Απλά τα πράγματα. Υποστηρίζεις, αισθάνεσαι, νιώθεις κάτι και το λες, το δηλώνεις και δημιουργείς στο χάος του μυαλού σου περίπλοκες, παράλογες, απαστράπτουσες, ακαταλαβίστικες θεωρίες με βαρβάτη φρασεολογία για να προκαλέσεις το ενδιαφέρον και να παρακινήσεις συναισθήματα και δυστυχώς.. μένεις εκεί. Έγιναν φετίχ μας οι θεωρίες όλων των τύπων. Ανακαλύψαμε θεωρίες για τη πολιτική, για τη μουσική, για όλους τους τρόπους έκφρασης, θεωρίες για τη ζωή, για την απιστία, το πάθος, τον έρωτα. Όλα αυτά γιατί όμως; Για την ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάτι ίσως, να το οικειοποιηθούμε και να το προτάσσουμε ως την "θεωρία μας" με κάθε ευκαιρία στο συνομιλητή μας.. Πάντα ουσιαστικά για να έχουμε κάτι να πούμε. Θεωρίες μη εξελισσόμενες. Θεωρίες που μένουν εκεί και μας μετατρέπουν σε δογματικούς, σε μικρούς, σε μη-ανθρώπους..
Μόνη μας έννοια, μη στερέψουμε από λόγο, κατασκευασμένα επιχειρήματα και ιδέες (πλέον) τυποποιημένες. Ψέματα! Δεν είναι αυτή η μόνη μας έννοια.. Υπάρχει και άλλη μια. Να έχουμε πάντα τον τελευταίο λόγο, γιατί είμαστε μάγκες. Ωπ ωπ, κι άλλη μια. Να τους παίρνουμε όλους με το μέρος μας, καθώς η θεωρία μας είναι πιο πολύπλευρη και εναλλακτική όπως τα μέτρα της ζωής την επιβάλλουν. Ε, βασικά κι άλλη μια, αλλά αυτό δεν είναι τόσο σαν έννοια, όσο σαν όνειρο μικρό. Στο τέλος του λόγου μας, θα θέλαμε να μας χειροκροτήσουν κιόλας και έπειτα να μιλάνε για μας και να μας δοξάζουν και και και.. Και μετά; Επιστρέφεις σπίτι και συνειδητοποιείς πως δεν έχεις ζωή. Ανακαλείς στη μνήμη σου τι έκανες όλη μέρα και συνειδητοποιείς πως μίλαγες. Συνέχεια. Απλά μίλαγες. Δε σε ένοιαζε να ακούσεις, δε σε ένοιαζε ότι υποστήριζες ώρες να το εφαρμόσεις. Όχι! Κέρδισες τις εντυπώσεις και αυτό σε «γέμισε». Και τώρα άδειασες..
Μιας και είσαι μόνος σου εκεί σπίτι, δε σκέφτεσαι σιγά σιγά πως καλό θα ήταν (πάνω από όλα γιατί είσαι ΕΣΥ και σέβεσαι τον εαυτό σου όπως ΕΣΥ δηλώνεις) να ξεκινήσεις και να κάνεις πράξη τις θεωρίες σου; Αν δε μπορείς να το κάνεις αυτό σε όλους τους τομείς, ε κόψε κάτι και μη λες πολλά γιατί ο κόσμος βαρέθηκε να ακούει και τώρα πια θέλει να δει. Και μη ξεχνάς πως οι άνθρωποι ΣΟΥ από εσένα δεν περιμένουν τόσο το «μπλα μπλα» σου (αυτό το χαίρονται και το αγαπάνε γιατί είναι δικό σου έτσι κι αλλιώς), όσο καθημερινά να τους αποδεικνύεις πράγματα, καθώς στις ανθρώπινες σχέσεις τίποτα δεν είναι αυτονόητο με την έννοια ΔΕΔΟΜΕΝΟ. Τίποτα δεν εννοείται. Όχι. Κι αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, συγνώμη κιόλας και στο λέω με όλο το θάρρος, αλλά είσαι λάθος. Όταν δεν ΚΑΝΕΙΣ πράγματα, δε πρέπει να περιμένεις αντίστοιχα πράγματα από τους άλλους. Από την άλλη, όταν περιμένεις να δεις κι άλλα κι άλλα κι άλλα, πάει να πει πως έχεις κουράγια, δύναμη και πάθος να δώσεις άλλα τόσα και μπράβο σου γιατί εκεί είναι η μαγκιά και μόνο έτσι αξίζει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου