Άνθρωποι περαστικοί, ξεχασμένες προτεραιότητες

   "Όλα ειναι θέμα προτεραιοτήτων", "Φτιάξε το προγραμμά σου", "Όταν θέτεις στόχους, βάζεις και προτεραιότητες". Ατάκες κλασικές, αποφθέγματα καθημερινότητας.. Και κάπως έτσι χάσαμε τη μπάλα και ταυτίσαμε τις προτεραιότητες με τη δρομολόγηση ενεργειών ώστε να πετύχουμε του σκοπούς μας, τις ταυτίσαμε με τη στρατηγική για να πραγματοποιήσουμε τα σχέδια μας και οι προτεραιότητες με αυτόν τον τρόπο μετατράπηκαν σε συνθήκες και όρους ζωής, ή μάλλον καλύτερα επιβίωσης..

   Έτσι λοιπόν, χάνονταν όλο και περισσότερο η ανθρωποκεντρική έννοια της προτεραιότητας και όσο περισσότερο χάνονταν αυτή, τόσο περισσότερο χάναμε τους ανθρώπους γύρω μας, τους ανθρώπους μας. Πόσες φορές ακούω τη φράση "Μα έχει άλλες προτεραιότητες, νιώθω οτι με αφήνει πίσω" και άλλες πόσες φορές το έχω πει εγώ και το χειρότερο δεν ειναι πως το έχω πει, το χειρότερο ειναι πως το έχω νιώσει. Αναλωνόμαστε σε προγράμματα και οι ρυθμοί ζωής τρέχουν ασύστολα και δε γυρίζουν πίσω , όμως οι άνθρωποι όταν νιώθουν δεύτεροι ή τρίτοι γυρίζουν πίσω; Δε ξέρω. Σίγουρα όμως πονάνε. Κι ο πόνος αυτός δεν έχει όρια και πίστεψέ με ειναι τεχνικά αδύνατο να περιγραφεί γιατί ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη υπολογιστή, όχι δε μπορούν να κάνουν θαύματα και να σε κάνουν να νιώσεις τέτοια συναισθήματα. Παρ' όλ' αυτά δε αμφιβάλλω πώς εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή αυτό το κείμενο έχεις αισθανθεί έτσι..

   Όλα τρέχουν, γυρίζουν και τρέχουν συνέχεια, συνέχεια, διαρκώς. Και έπειτα φεύγουν. Σε πιάνει ίλιγγος. Οι άνθρωποι όμως μένουν και αυτοί είναι που υποφέρουν. Μετατρέψαμε τις ιδέες, τα οράματα, τα διαγωνίσματα στο σχολείο, τις δεύτερες γλώσσες σε προτεραιότητες και οι άνθρωποι έγιναν κομπάρσοι στη ζωή μας. Θα ήθελα πολύ να τους αποκαλέσω "συμπρωταγωνιστές", όμως δεν είναι. Και δεν είναι γιατί απλά τους αφήνουμε να έρθουν στη ζωή μας, να μείνουν όσο αντέξουν (παράλληλοι βίοι) και έπειτα να φύγουν. Ουσιαστικά "περνάνε". Άνθρωποι περαστικοί, ξεχασμένες προτεραιότητες. Δε μ'αρέσει έτσι. Δεν το θέλω έτσι. Έναν κόσμο, χωρίς κόσμο και τους ανθρώπους να μην είναι άνθρωποι.

   Μου λείπει να νιώσω προτεραιότητα, να μπώ στο στενό καλούπι αυτής της ανεκτίμητης έννοιας και να εξυψωθώ, να ταξιδέψω. Και φυσικά όχι μόνη. Δε λείπει μόνο σε μένα όμως και αυτό ειναι που πονάει πιο πολύ. Αυτό εκλαμβάνω απο τους γύρω μου, απο την πλειοψηφία τουλάχιστον.. Τους λείπει να νιώθουν "πρώτοι" για κάποιον.. Για κάποιον που εκτιμούν, που θαυμάζουν, που έχουν κάποια συναισθήματα, που αγαπάνε. Όταν αισθάνεσαι προτεραιότητα, είσαι κάτι. Νιώθεις πως κάποιος στηρίζεται σε σένα, σε έχει ψηλά, ελπίζει σε σένα, ελπίζει ΓΙΑ σένα. Κι έτσι κι εσύ με τη σειρά σου έχεις λόγο να ελπίζεις για κάτι. Και να λοιπόν ο βασικότερος λόγος, που χάθηκε η "ελπίδα". Προτεραιότητα έγινε το οτιδήποτε άλλο πέρα απ' τον άνθρωπο. Δυστυχώς..