Σίγουρα δε ζεις την καλύτερή σου περίοδο.. Σίγουρα δε γελάς
όπως τότε, που εγώ σε θυμάμαι. Μου περιέγραψες μια κατάσταση ασφυκτική και δεν
πιστεύεις καν σε κανένα Θεό ώστε να ζητήσεις «βοήθεια» απο μια ανώτερη δύναμη. Είσαι
λίγο χαμένος και ταυτόχρονα ελαφρώς πεπεισμένος πως δε θα αλλάξει τίποτα.
Χώνεσαι στη μπανιέρα σου που ξεχειλίζει απο προβλήματα και αρωματισμένες
σαπουνάδες και αναπνέεις με καλαμάκι, έχοντας μάτια κλειστά. Έτσι κλείνεσαι κι
εσύ όλο και πιο πολύ σε σένα, έχοντας χάσει κάθε πίστη και θέληση για ζωή.
Πολλές φορές σκέφτηκες να πετάξεις το
καλαμάκι, όμως γιατί αγαπημένε μου φίλε; Γιατί προδικάζεις καταστάσεις και
χρωματίζεις με βαθύ, σκοτεινό μοβ την καθημερινότητά σου; Αυτή τη φορά δε θα
σου πω τα «κλασικά» ... «Να χαμογελάς, αξίζεις πολλά και να ελπίζεις» .. Όχι δε
θα στα πω αυτά, γιατί ήδη τόσα χρόνια μετά έχω αλλάξει πια και εγώ.
Μέρα με τη μέρα συμβαίνει αυτό, ώρα με την ώρα.. Αλλαγές,
άνθρωποι, καταστάσεις, λάθη, πάθη, επιθυμίες, όρια, ΠΑΝΤΟΥ όρια, παιχνίδια
μυαλού, τρελών παιχνίδια, απορρίψεις, άρνηση, ένταση, πόνος .. Αυτός ο πόνος που δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος
και είσαι δέσμιος όλων αυτών είναι ο μεγαλύτερος. Όμως μήπως τελικά αυτή είναι
η λύτρωσή σου; Ξέρεις, όλα αυτά είναι δικά σου.. Και ζουν μέσα απο εσένα.
Σίγουρα πάντως ζουν με σένα. Είτε
σιγοκαίνε σε φωτιά χαμηλή, είτε φουντώνουν, ανάλογα τις διαθέσεις σου. Αυτό δεν
είναι ουτοπία, ούτε είμαι ρομαντική, όχι, επιμένω! Αυτό είναι ρεαλισμός. Γιατί
ΕΣΥ έχεις τη δύναμη να αλλάξεις όσα θες, να διαγράψεις όσα δε θες, να
προσπαθήσεις για εσένα και να ζήσεις μέσα απο εσένα ΕΣΥ! Και όχι τα «δημιουργήματα»
του μυαλού σου που μοιάζουν με μαύρες, κακοντυμένες μαριονέτες, σε σπασμένο,
ξύλινο κουκλοθέατρο που είναι έτοιμες να παίξουν την τελευταία τους παράσταση.
Όχι, προφανώς δε μπορούμε να χαζογελάμε όλη την ώρα, να
τσιρίζουμε χαμογελαστά πάλι, ούτε να
είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι (μεταξύ μας μαρκριά απο τέτοιους ανθρώπους,
συνήθως ναι είναι αγαπητοί και δεν έχουν κανέναν «εχθρό», παρα μόνο τον εαυτό
τους που μισούν καθημερινά όλο και περισσότερο εξαιτίας της υποκρισίας τους),
μη φτάνουμε όμως και στα άλλα άκρα. Ανέκαθεν το πίστευα πως η μελαγχολία είναι
ίσως η πιο παραγωγική περίοδος του ανθρώπου, γιατί αν θέλει να λέγεται κάποιος άνθρωπος κοιτάει πραγματικά «μέσα του».
Κοιτώντας μέσα μας, ακούμε τα πάντα, τα αισθανόμαστε, τα γευόμαστε, τα μυρίζουμε
και αν επιλέξουμε, τους μιλάμε. Αυτό είναι και το πρώτο επίπεδο «δράσης» του
εαυτού μας.. η «αντίδραση» θα έρθει αργότερα απο την ίδια τη ζωή. Άν ρίξουμε
λοιπόν μια ματιά στο «είναι» μας ουσιαστικά, στα ερεθίσματα, τις επιρροές που μας έχουν ασκηθεί, τις
επιλογές που έχουμε κάνει .. τότε έχουμε πολλά να ανακαλύψουμε καθώς αυτά
συμβαίνουν διαρκώς. Πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και σαφέστατα ΘΑ υπάρχουν.
Ξεκίνα απο εδώ αγαπημένε μου, αλήθεια.. Είναι μια πολύ καλή
ευκαιρία. Επικεντρώσου στον εαυτό σου, άκουσε τι λέει το ασυνείδητο, βίωσε τα ένστικτά
σου, παίξε με το μυαλό σου, προβληματίσου και σταμάτα επιτέλους να λες πως
είναι εγωιστική αυτή η μέθοδος γιατί απλούστατα δεν είναι. Όλα ξεκινάνε απο
μέσα μας. Δε γίνεται πάντα και παντού να υπάρχει το «α’ πληθυντικό», ΟΧΙ.
Εγωιστικό είναι να πληρώνουν οι «άλλοι» τα σπασμένα σου, αυτά που ποτέ δεν
έκατσες με σένα να μιλήσεις, ούτε καν να διανοηθείς ότι υπάρχουν, πόσο μάλλον
να «λύσεις». Κάνε λοιπόν το πρώτο βήμα. Κάνε το γιατί το οφείλεις στον εαυτό
σου, όχι γιατί είσαι ον «υψηλό», αλλά γιατί ότι και να είσαι, είσαι παροδικός
σε αυτό το τρελό πανυγηράκι της ζωής.
Υ.γ: Χαμόγελο!
