Τσάι με λεμόνι στο.. μπαλκόνι*

   Εκεί που αγχώνεσαι για όλους και για όλα.. εκεί που τρελαίνεσαι  για το αν θα βρεις δουλειά και θα κάνεις λεφτά και θα έχεις μια άνετη ζωή.. εκεί που σκέφτεσαι ΤΙ θες πια σε αυτήν την χώρα που βουλιάζει ώρα με την ώρα σαν το Τιτανικό και τι πλέον σε κρατάει εδώ.. εκεί που το νοίκι τρέχει και δεν έχεις καν να το πληρώσεις.. εκεί που σκέφτεσαι πως η τελευταία φορά που πήγες σούπερ μάρκετ ήταν δύο βδομάδες πριν και το στομαχάκι σου παίζει ταμπούρλο, απλά βάλε ένα παγωμένο τσάι λεμόνι (ή κάτι παρεμφερές, δεν έχει να λέει!), βγες στη σκονισμένη σου βεράντα, κάτσε ωσάν πασάς σε μια καρέκλα, άπλωσε τα πόδια σου στα κάγκελα, κλείσε τα μάτια, πιες μια γουλιά, δροσίσου, άνοιξε τα και απόλαυσε τον ήλιο..

   Θα σου φανεί ίσως χαζό σα σκέψη, όμως όσο χαζό κι αν ίσως φαίνεται, στην πράξη είναι χρήσιμο και ΣΕ ΠΡΟΚΑΛΩ. Ξέρεις γιατί πιστεύω ότι βασανιζόμαστε περισσότερο απ’ όλα; Γιατί κάτι τέτοιες απλές στιγμές είτε με τον ίδιο μας τον εαυτό, είτε με την παρέα μας και τους ανθρώπους μας, τις θεωρούμε «χαζές».. Γιατί τις έχουμε χάσει σκεπτόμενοι διαρκώς το μετά. Κάνοντας συνεχώς μεγάααλα σχέδια και πλάνα, χάνουμε το βασικότερο. Την ίδια τη ΖΩΗ. Και όσο και να σκέφτεσαι το μετά φίλε μου και όσα σχέδια και να κάνεις (και πραγματικά σου εύχομαι ολόψυχα να τα πετύχεις όλα) θύμισε μου.. αξίζουν όλα αυτά μπροστά σε μια ανεκτίμητη στιγμή με την οικογένεια σου; μπροστά σε μια βραδιά με φίλους κάπου στο βράχο της Ακρόπολης με μπύρες και κιθάρες; Δε νιώθεις πως σου λείπει λίγο το μυαλό σου να φύγει και να ξεφύγει, γιατί χαμένο μέσα στα σχέδια του απλά συντηρείται και διατηρείται εγκλωβισμένο; Και όμως εσύ το ήθελες ανοιχτό, να τρέχει σαν τρελό κάνοντας σκέψεις εξίσου τρελές. Δεν είχες ονειρευτεί εσύ έτσι τη ζωή σου.. Τέσσερις τοίχοι, ένας υπολογιστής, και ένας εκνευριστικός ήχος τικ τακ τικ τακ του ρολογιού να σου υπενθυμίζει κάθε τρεις και λίγο πως ο χρόνος περνάει..

   Και αυτό είναι το πιο βασανιστικό από όλα. Ξέρεις πως ο χρόνος περνάει και επιμένεις να κάθεσαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σου.. ΓΙΑΤΙ; Γιατί αυτό το παγωμένο τεχνολογικό κατασκεύασμα να έχει αντικαταστήσει όλη σου την καθημερινότητα, τις σχέσεις σου, τους ανθρώπους σου, τη ζωή σου; Και συνεχίζεις να χαζοχαζεύεις μπροστά του και να αγχώνεσαι παράλληλα για το οτιδήποτε, άνευ λόγου και αιτίας. Άρπαξε το τηλέφωνο και πάρε το Γιώργο, τη Μαίρη, την Ειρήνη τον Χ, τον Ψ να πάτε μια βόλτα, πήγαινε για περπάτημα στο πάρκο, πήγαινε ένα σινεμά και δες μια κωμωδία.. ή απλά αφιέρωσε λίγο περισσότερο χρόνο στη σχέση σου με τον εαυτό σου και δροσίσου με ένα παγωμένο τσάι στη βεράντα του σπιτιού σου, απολαμβάνοντας τον ήλιο.. Όμως για το Θεό, συνειδητοποίησε πως η αληθινή ευτυχία, η γαλήνη και η όλη ομορφιά κρύβεται στα μικρά και απλά πράγματα..

   Βασανιζόμαστε γιατί ανέκαθεν ήμασταν στη νοοτροπία του “ΥΠΕΡ”, του “ΜΕΓΑΛΟΥ”, μιας ανούσιας υπερβολής, η οποία μας έφτασε.. εδώ!!! Ας ανοίξουμε λοιπόν επιτέλους τα ματάκια μας και ας μάθουμε πως οφείλουμε στον εαυτό μας, στους ανθρώπους μας αλλά και στην ίδια τη ζωή να μη χάνουμε στιγμές.. να μη χάνουμε ένταση, ενέργεια, πάθος, ζωντάνια.. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πιο λυπηρό για τον άνθρωπο από το να χάνει στιγμές με τη δική του κιόλας συναίνεση.. Απάθεια, Αδράνεια, Α-ζωή! ΟΧΙ. Εγώ προτιμώ ένα παγωμένο τσάι με γεύση ροδάκινο και βγαίνω στο μπαλκόνι να χαζέψω τ’ αστέρια.  Εσείς;

Εικοσάχρονες ρυτίδες

" -Και θέλω να γυρίσω νωρίς σπίτι, πρέπει να σηκωθώ αύριο στις 8, έχω μάθημα Πάντειο και μου είπε και ο Νίκος για καφέ και έχω να βάψω και νύχια..

