Θα ήθελα να μπορούσα
να ορίσω τα πάντα και να μάθω να ερμηνεύω κινήσεις, ενέργειες και μεθυσμένα
σκηνικά. Θα ήθελα να μπορούσα να αντισταθώ σε όλα όσα με προκαλούν είτε γλυκά,
είτε βάρβαρα και να μάθω επιτέλους να λέω “OXI”. Θα ήθελα να σταματάω όπου δεν πρέπει και να με φρενάρω, ενώ
αντίστοιχα θα ήθελα να μιλάω λίγο παραπάνω ώστε να υπερασπιστώ μια δική μου άποψη,
αντί να συμφωνώ διπλωματικά με κάποιον μόνο και μόνο για να μην προκληθεί
αρνητικό κλίμα και εντάσεις.
Θα ήθελα να μη νιώθω
πως μέσω ενστίκτου μπορώ να μπω στο μυαλό του άλλου και να διαβάσω τη σκέψη του
και ταυτόχρονα αυτό με ιντριγκάρει τόσο μα τόσο πολύ.. Γιατί όταν αισθάνεσαι
πως διαβάζεις το μυαλό του άλλου μπαίνεις σε μια διαδικασία διαρκούς εγρήγορσης
και «παίζεις», και προσπαθείς και προκαλείς και από κάποιο σημείο και μετά το
φτάνεις στα άκρα.. Όμως θα θελα να μη μπορώ να το κάνω.. Να, αυτό.. Να μπαίνω
στο μυαλό σου. Γιατί κάπως έτσι νιώθω, πώς να στο πω.. Σα να παίζω με τη φωτιά.
Κάθε φορά είμαι στο τσακ να καώ και εσύ μου δίνεις λύσεις για να «γλιτώσω» από τη
φωτιά σου και εγώ νιώθω πως μου αρέσει να σιγοκαίω σε αυτή τη φωτιά όμως δεν πρέπει,
ποτέ δεν έπρεπε, ή μήπως τελικά είναι γραφτό; Δε ξέρω και μην πας αμέσως να
απαντήσεις..
Επίσης, θα ήθελα να
μην πληγώνω τους ανθρώπους μου. Μα δεν είναι τόσο λυπηρό; Να είμαστε άνθρωποι,
να έχουμε ο ένας τον άλλον και λόγω εγωισμών, καχυποψίας, ακόμα και μειωμένης
αυτοεκτίμησης να μη μας εμπιστευόμαστε, να δημιουργούμε στη ψυχολογία του άλλου
προβλήματα από το πουθενά και τελικά να τον πληγώνουμε. Και μετά άντε να διορθώσεις
την όλη κατάσταση.. Και τι να πεις, και τι να εξηγήσεις! Θα ήθελα να σκέφτομαι πολύ
περισσότερο πριν μιλήσω, πόσο μάλλον πριν να ενεργήσω πάνω στο οτιδήποτε. Αυτό
θεωρώ είναι ένα από τα κυριότερα προβλήματα όλων μας, σωστά; Ας μη ντρεπόμαστε
γι’ αυτό, ας προσπαθούμε μέρα με τη μέρα να το φτιάχνουμε και να βουτάμε τη γλώσσα
στο μυαλό μας πριν το ανοίξουμε γιατί υπάρχουν στιγμές που κυριολεκτικά δε ξέρει
τι λέει και τι του γίνεται. Θα ήθελα να μην είμαι ενοχικός χαρακτήρας. Και αν
αισθάνεστε και εσείς έτσι, παιδιά αλλάξτε το! Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο.. Δε
φταίτε εσείς για όλα τα κακά που έχουν συμβεί σε αυτόν τον κόσμο. Ο καθένας κάνει
τις επιλογές του για τη ζωή του και το μόνο που εσείς είναι δυνατό να κάνετε, είναι
να επηρεάσετε ίσως, λίγο, κάποιον.. Μην τα βάζετε με εσάς.. Πω πω τι καλοί που
είμαστε όλοι στα λόγια ε; Και αυτό είναι το επόμενο μου «θα ήθελα»..
Θα ήθελα όλα τα
πιστεύω μου, τις θεωρίες μου και τα ρητά μου να τα έκανα πράξη. Τα κάνω, αλλά
τα μισά.. Κάπου στο δρόμο το χάνω.. Άνθρωπος, τι να πεις.. Μπορεί και να’ ναι
δειλία αυτό, μπορεί μόνο και που το παραδέχομαι όμως στον εαυτό μου να μην είναι..
Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό, θα ήθελα να μη διχάζομαι τόσο εύκολα και απλά. Καμιά
φορά νιώθω πως δεν αντιλαμβάνομαι τη σοβαρότητα των καταστάσεων, όμως αυτό είναι
ένα μείον του να είσαι παρορμητικός, έτσι; Γιατί δε σταμάτησα να είμαι όπως κάποτε
μου είπες με ύφος λυπημένο, απλά είναι αυτό που με φοβίζει. Αυτό που δε μπόρεσα
ποτέ να ελέγξω, το «συνέχεια στα όρια» και το «τα πάντα στο κόκκινο».
Θα ήθελα να φοβάμαι
λίγο λιγότερο. Όχι, δε φοβάμαι γενικά. Φοβάμαι εμένα. Και η αλήθεια είναι πως..
φοβάμαι εμένα σε σχέση με συγκεκριμένους ανθρώπους και για πολύ συγκεκριμένους
λόγους.. Έχουμε και εμείς τις αδυναμίες μας. Θα ήθελα όλα αυτά σίγουρα να μη τα
διάβαζες από ένα blog. Θα
ήθελα να μπορώ να έχω άπλετο χρόνο μαζί σου και να μιλάμε για ότι θες, για ότι
σε απασχολεί και θες να το μοιραστείς, είτε σε ξέρω, είτε όχι.. Γιατί όχι; Τι έχουμε
να χάσουμε.. Μόνο να κερδίσουμε. Αν ήδη γνωριζόμαστε καλώς, αν όχι, θα γνωριστούμε
και αν τελικά ακόμα και εσύ αμφιβάλεις, θα ξαναγνωριστούμε..
It's better than I ever even knew
They say that the world was built for two
Only worth living if somebody is loving you
Baby, now you do
