Κερδίζοντας το χρόνο-

   Χρόνος. Ατελείωτος ναι. Άνθρωποι πολλοί. Άλλοι έρχονται για να μείνουν στη ζωή σου, άλλοι για να φύγουν και άλλοι απλά είναι περαστικοί. Μέσα σε έναν ατελείωτο χρόνο πόσα εξελίσσονται, πόσα συμβαίνουν, πόσα αλλάζουν.. Για πόσα έμεινες, για πόσα έφυγες, για πόσα ντράπηκες, για πόσα μετάνιωσες, για άλλα πόσα ΔΕ μετάνιωσες, για πόσα δάκρυσες, για πόσα ακόμα ζείς, τολμάς, επιμένεις και συνεχίζεις.. Και ενώ ο χρόνος δε τελειώνει ποτέ, έχει μια σταθερή ροή (τη ξέρεις καλά) και έναν ευχάριστο τόνο καταβάθος, ποτέ δε σου φτάνει και ζητάς κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Λίγο να σκεφτείς την επόμενη σου κίνηση, το επόμενο βήμα (μικρό ή και μεγάλο), τη κουβέντα που θα ξεστομίσεις, την υπόσχεση που θα δώσεις, λίγο απο όλα και χαραμίζεσαι μέσα σε όλα, γίνεσαι κομμάτια και τα μοιράζεις απλόχερα παντού και στο τέλος τι κάνεις; Τα μαζεύεις απο το πάτωμα και συνειδητοποιείς πως σε έχεις χάσει..
    Και μετά πάλι στον αγώνα για να ξαναβρείς το χαμένο σου εγώ. Όμως τα κομμάτια σου, τα άφησες αλλού, εδώ, εκεί, παραπέρα. Και δε λέω πως δεν άξιζε, επιλογή σου ήταν. Όμως τρέχεις. Τρέχεις πολύ και η παρορμητικότητα σου και όλη σου η ανάγκη να ζήσεις τη στιγμή, το λεπτό το δευτερόλεπτο σε αγχώνει, σε τρομάζει. Δε μπορείς να συμβιβαστείς με το χρόνο και όλο θες το κάτι παραπάνω. Αυτό που σε τρελένει ακόμα περισσότερο είναι πως δε βλέπεις το ίδιο απο τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι. Είναι όλοι βολεμένοι, χαλαροί και "ήρεμοι". Σπίτι, δουλειά, δουλειά, σπίτι και ύστερα απορείς: Τι κάνουν αυτοί; ΖΟΥΝ όντως τελικά ή μήπως ζούν απλά για να επιβιώσουν; Παντού μορφές κουρασμένες, αγχωμένες κοιτάζουν το ρολόι ανά πέντε λεπτά, τρέχουν για να προλάβουν μη χάσουν το λεωφορείο,τη δουλειά, το ραντεβού. Τους νιώθεις καταβάθος. Στην κοινωνία που ζούμε δε σε παίρνει να κάνεις κι αλλιώς. Ταυτόχρονα όμως και μέσα σε όλα απορείς αν εσύ είσαι τελικά ο "τρελός" που τα θες όλα έντονα και δε μπορείς να συμβιβαστείς, ή οι άλλοι που έχουν συμβιβαστεί και το μόνο που ζητάνε είναι μια (για σένα παράξενη) ισορροπία.

   Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν πως ο χρόνος είναι πάντα δίκαιος. Κοιτάζω το ρολόι και οι δείκτες φέρνουν αργούς, βασανιστικούς κύκλους. Ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ όμως, όπως και ο χρόνος. Οι στιγμές περνάνε και γίνονται αναμνήσεις. Άλλες πονάνε και άλλες σε κάνουν να χαμογελάς. Αυτό που γράφω αυτή τη στιγμή μόλις έγινε παρελθόν! Ίσως αρνούμαι να συμβιβαστώ με το χρόνο, γιατί πολλές φορές νιώθω ότι παραιτούμαι απο τη ζωή εξαιτίας του. Με μειώνω και σαν άνθρωπος λειτουργώ αρκετά εγωιστικά απο τη φύση μου για να συνειδητοποιήσω ότι κάτι άυλο μπορεί σε ένα και μόνο λεπτό να με παγώσει και να με κάνει να χάσω το παιχνίδι. Είναι γρήγορος ο χρόνος, δεν τον πιάνεις πουθενά και να σου πω κάτι; Τζάμπα τρέχεις. Πιο γρήγορος απο αυτόν δε θα καταφέρεις ποτέ να γίνεις.
   Η ουσία είναι μια: Ίσως, ή μάλλον σίγουρα ποτέ δε θα τον φτάσεις, φρόντισε τουλάχιστον να τον αξιοποιείς όπως σου αξίζει. Κρύβουμε μέσα μας μια δύναμη, μια φωτιά που ούτε οι ίδιοι δε μπορούμε να φανταστούμε για τους εαυτούς μας. Είναι προτιμότερο απο το να κυνηγάμε το χρόνο, απο το να τρέχουμε για να τον προσπεράσουμε, απο το να τον αναπολούμε (τον περασμένο) και απο το να μετράμε τις μέρες για να αποφασίσουμε να κάνουμε μια νέα αρχή όταν αισθανθούμε δυνατοί, απλά να τον απολαύσουμε και να τον ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ζώντας μοναδικές, αγνές και απόλυτα απλές, άρα και αληθινές στιγμές βάση των επιλογών μας, όποιες και να είναι αυτές..

