Άγνωστοι γνωστοί. Όσο κοντά, άλλο τόσο μακριά.. Και νιώθεις ότι το βρήκες αυτό που τόσο πια έψαχνες απεγνωσμένα και θες να το κρατήσεις σα μωρό στην αγκαλιά σου, να το προστατέψεις, να το νανουρίσεις, να το κοιμήσεις και να ξυπνήσεις πλάι του.. Να το χαζεύεις που κοιμάται, να το απολαμβάνεις, να περιμένεις τη στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια του και θα σου χαμογελάσει. Θες να το κρατήσεις σφιχτά σαν τις αξίες σου, τις πιο μεγάλες, να μη φύγουν ποτέ, να μην αλλάξουν πορεία, να είναι αήττητες. Θες να ζήσεις το "αήττητο" και να μετατραπεί στη μέγιστη αξία σου, που θα καμαρώνεις γι' αυτή και θα τη θαυμάζεις. Νιώθεις δέος στην παρουσία του, δεν καταλαβαίνεις αν φοβάσαι ή πραγματικά ερωτεύεσαι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τρέμεις και σου έρχεται μια ζάλη στην ιδέα ότι ίσως δε θα γνωρίσεις ποτέ πραγματικά ποιός είναι αυτός.
Γιατί είμαστε τόσοι πολλοί πια σε αυτόν τον κόσμο. Άλλοι τρελοί, άλλοι λογικοί, άλλοι σοβαροί, άλλοι περαστικοί, άλλοι πρωταγωνιστές και άλλοι ξεχασμένοι. Αναθεωρώ. Όλοι λίγο πολύ τρελοί και συνάμα λογικοί, είμαστε ενίοτε σοβαροί (έστω σοβαροφανείς), περαστικοί απλά στις ζωές κάποιων, ξεχασμένοι για πάντα στο χάος αλλονών και πρωταγωνιστές της ζωής μας. Της ζωής που εμείς επιλέξαμε να ζούμε, γιατί ναί όλα είναι στο χέρι μας, καλά τα λέει ο σοφός λαός. Ποτέ δε βγήκε λάθος.. Και εσύ επέλεξες να ζήσεις το "αήττητο", όμως ουσιαστικά δε ξέρεις που πας να μπλέξεις. Γιατί κατα πόσο τελικά γνωρίζουμε ποιός είναι ο άλλος, ποιές οι αδυναμίες του, όταν έχει την εξουσία στα χέρια του μέχρι που μπορεί να φτάσει, ποιοί οι φόβοι του και τα πιο μεγάλα θέλω του.. Δοκιμαζόμαστε διαρκώς. Καλό μας κάνει.. Τώρα θα μου πεις, εδώ δε ξέρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, τα δικά μας όρια, θα ξέρουμε του άλλου;
Η λέξη "ΞΕΡΩ" με ενοχλεί. Όταν λες ότι ξέρεις κάτι πάει να πει πως δεν έχεις τίποτα άλλο να μάθεις απο αυτό, απο αυτόν... Και για σκέψου απλά πόσες φορές τη μέρα τη χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη και άλλες πόσες φορές τη νιώθεις. ΛΑΘΟΣ ΜΕΓΑ. Και όμως, επιμένεις. Θέλεις να ζήσεις το "ανίκητο", το επιθυμείς, το αναζητάς και δεν έχει γλύκα αν το ζήσεις μόνος σου. Τέτοια συναισθήματα και επιθυμίες γεννιούνται στη μοναξιά και αποκτούν μορφή, σχήμα και νόημα μόνο όταν τα μοιράζεσαι. Αλλιώς ποιο το νόημα; Και αγχώνεσαι μήπως δεν τον γνωρίσεις πραγματικά και σκέφτεσαι "εγώ με ποιόν θα τα μοιραστώ όλα αυτά, αν τα μοιραστώ ποτέ".. Όμως έτσι το χάνεις το παιχνίδι και εσύ ο ίδιος δίνεις περισσότερη σημασία στις σκέψεις παρά στην ίδια τη ζωή. Ίσως δε "γνωρίσουμε" ποτέ πραγματικά τους ανθρώπους, όμως τι έχει μεγαλύτερη σημασία εδώ; Να γνωρίζεις ή να μοιράζεσαι; Όταν μοιράζεσαι, τότε πραγματικά είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Και αυτό το ΞΕΡΩ. Και αν μέχρι πριν λίγο είπα πως το να "ξέρεις" κάτι είναι μια λανθασμένη έννοια καθώς τίποτα δε ξέρουμε ολοκληρωτικά για κάποιον ποτέ.. δεν πειράζει. Ας κάνω λάθη. Τα αγαπάω τα λάθη μου. Τα προτιμώ απο το να χάσω το "αήττητο"..
