Στα άκρα του "λίγο απ' όλα"

   Με σκότωνα τόσο καιρό, λίγο λίγο.. Τόσα ερεθίσματα, τόσες εμπειρίες, άλλοι τόσοι νέοι άνθρωποι που ήρθαν στη ζωή μου και δεν έχει σημασία πόσοι έμειναν, ή πόσοι έφυγαν κάνοντας ένα απλό πέρασμα, καθώς όλοι λίγο πολύ άφησαν το στίγμα τους, για την ακρίβεια άλλοι λίγο και άλλοι πολύ. Όλα αυτά λοιπόν, έντονα μαζεμένα και χρόνος μηδέν για να τα αποτυπώσω σε ένα χαρτί. Και δεν είναι μόνο ο χρόνος και η αβάσταχτη παρουσία του, είναι και η διάθεση και η τρέλα της στιγμής που δεν έζησες, που θες τόσο έντονα να την περιγράψεις, ωστόσο ποιος θα σε καταλάβει.. ποιος θα σε νιώσει.. κανένας δε μπορεί, μόνο ο άλλος, ο οποίος βρισκόταν μαζί σου στην τρέλα της στιγμής που ποτέ δεν έζησες..

   Είναι μεγάλο πράγμα τελικά λοιπόν να περνάς από την εξιδανίκευση στην απομυθοποίηση και χρειάζεται γερό στομάχι. Όταν σκάσει η «φούσκα» τίποτα δεν είναι όπως παλιά, όλα έχουν αλλάξει και κυρίως εσύ μέσα σε όλα αυτά.. Χρόνος.. Περνάει, αλλάζεις, προχωράς ναι, αλλά μόνο εάν εσύ το επιλέξεις. Και έστω ότι το επιλέγεις, το πώς προχωράς, είτε παρέα με την αγαπημένη σου μοναξιά, είτε με περαστικούς φίλους, είτε με δυνατούς καρμικούς ήρωες ζωής είναι ένα άλλο κομμάτι επιλογής. Αυτό το κομμάτι λοιπόν, είναι ίσως και το ΠΙΟ σημαντικό, εκεί φαίνεται κατά πόσο έχεις τη μαγκιά να επιδιώξεις τα θέλω σου και να τα διεκδικήσεις σα να μην υπάρχει κυριολεκτικά αύριο, ή απλά να επιλέξεις τον στερεοτυπικό – επώδυνο δρόμο της νωθρότητας και της συμβατικής ζωής..

   Δε με νοιάζει πόσοι επιλέγουν το πρώτο ή το δεύτερο, αυτό που με νοιάζει είναι πως σας μιλάω για «άκρα», για ένα τρυφερό και επικίνδυνο ταυτόχρονα παιχνίδισμα άσπρου - μαύρου. Ωστόσο η ζωή έχει και άλλα χρώματα.. Άλλη μια επιλογή λοιπόν θα μπορούσε να είναι το «λίγο απ’ όλα», το εύκολο, ενώ μια άλλη θα μπορούσε να είναι το «συμφεροντολογικό» το καθιερωμένο δηλαδή πλέον. Όσοι αγγίζουν τα άκρα.. είναι και πραγματικά θύματα της ζωής. Έρχονται σε μια απόλυτη σύγκρουση με τον εαυτό τους, όσο και με τους γύρω τους κατ’ επέκταση, για μαντέψτε όμως ποιοι είναι ταυτόχρονα και ισόβιοι νικητές της ζωής.. Οι ίδιοι λοιπόν, ναι.

   Αυτοί που δεν κωλώνουν να εμβαθύνουν, να αναλύσουν, να μιλήσουν ντόμπρα, να γευτούν τις απολαύσεις της ζωής, να αμφισβητήσουν πρώτο και κύριο τον εαυτό τους και στη συνέχεια εσένα, τον Χ, τον Ψ, να αμφιταλαντευτούν, να αντιμιλήσουν, να πέσουν, να κλάψουν σα να ήρθε το τέλος, να επιδιώξουν το τέλος, να υψώσουν στη συνέχεια το ανάστημά τους, να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι, να δοκιμάσουν, να κοιτάξουν στον καθρέφτη, να αναγνωρίσουν το είναι τους και να πουν «ΖΩ». 

   Θύματα και νικητές λοιπόν, επιλογές ψυχαναγκαστικές και μη, ουτοπίες εξιδανικεύσεων και ανώμαλες απομυθοποιήσεις, άνθρωποι και στιγμές, δακρυσμένα μάτια, σφραγισμένα χείλη, χαραγμένες αναμνήσεις σε τοίχους που βάζουμε ανάμεσα μας.. Έχουμε πολλά να πούμε όπως καταλαβαίνετε, και αυτό ήταν μόνο η αρχή..