Σωστοί άνθρωποι, λάθος στιγμές, αληθινά συναισθήματα, κακός συγχρονισμός. Κατά πόσο ισχύουν λοιπόν όλα αυτά; Θέλετε να μου πείτε δηλαδή πως νιώθουμε ότι βρίσκουμε το "άλλο μας μισό", υπάρχουν ενδείξεις και ισχυρές αποδείξεις γι' αυτό και απλά είναι κακό το timing; Ας μη ξεγελάμε τον εαυτό μας και ας μην εθελοτυφλούμε.. Βρισκόμαστε όπου ειλικρινά θέλουμε να βρισκόμαστε, είναι στο χέρι μας και επιλογή μας. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Αν κάποιος μας κάνει να αισθανόμαστε μια ευχάριστη πληρότητα, αυτό του εκπέμπουμε άρα κάτι αντίστοιχο λαμβάνουμε και αυτό είναι κομμάτι της ευτυχίας μας. Ας μην μπερδεύουμε διαρκώς τα πράγματα και ας μη χάνουμε στιγμές εξαιτίας διχασμών πλασματικών. Άν νιώθουμε ξανά παιδιά με κάποιον και ξεχειλίζει αυθεντικότητα απο μέσα μας, αν δε σκεφτόμαστε ιδιαίτερα το τι θα πούμε και γινόμαστε ξανά σε αυτή την καθωσπρεπίζουσα κοινωνία αυθόρμητα όντα, αν δε μας πάει στιγμή η καρδιά να παραλείψουμε ένα γεγονός ή να πούμε ακόμα και ψέματα, αν αυτόν τον κάποιον τον θαυμάζουμε για αυτό που πραγματικά είναι και δε θέλουμε να αλλάξει τίποτα πάνω του, αν το μόνο που μας νοιάζει είναι το χαμόγελο του, ε τότε είμαστε εκεί.. Θεωρώ χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάπως έτσι λοιπόν ορίζω εγώ τους "σωστούς ανθρώπους".. Eνώ πραγματικά δυσκολεύομαι να ορίσω τις "λάθος στιγμές". Λάθος στιγμές λοιπόν.. Μήπως αυτές οι στιγμές είναι απλά κατασκευάσματα της ανθρώπινης φαντασίας τελικά; Ποιός μπορεί να κρίνει μια στιγμή, η οποία μάλιστα αφορά δύο άτομα που θεωρητικά όντας "σωστά" το ένα για το άλλο συνδέονται με δεσμούς πάθους και ταυτόχρονα η στιγμή είναι λάθος; Μα ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ! Απλά αυτό δε γίνεται.. Μήπως όμως χρησιμοποιούμε αυτό τον όρο εν τέλει ώστε να αποποιηθούμε ευθύνες και να μην αντιμετωπίσουμε κατα μέτωπο τους "φόβους-πάθη" μας; Μήπως τελικά αυτό το "σωστός άνθρωπος"ώρες ώρες μας τρελένει;..
Και αν ισχύουν όλα τα παραπάνω ενώ υπάρχουν αληθινά συναισθήματα, τα οποία σε κάθε τους έκφανση είναι τόσο έντονα και χτυπάνε κόκκινο κάθε στιγμή που βλέπεις τον άλλον ή απλά έστω τον σκέφτεσαι, τότε βρε παιδιά για πείτε μου πως γίνεται να υπάρχει κακός συγχρονισμός αν αυτό ισχύει και από τις δύο πλευρές το ίδιο; Η αμοιβαιότητα είναι το παν. Είναι ένα εκστατικό βλέμμα και ένα άγγιγμα σφιχτό γύρω από τη μέση, είναι ένα μεθυσμένο "σ αγαπάω" και ένα ακόμα πιο ζαλισμένο "μη φύγεις, μείνε, αλλά ακόμα κι αν φύγεις, θα είμαι εδώ".
Και τώρα σας ρωτάω.. Αν υπάρχει αμοιβαιότητα, τότε γιατί χαραμίζουμε το χρόνο μας με τόσες σκέψεις, θεωρίες του κουτιού, αναλύσεις και μπλα μπλα μπλα; Όλα αυτά όσο κι αν γεμίζουν την ώρα μας σε ξύλινα τραπέζια με δύο φίλους σ' ένα ουζερί άλλο τόσο αδειάζουν το μέσα μας.. Κάντε ευθείς ερωτήσεις στον εαυτό σας: "Περνάω καλά εκεί που είμαι; Nιώθω ασφαλής; Το ζώ;" Kαι φυσικά ταυτόχρονα απαντήστε στον εαυτό σας ευθέως.. Και αν η απάντηση είναι το "ΝΑΙ", τότε δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο πέρα απο το να το ζήσετε.. Άν είναι το "ΟΧΙ, κόβετε το οτιδήποτε μαχαίρι, ενώ αν πέσετε ξανά στη λούμπα της ανάλυσης και της αμφιβολίας.. απλά... ψάξτε το "γιατί" μέσα σας λίγο καλύτερα.
