Το στοιχειωμένο μου "εγώ"

   Σε πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα.. όλα τελειώνουν. Και όταν κάτι τελειώνει, είναι νόμος πλέον πως κάτι άλλο ξεκινάει. Δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε για ένα ερωτικό πρόσωπο (πχ : Χωρίσαμε, αλλά ο έρωτας με έρωτα περνάει κλπ!..), αναφέρομαι σε γενικότερα πλαίσια. Τελειώνει μια κατάσταση και αρχίζει μια άλλη . Τελειώνεις εσύ μια κατάσταση για την ακρίβεια και επιλέγεις ΕΣΥ τη συνέχεια σου. Τι κάνεις όμως όταν κάτι τελειώνει "λογικά"; Πως να σου εξηγήσω τώρα.. Συνηθίζεις μια ζωή γιατί έτσι έμαθες, όλα να κινούνται γύρω απο μια λογική που ενίοτε σε καταστρέφει και προτιμάς να δολοφονείς τα συναισθήματα σου και να σκοτώνεις αργά και βασανιστικά το "εγώ" σου, προκειμένου να λειτουργείς "λογικά" και "comme il faut", όπως λένε και οι φίλοι μας Γάλλοι, δηλαδή "όπως πρέπει"..      

   Και οι λόγοι, πολλοί. Φόβος για την αλλαγή, προκαταλήψεις, ανωτερότητα, δέος απέναντι στα συναισθήματα σου που όλο και φουντώνουν για κάτι. Δεν είσαι εσύ για τέτοια σκέφτεσαι, όσο κι αν τα επιδιώκεις ορισμένες φορές. Εκεί που κάνεις ένα βήμα να μπεις στη θάλασσα και χαμογελάς επειδή κατάφερες να νικήσεις τους φόβους σου (εξαιτίας του σκοταδιού - δε συνηθίζεις να μπαίνεις σε αυτή για κολύμπι το βράδυ), άλλα δέκα κάνεις πίσω και πιάνεις ξανά ξηρά, καθώς το δέος σου και ο τρόμος σου παράλληλα έσβησαν το φεγγάρι και τα αστέρια και πανικοβλήθηκες. Και έτσι λοιπόν, σταματάς μια κατάσταση. Γιατί όσο και αν τη θες, δεν αντέχεις ίσως τη μεγαλειότητα της. "Όχι, δεν πρέπει να το κάνεις αυτό, είναι λάθος , θα το μετανιώσεις, βάλε τη λογική σου να δουλέψει, τι πας να κάνεις;" φωνάζει η συνείδηση μέσα σου και ενώ απο τη μία θες να την πνίξεις σε ένα τεράστιο, βαθύ πηγάδι, στο τέλος υποκύπτεις και την ακούς. Νομίζω πως καλά σου το εξήγησα τώρα.. Και μετά; Ναι, ναι φυσικά και συνεχίζεις τη ζωή σου. Βάζεις τελεία, ή καλύτερα αποσιωπητικά (...) και ανοίγεις ένα νέο κεφάλαιο.

   Το β' ενικό που χρησιμοποιώ, δεν είναι τυχαίο. Όλα στο χέρι σου είναι. Ακόμα και την τελευταία στιγμή μπορείς να κάνεις την ανατροπή και να τους εκπλήξεις όλους μα πάνω απ' όλα τον εαυτό σου. Σίγουρα όταν "κλείνεις" ένα κεφάλαιο έστω και με αποσιωπητικά, υπάρχουν βράδια και στιγμές που ζείς με το φάντασμα του, είναι σαν να υπάρχει παντού, στους καθρέφτες σου μιλάει, στους τοίχους κυματίζει σα ζωγραφιά, στο πιάνο ακούγεται σα μελωδία και πονάς και τρελένεσαι. Κλείνεις τα μάτια, κλείνεις και τα αυτιά σου, πέφτεις κάτω και ξεσπάς παρέα με ένα τσιγάρο. Φυσάς και ξεφυσάς. Όπως και να χει, ποτέ μη ξεχνάς πως καμιά φορά στη ζωή μας, αναγκαζόμαστε να συμβιώνουμε με φαντάσματα, ίσως γιατί πραγματικά μας άγγιξαν, μας "στοίχειωσαν", γιατί άξιζαν.. Επίσης εσύ έχεις τη φαντασία, εσύ έχεις και την πένα και η ζωή είναι δική σου. Εσύ αποφασίζεις πως και τι θα γράψεις στο επόμενο κεφάλαιο και εσύ επιλέγεις αν το "φάντασμα" μιας κατάστασης απλά θα σε στοιχειώνει τα βράδια, ή αν  προτιμάς να σε παίρνει αγκαλιά..