Ζήτημα εμπιστοσύνης

   Δε ξέρω πόσες φορές έχει συμβεί σε εσάς να σας προδώσουν δικά σας άτομα, κοντινά, ή και όχι. Εγώ πάντως αυτό που σίγουρα έχω να πω, είναι πως ευχαριστώ το Θεό για τους ανθρώπους τους οποίους υπάρχουν στη ζωή μου, όπως για παράδειγμα τους φίλους μου, τους δικούς μου ανθρώπους δηλαδή. Διαμάντια είναι η λέξη η οποία μπορεί να τους χαρακτηρίσει, το λιγότερο.. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στη ζωή μας, πέρα από τους φίλους, άνθρωποι ίσως λίγο πιο περιστασιακοί ή ακόμα και περαστικοί καμιά φορά. Είναι αυτοί που θα σε κερδίσουν με ένα και μόνο βλέμμα, που θα σου διεγείρουν όλο σου το είναι με ένα απλό άγγιγμα ή και άλλοι οι οποίοι ενώ επιχειρήσουν να τα κάνουν αυτά όλα και όχι μόνο, θα σε απογοητεύσουν όπως άλλος κανείς.

   Πισώπλατες μαχαιριές, φτηνά υποτυπώδη ψέματα, μεθυσμένα μυαλά, κάλπικες δικαιολογίες και αυτό που απεχθάνεσαι πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο: ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Όλα αυτά τα όμορφα λοιπόν.. Εκεί που κατάφερες να δοθείς όσο δύσκολο και αν ήταν για σένα, εκεί που ένιωσες γροθιά με κάποιον, τη στιγμή που αισθανόσουν ότι ήσουν έτοιμος να δώσεις κι άλλα κι άλλα κι άλλα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Ξεσπάς, ωρύεσαι, βγαίνεις εκτός εαυτού, δε σε αναγνωρίζεις, σπας αντικείμενα, και γίνεσαι αυτομάτως ένας άλλος, κάποιος που δε γνωρίζεις, κάποιος που ποτέ δε θα ήθελες να μάθεις. Αυτός, έγινες εσύ.

   Και μετά σιωπή. Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι σου συνέβη και δε μπορεί να το αντέξει ο νου σου, ενώ στη συνέχεια δημιουργούνται μέσα σου ερωτήματα τύπου “Γιατί ψέματα; Σε μένα που πάντα ήμουν ξεκάθαρος; Μήπως να σταματήσω να είμαι; Μήπως να εκδικηθώ και να ανταποδώσω με τον ίδιο τρόπο;” Έπειτα, έρχονται στο μυαλό σου πιο μηδενιστικές και ενοχικές σκέψεις “Μήπως όμως έφταιγα εγώ που ο άλλος φέρθηκε έτσι, μήπως δε χειρίστηκα σωστά κάτι” και καταλήγεις στο ότι φταις εσύ. Πολύ τη ψάχνεις. Κανείς δε φταίει. Είναι τόσο εφήμερες οι περισσότερες καταστάσεις που ζούμε και Θεέ μου, τους δίνουμε τόση αξία τελικά τώρα που το σκέφτομαι.. Μεγάλο κρίμα από τη μια να σε προδίδουν άνθρωποι που εκτιμούσες, από την άλλη, μάντεψε ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει. Εσύ θα κερδίσεις, που μπήκες σε τριπάκια μη αναγνώρισης του εαυτού σου και τον τέσταρες, μαζί και τις αντοχές σου. Φτιάχνεσαι ακόμα, πλάθεσαι, μη σκας.. Σε ότι αφορά τον άνθρωπο που σε πλήγωσε, περνάει αυτός, όπως και πολλοί άλλοι..

   Δε μένουν όλοι για πάντα και μεταξύ μας, δεν τους θέλω όλους για πάντα. Βέβαια και να τους ήθελα, απλά δε γίνεται. Μέσα από αυτούς ακόμα και τους περιστασιακούς, κάτι έχεις να μάθεις. Φρόντισε να έχεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου ανοιχτά και το μυαλό να δουλεύει πάντα. Εκεί το χάνουμε λίγο.. Πονάει το ψέμα και η προδοσία, αλλά ακόμα περισσότερο πονάει να υποτιμούν τη νοημοσύνη σου και αν αυτό το κάνουν οι άλλοι ως προς εσένα, πόσο μάλλον πονάει να το κάνεις εσύ ως προς τον ίδιο σου τον εαυτό..