-Πωω καταλαβαίνω.. ε δε θ’αργήσεις! Πάει γρήγορα το Α3, δεν κάνει πολλές στάσεις τέτοια ώρα. Όμως δε μου΄ πες που αγόρασες αυτό το τρελό φουτεράκι; Θέλω και εγώ να πάρω κανα δυο – τρία να ’χω..

-Δε θυμάμαι ρε συ.. Το’ χα στην ντουλάπα μαζί με κάτι άλλα που ειναι φαντάσου ακόμη με τα καρτελάκια πάνω τους..

-Αλήθεια; Καλά τα ψωνίζεις και δεν τα φοράς;

-Ε τα ξεχνάω μωρέ.. Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά θέματα να κάτσω ν’ασχοληθώ! Τι θα κάνω τελικά με το Νίκο; Έχω τρελαθεί.. Άσε που δε ξέρω και τι να βάλω.. "

   Και ευτυχώς κατέβηκα από το λεωφορείο και δεν άκουσα περαιτέρω.. Οι κοπέλες θα’ταν, δε θα’ταν 19 στα 20 το πολύ.. Και ποιό ήταν το αντικείμενο της συζητησής τους; Χμμ.. Φουτεράκια, νύχια, ψώνια και ένας Νίκος! Ε λοιπόν τις φαντάζομαι αυτές στο Πάντειο να πουλάνε μούρη αριστερών - κουλτουριάρικων κορασίδων (γιατί αυτό είναι a la mode πλέον) και παράλληλα κάθε Σάββατο βράδυ να είναι στο DC, διότι όλες τις προηγούμενες μέρες της εβδομάδας απλά καταπίεσαν τον εαυτό τους και πήγαν σε όλα τα εναλλακτικά στέκια με τους ιδεολόγους – αριστερούς συμφοιτητές τους (μεταξύ αυτών και ο Νίκος!)..

   Και θα περάσουν τα χρόνια ομορφιές μου, θα πιάσετε μια δουλίτσα ρουτίνας (μα τι λέω!), μάλλον στο γραφείο του μπαμπά σας θα καταλήξετε και δε θα σας χαλάσει και καθόλου, θα βρείτε έναν άντρα προφανώς του κύκλου σας, τον οποίο πιθανότατα θα τον “ανεχτείτε” μόνο και μόνο για να κάνετε το κομμάτι σας στις κοινωνικές, αριστοκρατικές σας εκδηλώσεις, θα παντρευτείτε, θα κάνετε παιδιά και όταν κάποια στιγμή τα παιδιά σας μεγαλώσουν και σας ρωτήσουν “μαμά, πως πέρασες εσύ τα εφηβικά και φοιτητικά σου χρόνια”, τότε θα αναλογιστείτε .. Και επειδή, δε μπορεί μέχρι τότε θα έχετε βάλει μυαλό, απλά θα προσπαθήσετε να κρύψετε τα δάκρυα σας, τα οποία θα φωνάζουν “ Εκείνα τα χρόνια.. δεν έκανα.. ΤΙΠΟΤΑ. Ψώνιζα, έβγαινα, σχολίαζα τους πάντες και τα πάντα και όλα αυτά για να κλέψω λίγο την παράσταση, να αποκτήσω λίγη λάμψη, όμως πάντα ήμουν και ένιωθα μόνη και τελικά δεν κατάφερα τίποτα με αυτού του είδους τα τριπάκια.”

   Και εδώ έρχομαι λοιπόν εγώ να ρωτήσω, πρέπει να περάσουν όλα αυτά τα χρόνια για να σκεφτείς και να κάνεις κάτι για όλα αυτά που ήδη ξέρεις ότι σου συμβαίνουν; Ξέρεις ότι κάθε φορά που σε κοιτάζω δε βλέπω στο πρόσωπο σου παρα μόνο ρυτίδες, οι οποίες ΔΕ δικαιολογούν την ηλικία σου; Η ανεμελιά σου, η τρέλα σου και η ζωντάνια σου που πήγαν; Συγνώμη κιόλας, αλλά αν έχει απομείνει κάτι πάνω σου από όλα αυτά, τότε οι ακριβές στρώσεις του μεικ-απ σου το καλύπτουν υπέροχα.. Το να είσαι απλά ο εαυτός σου, είναι το πιο όμορφο, το πιο αγνό και το πιο ενδιαφέρον προσόν που μπορεί να έχει κάποιος.. Δεν είναι δύσκολο, όμως λείπει. Είναι αυτονόητο. Όμως ακόμα και το αυτονόητο στην εποχή μας κόβει βόλτες μακριά μας γιατί πια δεν του αρέσουμε εμείς.  Όμως για σένα λυπάμαι.. Τον έχεις χάσει τον εαυτό σου και απέχεις πολύ από το δρόμο για να τον βρεις.. Ελπίζω σε σένα, είμαι δίπλα σου, όμως να ξέρεις πως όσοι και να είναι δίπλα σου, άνθρωποι που σε νοιάζονται και σ’ αγαπάνε, αν ΕΣΥ δεν παραδεχτείς αυτό που είσαι με τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σου, αν ΕΣΥ δε δουλέψεις το “εγώ” σου, τότε δε γίνεται δουλειά.. Και απλά θα συνεχίσεις να πνίγεις εσένα , τα συναισθήματα και τις επιλογές σου κάτω από το ακριβοπληρωμένο σου μεικ-απ.. Κάνε κάτι!