Χρόνος. Ατελείωτος ναι. Άνθρωποι πολλοί. Άλλοι έρχονται για να μείνουν στη ζωή σου, άλλοι για να φύγουν και άλλοι απλά είναι περαστικοί. Μέσα σε έναν ατελείωτο χρόνο πόσα εξελίσσονται, πόσα συμβαίνουν, πόσα αλλάζουν.. Για πόσα έμεινες, για πόσα έφυγες, για πόσα ντράπηκες, για πόσα μετάνιωσες, για άλλα πόσα ΔΕ μετάνιωσες, για πόσα δάκρυσες, για πόσα ακόμα ζείς, τολμάς, επιμένεις και συνεχίζεις.. Και ενώ ο χρόνος δε τελειώνει ποτέ, έχει μια σταθερή ροή (τη ξέρεις καλά) και έναν ευχάριστο τόνο καταβάθος, ποτέ δε σου φτάνει και ζητάς κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Λίγο να σκεφτείς την επόμενη σου κίνηση, το επόμενο βήμα (μικρό ή και μεγάλο), τη κουβέντα που θα ξεστομίσεις, την υπόσχεση που θα δώσεις, λίγο απο όλα και χαραμίζεσαι μέσα σε όλα, γίνεσαι κομμάτια και τα μοιράζεις απλόχερα παντού και στο τέλος τι κάνεις; Τα μαζεύεις απο το πάτωμα και συνειδητοποιείς πως σε έχεις χάσει..
Και μετά πάλι στον αγώνα για να ξαναβρείς το χαμένο σου εγώ. Όμως τα κομμάτια σου, τα άφησες αλλού, εδώ, εκεί, παραπέρα. Και δε λέω πως δεν άξιζε, επιλογή σου ήταν. Όμως τρέχεις. Τρέχεις πολύ και η παρορμητικότητα σου και όλη σου η ανάγκη να ζήσεις τη στιγμή, το λεπτό το δευτερόλεπτο σε αγχώνει, σε τρομάζει. Δε μπορείς να συμβιβαστείς με το χρόνο και όλο θες το κάτι παραπάνω. Αυτό που σε τρελένει ακόμα περισσότερο είναι πως δε βλέπεις το ίδιο απο τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι. Είναι όλοι βολεμένοι, χαλαροί και "ήρεμοι". Σπίτι, δουλειά, δουλειά, σπίτι και ύστερα απορείς: Τι κάνουν αυτοί; ΖΟΥΝ όντως τελικά ή μήπως ζούν απλά για να επιβιώσουν; Παντού μορφές κουρασμένες, αγχωμένες κοιτάζουν το ρολόι ανά πέντε λεπτά, τρέχουν για να προλάβουν μη χάσουν το λεωφορείο,τη δουλειά, το ραντεβού. Τους νιώθεις καταβάθος. Στην κοινωνία που ζούμε δε σε παίρνει να κάνεις κι αλλιώς. Ταυτόχρονα όμως και μέσα σε όλα απορείς αν εσύ είσαι τελικά ο "τρελός" που τα θες όλα έντονα και δε μπορείς να συμβιβαστείς, ή οι άλλοι που έχουν συμβιβαστεί και το μόνο που ζητάνε είναι μια (για σένα παράξενη) ισορροπία.
Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν πως ο χρόνος είναι πάντα δίκαιος. Κοιτάζω το ρολόι και οι δείκτες φέρνουν αργούς, βασανιστικούς κύκλους. Ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ όμως, όπως και ο χρόνος. Οι στιγμές περνάνε και γίνονται αναμνήσεις. Άλλες πονάνε και άλλες σε κάνουν να χαμογελάς. Αυτό που γράφω αυτή τη στιγμή μόλις έγινε παρελθόν! Ίσως αρνούμαι να συμβιβαστώ με το χρόνο, γιατί πολλές φορές νιώθω ότι παραιτούμαι απο τη ζωή εξαιτίας του. Με μειώνω και σαν άνθρωπος λειτουργώ αρκετά εγωιστικά απο τη φύση μου για να συνειδητοποιήσω ότι κάτι άυλο μπορεί σε ένα και μόνο λεπτό να με παγώσει και να με κάνει να χάσω το παιχνίδι. Είναι γρήγορος ο χρόνος, δεν τον πιάνεις πουθενά και να σου πω κάτι; Τζάμπα τρέχεις. Πιο γρήγορος απο αυτόν δε θα καταφέρεις ποτέ να γίνεις.
