Και το κρυφτό.. συνεχίζεται*

   Μας άρεσε από πολύ νωρίς. Δε χάναμε ευκαιρία στις πλατείες, στα πάρκα, στη γειτονιά, στο σχολείο.. Παίζαμε κρυφτό. Έτσι ξεκίνησε. Τότε ήταν για εμάς ένα αθώο παιχνίδι. Ήμασταν μαθητούδια και  περιμέναμε πως και πως το Σαββατοκύριακο για να μείνουμε περισσότερες ώρες έξω, για να μην έχουμε διαβάσματα και για να χαρούμε παιχνίδι με τη ψυχή μας! Και ύστερα ερχόταν η Κυριακή και κάναμε επαναλήψεις για την καινούρια βδομάδα, για να πούμε καλά το ποίημα στην τάξη και το κεφάλαιο της Ιστορίας απ’ έξω στη δασκάλα..

   Όμως το Σάββατο ήταν η αγαπημένη μας μέρα, δε ήταν; Και το κρυφτό ένα από τα αγαπημένα μας «παιχνίδια» τότε.. Τώρα; Βγάζαμε αριθμάκια και εσύ φυλούσες και οι υπόλοιποι κρυβόντουσαν, σταματούσες να μετράς  και έψαχνες και όταν έβλεπες μια ύποπτη κίνηση, τότε κρυβόσουν εσύ από τους άλλους για να μην καταλάβουν ότι τους «τσάκωσες»! Αλατοπίπερο είχε από τότε το κρυφτό, αυτό συνειδητοποιώ! Αυτή η ίντριγκα του να μην καταλάβει κανείς ποια είναι η «κρυψώνα» σου. Και εσύ σε ένα διαρκή αγώνα να ΒΓΕΙΣ από αυτή και να πεις «ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ!» Δεν ήθελες ποτέ να χάνεις.. Ποιος θέλει! Σκοπός του παιχνιδιού αυτή η φράση. Και θυμάσαι ΠΟΣΟ χαιρόσουν κάθε φορά που την έλεγες;

   Και τα χρόνια πέρασαν και το κρυφτό φυσικά συνεχίζεται με μια μορφή γλυκόπικρης συνήθειας εν μέρη. Από τη μια αναγκαζόμαστε να κρυφτούμε. Πολλές φορές οι συνθήκες, δε μας επιτρέπουν να εξωτερικευτούμε και έτσι θέλοντας και μη κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τραβάμε ένα μικρό ζόρι στην καλύτερη  και στη χειρότερη, υποφέρουμε, βασανιζόμαστε. Δε ξέρω πως αλλιώς να το εκφράσω. Και μη διανοείσαι καν να σκεφτείς ότι οι «συνθήκες» είναι κατασκευασμένα άλλοθι και δικαιολογίες, γιατί όσοι τις χρησιμοποιούν για δικαιολογίες είναι ψεύτικοι και μας χαλάνε την πιάτσα..!

   Από την άλλη πλευρά πολλές φορές το επιδιώκουμε για να κεντρίσουμε την προσοχή του άλλου, ας το παραδεχτούμε πια! Είπαμε κρυβόμαστε απ’ τους άλλους, όχι πίσω από το δάχτυλο μας όμως και από τον ίδιο μας τον εαυτό! Άλλωστε αυτό είναι και τεχνικά αδύνατο! Όσο και αν υποστηρίζω ότι οφείλουμε σε εμάς πάνω από όλα να είμαστε ο εαυτός μας και να διατηρούμε την αλήθεια μας, άλλο τόσο υποστηρίζω και το «ΟΧΙ ΟΛΑ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΗ ΦΟΡΑ». Το κρυφτό (με μέτρο  πάντα!)προσδίδει ζωντάνια, είναι παιχνίδι, είναι ένταση, είναι πυροτεχνήματα! Και φυσικά ποτέ δε ξεχνάμε: Όσο και να κρυβόμαστε για τους  χ, ψ λόγους , υπάρχουν  άνθρωποι που θέλουν να μας βγάλουν από την «κρυψώνα» μας και να μας οδηγήσουν στη ζωή, στο.. «Φτού ξελευτερία!»

Μαγκιά στα λόγια, στην πράξη καπνός

   Απλά τα πράγματα. Υποστηρίζεις, αισθάνεσαι, νιώθεις κάτι και το λες, το δηλώνεις και δημιουργείς στο χάος του μυαλού σου περίπλοκες, παράλογες, απαστράπτουσες, ακαταλαβίστικες θεωρίες με βαρβάτη φρασεολογία για να προκαλέσεις το ενδιαφέρον και να παρακινήσεις συναισθήματα και δυστυχώς.. μένεις εκεί. Έγιναν φετίχ μας οι θεωρίες όλων των τύπων. Ανακαλύψαμε θεωρίες για τη πολιτική, για τη μουσική, για όλους τους τρόπους έκφρασης, θεωρίες για τη ζωή, για την απιστία, το πάθος, τον έρωτα. Όλα αυτά γιατί όμως; Για την ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάτι ίσως, να το οικειοποιηθούμε και να το προτάσσουμε ως την "θεωρία μας" με κάθε ευκαιρία στο συνομιλητή μας.. Πάντα ουσιαστικά για να έχουμε κάτι να πούμε. Θεωρίες μη εξελισσόμενες. Θεωρίες που μένουν εκεί και μας μετατρέπουν σε δογματικούς, σε μικρούς, σε μη-ανθρώπους..

   Μόνη μας έννοια, μη στερέψουμε από λόγο, κατασκευασμένα επιχειρήματα και ιδέες (πλέον) τυποποιημένες. Ψέματα! Δεν είναι αυτή η μόνη μας έννοια.. Υπάρχει και άλλη μια. Να έχουμε πάντα τον τελευταίο λόγο, γιατί είμαστε μάγκες. Ωπ ωπ, κι άλλη μια. Να τους παίρνουμε όλους με το μέρος μας, καθώς η θεωρία μας είναι  πιο πολύπλευρη και εναλλακτική όπως τα μέτρα της ζωής την επιβάλλουν. Ε, βασικά κι άλλη μια, αλλά αυτό δεν είναι τόσο σαν έννοια, όσο σαν όνειρο μικρό. Στο τέλος του λόγου μας, θα θέλαμε να μας χειροκροτήσουν κιόλας και έπειτα να μιλάνε για μας και να μας δοξάζουν και και και.. Και μετά; Επιστρέφεις σπίτι και συνειδητοποιείς πως δεν έχεις ζωή. Ανακαλείς στη μνήμη σου τι έκανες όλη μέρα και συνειδητοποιείς πως μίλαγες. Συνέχεια. Απλά μίλαγες. Δε σε ένοιαζε να ακούσεις, δε σε ένοιαζε ότι υποστήριζες ώρες να το εφαρμόσεις. Όχι! Κέρδισες τις εντυπώσεις και αυτό σε «γέμισε». Και τώρα άδειασες..

   Μιας και είσαι μόνος σου εκεί σπίτι, δε σκέφτεσαι σιγά σιγά πως καλό θα ήταν (πάνω από όλα γιατί είσαι ΕΣΥ και σέβεσαι τον εαυτό σου όπως ΕΣΥ δηλώνεις) να ξεκινήσεις και να κάνεις πράξη τις θεωρίες σου; Αν δε μπορείς να το κάνεις αυτό σε όλους τους τομείς, ε κόψε κάτι και μη λες πολλά γιατί ο κόσμος βαρέθηκε να ακούει και τώρα πια θέλει να δει. Και μη ξεχνάς πως οι άνθρωποι ΣΟΥ από εσένα δεν περιμένουν τόσο το «μπλα μπλα» σου (αυτό το χαίρονται και το αγαπάνε γιατί είναι δικό σου έτσι κι αλλιώς), όσο καθημερινά να τους αποδεικνύεις πράγματα, καθώς στις ανθρώπινες σχέσεις τίποτα δεν είναι αυτονόητο με την έννοια ΔΕΔΟΜΕΝΟ. Τίποτα δεν εννοείται. Όχι. Κι αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, συγνώμη κιόλας και στο λέω με όλο το θάρρος, αλλά είσαι λάθος. Όταν δεν ΚΑΝΕΙΣ πράγματα, δε πρέπει να περιμένεις αντίστοιχα πράγματα από τους άλλους. Από την άλλη, όταν περιμένεις να δεις κι άλλα κι άλλα κι άλλα, πάει να πει πως έχεις κουράγια, δύναμη και πάθος να δώσεις άλλα τόσα και μπράβο σου γιατί εκεί είναι η μαγκιά και μόνο έτσι αξίζει..

Άνθρωποι περαστικοί, ξεχασμένες προτεραιότητες

   "Όλα ειναι θέμα προτεραιοτήτων", "Φτιάξε το προγραμμά σου", "Όταν θέτεις στόχους, βάζεις και προτεραιότητες". Ατάκες κλασικές, αποφθέγματα καθημερινότητας.. Και κάπως έτσι χάσαμε τη μπάλα και ταυτίσαμε τις προτεραιότητες με τη δρομολόγηση ενεργειών ώστε να πετύχουμε του σκοπούς μας, τις ταυτίσαμε με τη στρατηγική για να πραγματοποιήσουμε τα σχέδια μας και οι προτεραιότητες με αυτόν τον τρόπο μετατράπηκαν σε συνθήκες και όρους ζωής, ή μάλλον καλύτερα επιβίωσης..

   Έτσι λοιπόν, χάνονταν όλο και περισσότερο η ανθρωποκεντρική έννοια της προτεραιότητας και όσο περισσότερο χάνονταν αυτή, τόσο περισσότερο χάναμε τους ανθρώπους γύρω μας, τους ανθρώπους μας. Πόσες φορές ακούω τη φράση "Μα έχει άλλες προτεραιότητες, νιώθω οτι με αφήνει πίσω" και άλλες πόσες φορές το έχω πει εγώ και το χειρότερο δεν ειναι πως το έχω πει, το χειρότερο ειναι πως το έχω νιώσει. Αναλωνόμαστε σε προγράμματα και οι ρυθμοί ζωής τρέχουν ασύστολα και δε γυρίζουν πίσω , όμως οι άνθρωποι όταν νιώθουν δεύτεροι ή τρίτοι γυρίζουν πίσω; Δε ξέρω. Σίγουρα όμως πονάνε. Κι ο πόνος αυτός δεν έχει όρια και πίστεψέ με ειναι τεχνικά αδύνατο να περιγραφεί γιατί ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη υπολογιστή, όχι δε μπορούν να κάνουν θαύματα και να σε κάνουν να νιώσεις τέτοια συναισθήματα. Παρ' όλ' αυτά δε αμφιβάλλω πώς εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή αυτό το κείμενο έχεις αισθανθεί έτσι..

   Όλα τρέχουν, γυρίζουν και τρέχουν συνέχεια, συνέχεια, διαρκώς. Και έπειτα φεύγουν. Σε πιάνει ίλιγγος. Οι άνθρωποι όμως μένουν και αυτοί είναι που υποφέρουν. Μετατρέψαμε τις ιδέες, τα οράματα, τα διαγωνίσματα στο σχολείο, τις δεύτερες γλώσσες σε προτεραιότητες και οι άνθρωποι έγιναν κομπάρσοι στη ζωή μας. Θα ήθελα πολύ να τους αποκαλέσω "συμπρωταγωνιστές", όμως δεν είναι. Και δεν είναι γιατί απλά τους αφήνουμε να έρθουν στη ζωή μας, να μείνουν όσο αντέξουν (παράλληλοι βίοι) και έπειτα να φύγουν. Ουσιαστικά "περνάνε". Άνθρωποι περαστικοί, ξεχασμένες προτεραιότητες. Δε μ'αρέσει έτσι. Δεν το θέλω έτσι. Έναν κόσμο, χωρίς κόσμο και τους ανθρώπους να μην είναι άνθρωποι.

   Μου λείπει να νιώσω προτεραιότητα, να μπώ στο στενό καλούπι αυτής της ανεκτίμητης έννοιας και να εξυψωθώ, να ταξιδέψω. Και φυσικά όχι μόνη. Δε λείπει μόνο σε μένα όμως και αυτό ειναι που πονάει πιο πολύ. Αυτό εκλαμβάνω απο τους γύρω μου, απο την πλειοψηφία τουλάχιστον.. Τους λείπει να νιώθουν "πρώτοι" για κάποιον.. Για κάποιον που εκτιμούν, που θαυμάζουν, που έχουν κάποια συναισθήματα, που αγαπάνε. Όταν αισθάνεσαι προτεραιότητα, είσαι κάτι. Νιώθεις πως κάποιος στηρίζεται σε σένα, σε έχει ψηλά, ελπίζει σε σένα, ελπίζει ΓΙΑ σένα. Κι έτσι κι εσύ με τη σειρά σου έχεις λόγο να ελπίζεις για κάτι. Και να λοιπόν ο βασικότερος λόγος, που χάθηκε η "ελπίδα". Προτεραιότητα έγινε το οτιδήποτε άλλο πέρα απ' τον άνθρωπο. Δυστυχώς..