Ασπρόμαυρα βεγγαλικά

   Μας αρέσει να παραμυθιαζόμαστε τελικά.. Αναζητάμε και προσμένουμε ίππους λευκούς, πρίγκιπες και βασίλισσες, κόκκινα βαμμένα χείλη και πιασμένα ξανθά μαλλιά αλογοουρά, γαλάζια μελαγχολικά μάτια κουμπιά και αιωρούμενες ισόβιες υποσχέσεις σε ένα ατελείωτο ερωτικό βαλς. Και όμως επιμένουμε πως δε ζητάμε τίποτα από όλα αυτά.. Σωστά, γιατί ποιος ρεαλιστικά θα ζητούσε τώρα ίππους λευκούς;! Κανείς, ακριβώς. Για παρομοιάστε το όμως αυτό με ένα ακριβοπληρωμένο, γρήγορο, αστραφτερό και γκλαμουράτο αμάξι.. Γιατί όπως κάποτε είχε πει ένας φίλος, «το αμάξι είναι η κινητήριος δύναμη μιας καλής γνωριμίας» .. Τώρα που το σκέφτομαι ξανά τι μυαλά είχε αυτός ο φίλος..! Αστραφτερά τζάμια λοιπόν, γρήγορα ανεγκέφαλα τιμόνια, γκάζια μεταλλικά, αποστάσεις χωρίς νόημα και σκοπό. Γιατί όλα μου φαίνεται κάπως έτσι εξελίχθηκαν. Σε αποστάσεις χωρίς σκοπό, με ανθρώπους που έχασαν το ουσιαστικό νόημα της ίδιας τους της ύπαρξης, το «να προσφέρουν, να μοιράζονται, να αγαπούν».

   Στον αντίποδα όλων αυτών, θωρώ στιλιζαρισμένα τυπάκια, τα οποία για το μόνο πράγμα που ενδιαφέρονται είναι για την επιβεβαίωση της μιας βραδιάς, για την κατάκτηση ενός ακόμη θύματος της κάλπικης γοητείας τους, για τη διεκδίκηση του «εγώ» τους λίγο ακόμα παραπάνω και την αποζημίωση τους για την όλη τους προσπάθεια να φτιάξουν ένα καλόγουστο και καλοφτιαγμένο εαυτούλη, πάνω σε ιδρωμένα, βρώμικα σεντόνια, ή πολλές φορές σε κακόφημες κόκκινες πόρτες vip-ίστικων  μπαρ. Αυτές οι «πριγκίπισσες» αξίζουν λοιπόν στους «βασιλιάδες»  που θέλουν να κυκλοφορούν με γρήγορους λευκούς ίππους.

   

Και ενώ μέσα σε όλα καταφέραμε να πεζοποιήσουμε την έννοια του ρομαντισμού, να γκριζάρουμε τα πυροτεχνήματα του έρωτα και της επιθυμίας, να διαστρεβλώσουμε αληθινές εικόνες και να τις μεταποιήσουμε σε φιμέ ζωές, ταυτόχρονα έχουμε το θράσος να μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, για επαφή και αμοιβαίο δέσιμο. Ε όχι λοιπόν. Αυτό δε μπορεί να το χωρέσει ο νους μου..   Μόνο στα όνειρα αξίζουμε τέτοια παραμύθια, αυτονόητα άλλων εποχών.. Τώρα όμως; Λεζάντα, ταμπέλα και ιστορία.. Όλα αυτά που χάνονται και σβήνουν μέσα σε καπνούς άφιλτρων τσιγάρων. Ζωές γκριζαρισμένες, στην τρίχα, σε σωστά μέτρα, ζωές που βουλιάζουν στην πάροδο του χρόνου και μένουν ανέπαφες με δυνατές στιγμές, ζωές ανοργασμικές, άοσμες, άγευστες. Και απορώ πως μια τέτοια ζωή αντικατοπτρίζει επιλογή ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Πρόχειρα στο μυαλό μου βρίσκω κάποιες απαντήσεις, δε θα ντραπώ να το πω, ΔΕ μου αρέσουν, γιατί έχουν να κάνουν με έννοιες τύπου “ συμβιβασμός, καλοπέραση, αδράνεια, συνήθεια”, έννοιες δηλαδή που καταργούν την ίδια τη ζωή..

   Όσο ζούμε μαθαίνουμε ωστόσο.. Ίσως ποτέ δεν καταλήγουμε, όμως μαθαίνουμε όπως προείπα και αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό. Αυτό που αναρωτιέμαι όμως είναι κατά πόσο έχουμε να μάθουμε και κυρίως τι μέσα από γκριζαρισμένες ζωές, ανέγγιχτα πλαστικά παραμύθια και ασπρόμαυρα βεγγαλικά.. Ίσως μαθαίνουμε τι να ΜΗΝ κάνουμε.. Είναι και αυτό μια αρχή.