Αν κάποιος μας κάνει να αισθανόμαστε μια ευχάριστη πληρότητα, αυτό του εκπέμπουμε άρα κάτι αντίστοιχο λαμβάνουμε και αυτό είναι κομμάτι της ευτυχίας μας. Ας μην μπερδεύουμε διαρκώς τα πράγματα και ας μη χάνουμε στιγμές εξαιτίας διχασμών πλασματικών. Άν νιώθουμε ξανά παιδιά με κάποιον και ξεχειλίζει αυθεντικότητα απο μέσα μας, αν δε σκεφτόμαστε ιδιαίτερα το τι θα πούμε και γινόμαστε ξανά σε αυτή την καθωσπρεπίζουσα κοινωνία αυθόρμητα όντα, αν δε μας πάει στιγμή η καρδιά να παραλείψουμε ένα γεγονός ή να πούμε ακόμα και ψέματα, αν αυτόν τον κάποιον τον θαυμάζουμε για αυτό που πραγματικά είναι και δε θέλουμε να αλλάξει τίποτα πάνω του, αν το μόνο που μας νοιάζει είναι το χαμόγελο του, ε τότε είμαστε εκεί.. Θεωρώ χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάπως έτσι λοιπόν ορίζω εγώ τους "σωστούς ανθρώπους".. Eνώ πραγματικά δυσκολεύομαι να ορίσω τις "λάθος στιγμές". Λάθος στιγμές λοιπόν.. Μήπως αυτές οι στιγμές είναι απλά κατασκευάσματα της ανθρώπινης φαντασίας τελικά; Ποιός μπορεί να κρίνει μια στιγμή, η οποία μάλιστα αφορά δύο άτομα που θεωρητικά όντας "σωστά" το ένα για το άλλο συνδέονται με δεσμούς πάθους και ταυτόχρονα η στιγμή είναι λάθος; Μα ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΝΟΗΜΑ! Απλά αυτό δε γίνεται.. Μήπως όμως χρησιμοποιούμε αυτό τον όρο εν τέλει ώστε να αποποιηθούμε ευθύνες και να μην αντιμετωπίσουμε κατα μέτωπο τους "φόβους-πάθη" μας; Μήπως τελικά αυτό το "σωστός άνθρωπος"ώρες ώρες μας τρελένει;..
Και αν ισχύουν όλα τα παραπάνω ενώ υπάρχουν αληθινά συναισθήματα, τα οποία σε κάθε τους έκφανση είναι τόσο έντονα και χτυπάνε κόκκινο κάθε στιγμή που βλέπεις τον άλλον ή απλά έστω τον σκέφτεσαι, τότε βρε παιδιά για πείτε μου πως γίνεται να υπάρχει κακός συγχρονισμός αν αυτό ισχύει και από τις δύο πλευρές το ίδιο; Η αμοιβαιότητα είναι το παν. Είναι ένα εκστατικό βλέμμα και ένα άγγιγμα σφιχτό γύρω από τη μέση, είναι ένα μεθυσμένο "σ αγαπάω" και ένα ακόμα πιο ζαλισμένο "μη φύγεις, μείνε, αλλά ακόμα κι αν φύγεις, θα είμαι εδώ".
Και τώρα σας ρωτάω.. Αν υπάρχει αμοιβαιότητα, τότε γιατί χαραμίζουμε το χρόνο μας με τόσες σκέψεις, θεωρίες του κουτιού, αναλύσεις και μπλα μπλα μπλα; Όλα αυτά όσο κι αν γεμίζουν την ώρα μας σε ξύλινα τραπέζια με δύο φίλους σ' ένα ουζερί άλλο τόσο αδειάζουν το μέσα μας.. Κάντε ευθείς ερωτήσεις στον εαυτό σας: "Περνάω καλά εκεί που είμαι; Nιώθω ασφαλής; Το ζώ;" Kαι φυσικά ταυτόχρονα απαντήστε στον εαυτό σας ευθέως.. Και αν η απάντηση είναι το "ΝΑΙ", τότε δεν έχετε να κάνετε τίποτα άλλο πέρα απο το να το ζήσετε.. Άν είναι το "ΟΧΙ, κόβετε το οτιδήποτε μαχαίρι, ενώ αν πέσετε ξανά στη λούμπα της ανάλυσης και της αμφιβολίας.. απλά... ψάξτε το "γιατί" μέσα σας λίγο καλύτερα.
please let me keep this memory.
