Τσαλακώσου, κάνει καλό!

-       " -Γύρνα πίσω το χρόνο.. Άλλαξε εσένα, άλλαξε εμένα, άλλαξε εμάς.

-          -Ο χρόνος δε μετράει αντίστροφα, μόνο προχωράει με ταχύτητες τρελές, ζει μέσα μας, ζει γύρω μας. Ο χρόνος είμαστε εμείς.

-          -Εμείς όμως, δεν είμαστε “εμείς”, δεν είμαστε μαζί. Έκανες πίσω.

-          -Ο χρόνος πάντα δίνει τη δυνατότητα της επιλογής και αυτό είναι η δύναμη μας.

-         - Δεν επέλεξα εγώ όμως να μην είμαστε “ένα”.

-          -Το επέλεξα όμως εγώ.."

   Λίγο μελό, λίγο ρομαντικό, λίγο γλυκανάλατο ίσως, όμως ακόμα και ο πιο «σκληρός» της υπόθεσης δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει εμπλακεί με το δικό του ξεχωριστό τρόπο σε μια τέτοιας φύσης διάλογο, είτε με μια αγάπη ανεκπλήρωτη με όνομα και υπόσταση, είτε με τον ίδιο του τον εαυτό για αυτήν την αγάπη που λέγαμε.. Χρόνος, αποφάσεις, «timing» και επιλογές. Πολλές φορές παρορμητικές, ίσως παρμένες μέσω ενδόμυχου ψυχαναγκασμού.  Μάθαμε στη ζωή μας να αισθανόμαστε με το «πρέπει» και  να σκεφτόμαστε με το «θέλω». Βάλαμε στη θέση της επιθυμίας, τη λογική και στην έδρα του συναισθήματος την εσωτερική προσταγή, το «ΜΗ». Και σκέψου πως όλη μας η ζωή είναι κυριολεκτικά ένα πάζλ τέτοιων  στιγμών. Αληθινών κατά βάση ναι, αλλά κατά πόσο αυθόρμητων;

   «Να είσαι αυθόρμητος, για να φαίνεσαι άνετος». Ακόμα κι αυτό με υποχρέωση μοιάζει. Είναι μια συμβουλή που έχεις δώσει σε φίλους, ή που έχεις λάβει ουκ ολίγες φορές, ή και τα δύο, προκειμένου να πετύχεις το «στόχο» σου και να κατακτήσεις το «θέλω» σου, μια παρουσία με ονοματεπώνυμο, μυρωδιά και χαμόγελο. Ώρες ώρες σκέφτομαι ειλικρινά που πάμε με αυτά τα μυαλά. Ποιος μας θόλωσε τα συναισθηματικά νερά μας και πλημμύρισε την καρδιά μας με άφθονο gin ώστε να μας κάνει να αφηνόμαστε ΜΟΝΟ σε αυτή την περίπτωση. Του μεθυσμένου! Κατάντησε κλισέ το  “wannabe” και το γνωρίζουμε καλά. Πλέον δεν προσπαθούμε να γίνουμε κάτι, πλέον φοβόμαστε αυτό που έχουμε ήδη γίνει. Σε κάθε πρόκληση, φοράμε παρωπίδες για να μη χαλάσει η φαινομενικά, καλή μας ψυχική υγεία και σε κάθε «θέλω» μας, ρίχνουμε μαύρο πανί. Δεν ανεμίζει. Είναι πανί από αυτά που τεντώνονται και σκίζονται με την πάροδο του χρόνου και ταυτόχρονα με το ράγισμα της στιγμής, που μόλις τσαλάκωσες στην προσπάθεια σου να μην τσαλακωθείς και βρεθείς στην αγκαλιά του..

   Αν σε αυτή τη ζωή, όλα είναι τόσο απλά και μαγικά, καθόλου πολύπλοκα και συνάμα τόσο εύθραυστα, όσο περιγράφονται στα ένδοξα γνωμικά και αποφθέγματα σπουδαίων αυθεντιών, τότε γιατί όλοι εμείς δεν πήραμε τα «φώτα» τους, τα μηνύματα και τις κατευθύνσεις τους  ώστε να πορευτούμε με έναν τρόπο αλλιώτικο, αληθινό, άκρως ανθρώπινο, αυθεντικό; Γιατί αυτομαστιγωνόμαστε κάθε φορά που το «θέλω» πάει κόντρα στο «πρέπει» μας και φοβόμαστε το «Φτου και απ’ την αρχή»; Η απάντηση είναι σκληρή και συγχωρείστε με γι’ αυτό, αλλά είναι μια: Είναι επιλογή μας. Όμως θα’ θελα να σας πω και κάτι ακόμα.. Πως κάθε «Φτου και απ’ την αρχή» συνεπάγεται με το «Φτου ξελευτερία!». Σκεφτείτε το, μετρήστε τα δεδομένα και ζυγίστε τις καταστάσεις. Τι σας αξίζει;

Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι

που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.

Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία

και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.

Το "wannabe" μου, η ζωή μου

Αστείο χιλιοειπωμένο, μαθημένο καλά τόσα χρόνια, από κάποιο σημείο και μετά βαρετό, σα να ακούς το ίδιο ανέκδοτο για εκατοστή φορά με λίγο παραλλαγμένο τρόπο, ανάλογα τις συνθήκες και τις περιστάσεις , πλέον κουραστικό, το «είμαι ΚΑΛΑ!». Προσπαθείς με κάθε τρόπο να το πεις, να το δείξεις, να αγωνιστείς μαχητικά για αυτό και για το «φαίνεσθαι» του. Τι άλλο;! Αν μπορούσες θα το βροντοφώναζες κιόλας μήπως ακόμα και εσύ ο ίδιος το πιστέψεις. Ανέκαθεν μας ένοιαζε η γνώμη των άλλων. Να τους δημιουργείται η εντύπωση πως όλα αυτά που ζούμε εμείς είναι το ιδανικό και το άπιαστο. Δε μπορεί να τα καταφέρει άλλος κανείς. Μόνο εμείς. Είμαστε σούπερ- ήρωες, αήττητοι και εξιδανικευμένοι. Αυτό θέλουμε να πιστεύουμε, όμως όχι δεν είμαστε. Είμαστε κάτι βαθύτερο. Είμαστε  ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μας το ξεχνάμε ωστόσο, γιατί υπερισχύει ο «σουπερ- ήρωας» μέσα μας. Μια ζωή το «wanna be». Να ντυνόμαστε καλά, να βγαίνουμε στα πιο καυτά στέκια, να έχουμε τις πιο εναλλακτικά γκλαμουράτες παρέες, ένα θεό η μια θεά δίπλα μας να την έχουμε βασίλισσα, ή να μας έχει πασά και τα συναφή.. Όλα αυτά προφανώς τα φωνάζουμε, ΕΤΣΙ; Και δηλώνουμε υπερήφανοι. Όμως είναι τόσο παροδικά όλα αυτά, έτσι δεν είναι; Και ξεχνάμε τα αληθινά, αυτά που μας άγγιξαν ουσιαστικά ίσως κάποτε, ξεχνάμε τους ανθρώπους που μας «έφτιαξαν» και μας κάνανε να είμαστε αυτό που είμαστε ΤΩΡΑ. Ξεχνάμε στιγμές.

Μα πες μου, πως γίνεται να ξεχνάς στιγμές.. Φιλιά, χαστούκια, ιδρώτα και ένταση στο κόκκινο.. Αγκαλιές, ηλιοβασιλέματα και πρωινές βόλτες στη θάλασσα.. Χαμόγελα, αστεία, παιδική χαρά και κούνιες και τραγούδια. Πες μου ΠΩΣ. Η αλήθεια είναι πως δε ξεχνάμε. Αλλά προσπαθούμε να το κάνουμε. Αποτέλεσμα αυτού; Αιώνια καταδικασμένοι σε συμβίωση με τις ψευδαισθήσεις μας. Έτσι συνεχίζουμε τη ζωούλα μας, όμως ειλικρινά αυτό είναι για κλάματα, δε νομίζετε; Αν θέλετε «ζωούλα» και όχι ΖΩΗ, τότε είστε σε καλό δρόμο.. Αν δεν πονέσεις όμως, αν δεν κλάψεις, αν δεν καείς μέσα στη φωτιά σου τότε πως θα ξαναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου; Μην ξεχνάς πως και η φωτιά και οι στάχτες κατά το ήμισυ σχεδόν ήταν και δική σου επιλογή. Γιατί να επιλέγεις τον εύκολο δρόμο του «φαίνεσθαι» και να πονάς περισσότερο, προσπαθώντας να πιστέψεις το απίστευτο; ΖΗΣΕ ΤΟ!

Πάντα το πίστευα, πως ο πόνος και η μελαγχολία αν τα διαχειριστείς σωστά, μπορούν δημιουργήσουν τις πιο παραγωγικές περιόδους στη ζωή ενός ανθρώπου. Μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, με απώτερο σκοπό να κοροϊδέψεις γλυκά τους γύρω σου. Δεν έχει νόημα. Το βαθύτερο νόημα, ξέρεις ποιο είναι. Και βρίσκεται μέσα σου. Είτε είσαι καλά, είτε όχι δεν είναι ανάγκη να το φωνάζεις. Απλά ζήσε το με όσους αξίζουν, για όσο αξίζει, αν αξίζει..

H δύναμη της "αταξίας"

    Ποτέ δε μου άρεσε η τάξη. Πάντα είχα μια βαθιά, εσωστρεφή κλίση στο άλλο άκρο, αυτό της αταξίας. Εκεί που όλα αιωρούνται, τίποτα δε μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο και κινείται απλά αέναα στο χώρο, στροφάρει και σε παρασέρνει. Αυτή η ζάλη η ανεκτίμητη, του ρίσκου, των παθών και του αισθησιακού παιχνιδίσματος άσπρου- μαύρου, αυτή είναι η δύναμη της αταξίας.  Αυτό που είναι τρελό, είναι πως κάθε φορά που διαταράσσεται η ψυχική αταξία μου, όντας μυημένη χρόνια σε αυτήν, στέκομαι μετέωρη μπροστά σε ένα θέαμα δωρικό και ταυτόχρονα ήπιο..

    Η «τάξη», η «σιγουριά», η «μονιμότητα». Έννοιες που αποζητούν λίγο πολύ όλοι, για να νιώσουν ουσιαστικά καλά. Να έχουν τη ζωή τους, την οικογένεια τους, τους φίλους τους, τη δουλειά τους, τα λεφτά τους. Καλά όλα αυτά, αλλά εγώ τα έχω στο κεφάλι μου τόσο διαφορετικά. Δε νιώθω πως αποζητούμε αξίες, έννοιες και καταστάσεις. Αποζητούμε «κουτιά». Να βρισκόμαστε μέσα σε αυτά για να νιώθουμε ασφαλείς και μη ευάλωτοι. Κανείς μη μας πειράξει, κανείς μη χαλάσει το ιδανικό που ζούμε, κανείς να μην κλονίσει την καθημερινότητα μας και τους ρυθμούς  της. Αυτό είμαστε; Έχουμε αλήθεια ανάγκη ΑΥΤΟ; Κι αν νιώθουμε ότι αυτό είναι που έχουμε τόσο ανάγκη πια τότε ποιο το νόημα της ζωής χωρίς μικρές, εθιστικές δόσεις αταξίας; 

   Τα κουτιά, δημιουργούν φούσκες εξιδανίκευσης. Όταν λοιπόν αυτές οι υπέρλαμπρες φούσκες σκάνε, μένει μόνο το κουτί και ο καθένας από εμάς μόνος του, μέσα σε αυτό ψάχνει  αέρα. Προσπαθεί να κάνει τρύπες στο κουτί που ο ίδιος φόρεσε σα στεφάνι στο κεφάλι του και έγινε ένα μαζί του με τα ιερά δεσμά του «γάμου» και της αιώνιας συμβίωσης με αυτό. Το κουτί το νιώθει ο άνθρωπος. Τον βαραίνει. Οι τρύπες γίνονται δύσκολα και θέλουν χρόνο. Χρόνο ώστε να συνειδητοποιήσεις ότι όλα τα επιλέγεις ΕΣΥ και είναι στο χέρι σου. Το κουτί, ή τον αέρα.  Αυτά τα δύο δεν πάνε ποτέ μαζί. Το ένα καταστρέφει το άλλο, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις παράλληλης κατεύθυνσης. Βασανίζει. Όχι. Τα πράγματα είναι αλλιώς. Είναι μονόδρομος και ταυτόχρονα επιλογή. Ή διψάς για αέρα, ή συμβιβάζεσαι στο κλειστό κουτί σου. 

   Τώρα βέβαια θα μου πείτε πως μέσα στο κουτί βάζει κανείς όλα όσα θέλει , όσα αγαπάει και τον κάνουν να νιώθει καλά. Τότε θα έρθω να σας πω εγώ πως ο αέρας  φέρνει τις προκλήσεις, το άγνωστο  και το «πάντα κάτι παραπάνω». Φέρνει ουρανό. Επομένως, όλα όσα σας συμβαίνουν ΤΩΡΑ και τα έχετε επιλέξει εσείς όντας μέσα στο κουτί, χωρίς αέρα και καθαρή ματιά, δε μπορείτε να τα δείτε, να τα αλλάξετε, να τα καλυτερέψετε, πόσο μάλλον να τα φτάσετε ουσιαστικά. Ρίξτε μια ματιά στο χέρι σας. Όλα εκεί είναι. Νιώστε την καρδιά σας. Ξέρετε για ΤΙ είστε φτιαγμένοι. Αέρα, ή κουτί. 

Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow dream away

In the wind of change..