"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει

μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ

Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός

ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει

κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός

Μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι"

Το στοιχειωμένο μου "εγώ"

   Σε πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα.. όλα τελειώνουν. Και όταν κάτι τελειώνει, είναι νόμος πλέον πως κάτι άλλο ξεκινάει. Δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε για ένα ερωτικό πρόσωπο (πχ : Χωρίσαμε, αλλά ο έρωτας με έρωτα περνάει κλπ!..), αναφέρομαι σε γενικότερα πλαίσια. Τελειώνει μια κατάσταση και αρχίζει μια άλλη . Τελειώνεις εσύ μια κατάσταση για την ακρίβεια και επιλέγεις ΕΣΥ τη συνέχεια σου. Τι κάνεις όμως όταν κάτι τελειώνει "λογικά"; Πως να σου εξηγήσω τώρα.. Συνηθίζεις μια ζωή γιατί έτσι έμαθες, όλα να κινούνται γύρω απο μια λογική που ενίοτε σε καταστρέφει και προτιμάς να δολοφονείς τα συναισθήματα σου και να σκοτώνεις αργά και βασανιστικά το "εγώ" σου, προκειμένου να λειτουργείς "λογικά" και "comme il faut", όπως λένε και οι φίλοι μας Γάλλοι, δηλαδή "όπως πρέπει"..      

   Και οι λόγοι, πολλοί. Φόβος για την αλλαγή, προκαταλήψεις, ανωτερότητα, δέος απέναντι στα συναισθήματα σου που όλο και φουντώνουν για κάτι. Δεν είσαι εσύ για τέτοια σκέφτεσαι, όσο κι αν τα επιδιώκεις ορισμένες φορές. Εκεί που κάνεις ένα βήμα να μπεις στη θάλασσα και χαμογελάς επειδή κατάφερες να νικήσεις τους φόβους σου (εξαιτίας του σκοταδιού - δε συνηθίζεις να μπαίνεις σε αυτή για κολύμπι το βράδυ), άλλα δέκα κάνεις πίσω και πιάνεις ξανά ξηρά, καθώς το δέος σου και ο τρόμος σου παράλληλα έσβησαν το φεγγάρι και τα αστέρια και πανικοβλήθηκες. Και έτσι λοιπόν, σταματάς μια κατάσταση. Γιατί όσο και αν τη θες, δεν αντέχεις ίσως τη μεγαλειότητα της. "Όχι, δεν πρέπει να το κάνεις αυτό, είναι λάθος , θα το μετανιώσεις, βάλε τη λογική σου να δουλέψει, τι πας να κάνεις;" φωνάζει η συνείδηση μέσα σου και ενώ απο τη μία θες να την πνίξεις σε ένα τεράστιο, βαθύ πηγάδι, στο τέλος υποκύπτεις και την ακούς. Νομίζω πως καλά σου το εξήγησα τώρα.. Και μετά; Ναι, ναι φυσικά και συνεχίζεις τη ζωή σου. Βάζεις τελεία, ή καλύτερα αποσιωπητικά (...) και ανοίγεις ένα νέο κεφάλαιο.

   Το β' ενικό που χρησιμοποιώ, δεν είναι τυχαίο. Όλα στο χέρι σου είναι. Ακόμα και την τελευταία στιγμή μπορείς να κάνεις την ανατροπή και να τους εκπλήξεις όλους μα πάνω απ' όλα τον εαυτό σου. Σίγουρα όταν "κλείνεις" ένα κεφάλαιο έστω και με αποσιωπητικά, υπάρχουν βράδια και στιγμές που ζείς με το φάντασμα του, είναι σαν να υπάρχει παντού, στους καθρέφτες σου μιλάει, στους τοίχους κυματίζει σα ζωγραφιά, στο πιάνο ακούγεται σα μελωδία και πονάς και τρελένεσαι. Κλείνεις τα μάτια, κλείνεις και τα αυτιά σου, πέφτεις κάτω και ξεσπάς παρέα με ένα τσιγάρο. Φυσάς και ξεφυσάς. Όπως και να χει, ποτέ μη ξεχνάς πως καμιά φορά στη ζωή μας, αναγκαζόμαστε να συμβιώνουμε με φαντάσματα, ίσως γιατί πραγματικά μας άγγιξαν, μας "στοίχειωσαν", γιατί άξιζαν.. Επίσης εσύ έχεις τη φαντασία, εσύ έχεις και την πένα και η ζωή είναι δική σου. Εσύ αποφασίζεις πως και τι θα γράψεις στο επόμενο κεφάλαιο και εσύ επιλέγεις αν το "φάντασμα" μιας κατάστασης απλά θα σε στοιχειώνει τα βράδια, ή αν  προτιμάς να σε παίρνει αγκαλιά..