Η ουσία είναι μια: Ίσως, ή μάλλον σίγουρα ποτέ δε θα τον φτάσεις, φρόντισε τουλάχιστον να τον αξιοποιείς όπως σου αξίζει. Κρύβουμε μέσα μας μια δύναμη, μια φωτιά που ούτε οι ίδιοι δε μπορούμε να φανταστούμε για τους εαυτούς μας. Είναι προτιμότερο απο το να κυνηγάμε το χρόνο, απο το να τρέχουμε για να τον προσπεράσουμε, απο το να τον αναπολούμε (τον περασμένο) και απο το να μετράμε τις μέρες για να αποφασίσουμε να κάνουμε μια νέα αρχή όταν αισθανθούμε δυνατοί, απλά να τον απολαύσουμε και να τον ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ζώντας μοναδικές, αγνές και απόλυτα απλές, άρα και αληθινές στιγμές βάση των επιλογών μας, όποιες και να είναι αυτές..
Και μετά πάλι στον αγώνα για να ξαναβρείς το χαμένο σου εγώ. Όμως τα κομμάτια σου, τα άφησες αλλού, εδώ, εκεί, παραπέρα. Και δε λέω πως δεν άξιζε, επιλογή σου ήταν. Όμως τρέχεις. Τρέχεις πολύ και η παρορμητικότητα σου και όλη σου η ανάγκη να ζήσεις τη στιγμή, το λεπτό το δευτερόλεπτο σε αγχώνει, σε τρομάζει. Δε μπορείς να συμβιβαστείς με το χρόνο και όλο θες το κάτι παραπάνω. Αυτό που σε τρελένει ακόμα περισσότερο είναι πως δε βλέπεις το ίδιο απο τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι. Είναι όλοι βολεμένοι, χαλαροί και "ήρεμοι". Σπίτι, δουλειά, δουλειά, σπίτι και ύστερα απορείς: Τι κάνουν αυτοί; ΖΟΥΝ όντως τελικά ή μήπως ζούν απλά για να επιβιώσουν; Παντού μορφές κουρασμένες, αγχωμένες κοιτάζουν το ρολόι ανά πέντε λεπτά, τρέχουν για να προλάβουν μη χάσουν το λεωφορείο,τη δουλειά, το ραντεβού. Τους νιώθεις καταβάθος. Στην κοινωνία που ζούμε δε σε παίρνει να κάνεις κι αλλιώς. Ταυτόχρονα όμως και μέσα σε όλα απορείς αν εσύ είσαι τελικά ο "τρελός" που τα θες όλα έντονα και δε μπορείς να συμβιβαστείς, ή οι άλλοι που έχουν συμβιβαστεί και το μόνο που ζητάνε είναι μια (για σένα παράξενη) ισορροπία.
Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν πως ο χρόνος είναι πάντα δίκαιος. Κοιτάζω το ρολόι και οι δείκτες φέρνουν αργούς, βασανιστικούς κύκλους. Ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ όμως, όπως και ο χρόνος. Οι στιγμές περνάνε και γίνονται αναμνήσεις. Άλλες πονάνε και άλλες σε κάνουν να χαμογελάς. Αυτό που γράφω αυτή τη στιγμή μόλις έγινε παρελθόν! Ίσως αρνούμαι να συμβιβαστώ με το χρόνο, γιατί πολλές φορές νιώθω ότι παραιτούμαι απο τη ζωή εξαιτίας του. Με μειώνω και σαν άνθρωπος λειτουργώ αρκετά εγωιστικά απο τη φύση μου για να συνειδητοποιήσω ότι κάτι άυλο μπορεί σε ένα και μόνο λεπτό να με παγώσει και να με κάνει να χάσω το παιχνίδι. Είναι γρήγορος ο χρόνος, δεν τον πιάνεις πουθενά και να σου πω κάτι; Τζάμπα τρέχεις. Πιο γρήγορος απο αυτόν δε θα καταφέρεις ποτέ να γίνεις.
Η ουσία είναι μια: Ίσως, ή μάλλον σίγουρα ποτέ δε θα τον φτάσεις, φρόντισε τουλάχιστον να τον αξιοποιείς όπως σου αξίζει. Κρύβουμε μέσα μας μια δύναμη, μια φωτιά που ούτε οι ίδιοι δε μπορούμε να φανταστούμε για τους εαυτούς μας. Είναι προτιμότερο απο το να κυνηγάμε το χρόνο, απο το να τρέχουμε για να τον προσπεράσουμε, απο το να τον αναπολούμε (τον περασμένο) και απο το να μετράμε τις μέρες για να αποφασίσουμε να κάνουμε μια νέα αρχή όταν αισθανθούμε δυνατοί, απλά να τον απολαύσουμε και να τον ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ζώντας μοναδικές, αγνές και απόλυτα απλές, άρα και αληθινές στιγμές βάση των επιλογών μας, όποιες και να είναι αυτές..
"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου