Άνθρωποι
φαντάσματα, όψεις του χτες που ποτέ δεν έσβησαν και αιωρούνται πίσω από τις κουρτίνες
ζαλισμένων ονείρων, σε κοιτούν μεθυσμένα και σου αγγίζουν το χέρι τρέμοντας και
ταυτόχρονα αναπολώντας ιστορίες χαμένων «παραδείσων» .. Ξυπνάς και
συνειδητοποιείς πως όλο αυτό ήταν ένας ακόμη εφιάλτης που όσο και αν τον
πολέμησες στην πραγματική σου ζωή, παραμένει γιατί θέλοντας και μη έγινε
κομμάτι σου, αφήνοντας σου τα κομμάτια του πάνω σου.
Μπορούμε τελικά να απαλλαγούμε
από τις καταστάσεις του παρελθόντος; Μα τι χαζές απορίες μου δημιουργούνται στο
μυαλό τη ίδια στιγμή που ξέρω πως όλα κατά κάποιο τρόπο ζουν ακόμα μέσα μας;
Ίσως τα έχουμε σε χαμηλή φωτιά, ίσως ανά λεπτό φουντώνουν και σου έρχονται στη
θύμηση, ίσως το επόμενο δευτερόλεπτο γίνουν ξανά η πραγματικότητα σου, ίσως
θέλεις μια για πάντα να σβήσουν. Όμως λυπάμαι, όσο και να προσπαθήσεις κάτι
τέτοιο, πιθανότατα στην προσπάθεια θα μείνεις.
Τα φαντάσματα δεν περνάνε
οντισιόν για να παίξουν ξανά στο θέατρο της ζωής σου ρόλους πρωταγωνιστικούς,
άλλωστε δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Τα «φαντάσματα» συνήθως βρίσκονται μέσα
στο χάος του κοινού σου και ενώ εσύ συνεχίζεις να παίζεις παρα- στατικά το έργο
σου, σε χαζεύουν αινιγματικά κάποιες φορές, άλλοτε θλιμμένα, άλλοτε έντονα. Μπορεί
και να τρομάξεις, να νομίζεις πως θέλουν να σε βλάψουν, να σε κυνηγήσουν και να
σε στοιχειώσουν. Όμως μήπως αυτό τάχα δεν έχει ήδη συμβεί; Την ώρα που
βρίσκεσαι στα μέσα της παράστασης, αντιλαμβάνεσαι την παρουσία του. Παγώνεις. Κλείνεις
τα μάτια, τα ξανανοίγεις και δεν υπάρχει πουθενά. Ποτέ δεν υπήρξε. Όλα ήταν στο
μυαλό σου. Ναι, ναι.. αυτό προσπαθείς να πιστέψεις και μάλιστα το περιγράφεις
με τέτοιο τρόπο στους γύρω σου μόνο και μόνο για να το ΠΕΙΣ, να το ΑΚΟΥΣΕΙΣ από
τα ίδια σου τα χείλη και να το ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ακόμα πιο πολύ!
Μα πως γίνεται να
ξεγελάσεις τον εαυτό σου; Όταν όλα μια ζωή τα βίωνες τόσο έντονα και
παρορμητικά πως μετά ζητάς να προχωρήσεις δίχως πληγές; Αν εσύ τα κατάφερες,
σου βγάζω ειλικρινά το καπέλο! Δε θέλω να μου πεις τη συνταγή σου, έχω ζωή
ακόμα να μάθω και αν δεν τα κατάφερες, έχεις ζωή πολλή ακόμα και εσύ. Ζωή που
πρέπει να κοιτάξεις εσένα, το παρόν σου και στη συνέχεια το μέλλον σου..
Σκεπτόμενη
ρεαλιστικά, τα φαντάσματα θα έπρεπε να κλείνονται έξω από τη ζώνη του παρόντος,
όμως βλέπεις τι κάνουν τα παιχνίδια του μυαλού; Νομίζεις ότι σε στοιχειώνουν,
νομίζεις ότι υπάρχουν ακόμα, νομίζεις ότι μπορούν ξανά να παίξουν στο έργο της ζωής
σου. Μη ξεχνάς όμως το πιο βασικό, πως ήταν επιλογή σου να γίνουν «φαντάσματα»
και πως απλά.. συνεχίζεις!
Darling, I hope that my dream never haunted you
My heart is telling you how much I wanted you.