Γιατί είμαστε τόσοι πολλοί πια σε αυτόν τον κόσμο. Άλλοι τρελοί, άλλοι λογικοί, άλλοι σοβαροί, άλλοι περαστικοί, άλλοι πρωταγωνιστές και άλλοι ξεχασμένοι. Αναθεωρώ. Όλοι λίγο πολύ τρελοί και συνάμα λογικοί, είμαστε ενίοτε σοβαροί (έστω σοβαροφανείς), περαστικοί απλά στις ζωές κάποιων, ξεχασμένοι για πάντα στο χάος αλλονών και πρωταγωνιστές της ζωής μας. Της ζωής που εμείς επιλέξαμε να ζούμε, γιατί ναί όλα είναι στο χέρι μας, καλά τα λέει ο σοφός λαός. Ποτέ δε βγήκε λάθος.. Και εσύ επέλεξες να ζήσεις το "αήττητο", όμως ουσιαστικά δε ξέρεις που πας να μπλέξεις. Γιατί κατα πόσο τελικά γνωρίζουμε ποιός είναι ο άλλος, ποιές οι αδυναμίες του, όταν έχει την εξουσία στα χέρια του μέχρι που μπορεί να φτάσει, ποιοί οι φόβοι του και τα πιο μεγάλα θέλω του.. Δοκιμαζόμαστε διαρκώς. Καλό μας κάνει.. Τώρα θα μου πεις, εδώ δε ξέρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, τα δικά μας όρια, θα ξέρουμε του άλλου;
Η λέξη "ΞΕΡΩ" με ενοχλεί. Όταν λες ότι ξέρεις κάτι πάει να πει πως δεν έχεις τίποτα άλλο να μάθεις απο αυτό, απο αυτόν... Και για σκέψου απλά πόσες φορές τη μέρα τη χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη και άλλες πόσες φορές τη νιώθεις. ΛΑΘΟΣ ΜΕΓΑ. Και όμως, επιμένεις. Θέλεις να ζήσεις το "ανίκητο", το επιθυμείς, το αναζητάς και δεν έχει γλύκα αν το ζήσεις μόνος σου. Τέτοια συναισθήματα και επιθυμίες γεννιούνται στη μοναξιά και αποκτούν μορφή, σχήμα και νόημα μόνο όταν τα μοιράζεσαι. Αλλιώς ποιο το νόημα; Και αγχώνεσαι μήπως δεν τον γνωρίσεις πραγματικά και σκέφτεσαι "εγώ με ποιόν θα τα μοιραστώ όλα αυτά, αν τα μοιραστώ ποτέ".. Όμως έτσι το χάνεις το παιχνίδι και εσύ ο ίδιος δίνεις περισσότερη σημασία στις σκέψεις παρά στην ίδια τη ζωή. Ίσως δε "γνωρίσουμε" ποτέ πραγματικά τους ανθρώπους, όμως τι έχει μεγαλύτερη σημασία εδώ; Να γνωρίζεις ή να μοιράζεσαι; Όταν μοιράζεσαι, τότε πραγματικά είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Και αυτό το ΞΕΡΩ. Και αν μέχρι πριν λίγο είπα πως το να "ξέρεις" κάτι είναι μια λανθασμένη έννοια καθώς τίποτα δε ξέρουμε ολοκληρωτικά για κάποιον ποτέ.. δεν πειράζει. Ας κάνω λάθη. Τα αγαπάω τα λάθη μου. Τα προτιμώ απο το να χάσω το "αήττητο"..
