοιράστηκα στιγμές, ζωντάνες μέσα στο χρόνο
και το πέρασμα του, μερικές απο αυτές αναπηδούν ακόμα υποσυνείδητα μέσα απο
όνειρα σα ζωντανοί οργανισμοί που καμιά φορά με τρομάζουν.. Στιγμές αναμφίβολα
ιδανικές όπως και οι άνθρωποι που τις μοιράστηκα, έντονα ανάμικτες
συναισθηματικά και πιστέψτε με όλες μα ΟΛΕΣ με έβγαλαν κάπου.. Μοιράστηκα εμένα
και με μοίρασα παράλληλα. Δε με κομμάτιασα. Ή μάλλον όχι.. Ίσως το έκανα λίγο
και αυτό, απλά όσοι δεν το εκτίμησαν, το 2014 όπως γνωρίζουν και οι ίδιοι δεν
είναι δίπλα μου..
Η χρονιά που πέρασε, ήταν η
χρονιά που αυτό που έμαθα κυρίως είναι πως όταν δεν ευνοούν οι συνθήκες για να
συμβεί αυτό που θες, τότε πρέπει να μάθεις να δημιουργείς ΕΣΥ τις συνθήκες.
Συνηδειτοποιήσα πως σκεπτόμενη αρκετό χρόνο του 2013, κάνοντας πλάνα με βάση τα
«πιστεύω» μου και λειτουργώντας ψυχαναγκαστικά πολλές φορές, οι στιγμές
περνούσαν και με χαράμιζα αρκετά. Ανακάλυψα πως το «θα μπορούσα να ζω ..» με το
«αυτό που ζω τώρα» έχουν τεράστια διαφορά. Ζεις αυτό που επιλέγεις να ζήσεις
και το «ΘΑ» είναι για τις προγραμματικές δηλώσεις των πολιτικών, εκτός κι αν ανήκεις και εσύ στη
φάρα τους. Γνώρισα ανθρώπους διαμάντια, οι οποίοι μου δίδαξαν πως το παν είναι
να διεκδικείς τα «θέλω» σου και πως η «δύναμη ψυχής» είναι κάτι πολύ
περισσότερο απο μια ατάκα.. Πίστεψα στα απίστευτα και το εννοώ και ακριβώς
επειδή πίστεψα, συνεχίζω το 2014 με αισιόδοξους παλμούς..
Συνεχίζω χωρίς «θα», περνόντας κατευθείαν στην πράξη, δε λέω
περισσότερα απο όσα πρέπει (καμιά φορά κουράζω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό
με τα λόγια), ο ψυχαναγκασμός μας
τελείωσε, τώρα ΜΟΝΟ ζωή.. με το τίμημα της, όποιο και αν είναι.. Έμαθα κι άλλα
το 2013, δεν ήταν μόνο αυτά, όμως κάποια απο αυτά δε μοιράζονται με το χαρτί,
ούτε με εσένα, έχουν μείνει σε στιγμές ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μου.. Κι
ας πέρασαν.. Για μένα δεν ήταν μόνο στιγμές.. Αλλά μαθήματα. Και άνθρωποι
πέρασαν, αλλά ουσιαστικά ποτέ δεν έφυγαν γιατί είναι ακόμα μέσα μας, γιατί
αυτοί είναι οι «δάσκαλοι» μας. Και ο χρόνος τρέχει, τρέχει διαρκώς..Και
συνεχίζει να τρέχει.. Καλώς ήρθες 2014!
