Το δικό μου κύμα*

   Αστέρια, φεγγάρια, αστερισμοί και γαλαξίες.. Στη θάλασσα. Και δεν είμαστε εμείς εκεί κι ας χαράζουμε στην άμμο την ιστορία μας. Αποτυπώματα δικά μας παντού. Ένα παράλληλο σύμπαν είναι ο δικός μας πλανήτης και πιστεύεις πως το κύμα θα σβήσει ότι έχει απομείνει από εμάς στην άμμο.. Όμως εγώ δε βλέπω τη θάλασσα, δεν την αγγίζω, την αισθάνομαι μέσα από εσένα γιατί το πιο δυνατό μου κύμα είσαι εσύ. Και ακριβώς επειδή εσύ είσαι το ΚΥΜΑ μου, αν σβήσεις κάτι στην άμμο θα είναι μόνο και μόνο επειδή εσύ το επέλεξες. Εγώ μετέωρη και μαζί σου. 

   Σε ταξιδεύουν τα κύματα έτσι δεν είναι; Σε μαγεύουν και ρεμβάζεις και χάνεσαι και μελαγχολείς και φοβάσαι και νιώθεις δυνατός ταυτόχρονα, και ανησυχείς και νιώθεις οτι αγαπάς και πάλι φοβάσαι και ξανά ερωτεύεσαι και τρελένεσαι και αμφιβάλλεις και θες να ζήσεις και αγχώνεσαι και.. ξανά μόνος. Να ονειρεύεσαι κύματα.. Γιατί ζεις μέσα απο αυτά κι ας φοβάσαι μη σε πνίξουν. Αξίζει. Αλλά τι αξίζει περισσότερο, ένα διαπεραστικό, έντονα συναισθηματικά ηλεκτρισμένο κύμα που θα σε διαπεράσει και ίσως σε πνίξει, ή μια θάλασσα γαλήνια με μικρές παλίρροιες στο που και που; Κλίνω προς το πρώτο περισσότερο, για λόγους ευνόητους, για λόγους ΖΩΗΣ και όχι απλά συνύπαρξης, αλλά εδώ σε θέλω καρδιά μου. Έχεις τα κότσια να ακολουθήσεις τα δικά σου κύματα και να καταλήξεις σε παραδείσους όπου το α'πληθυντικό έχει μια άλλη αξία; Θες να φτάσεις εκεί που "κερνάνε αφειδώς τζιν οι άγγελοι"; 

   Άν τα έχεις βοήθησε με και περπάτα μπροστά, με βήμα ταχύ και αποφασιστικό. Άσε μου το χέρι και απλά οδήγησε με. Μη φοβάσαι, δε θα χαθώ. Θα ακολουθήσω τα βήματα σου και αν το νιώσω, θα τρέξω και θα σε προλάβω. Άν σκοντάψω κάπου δε θα είναι η πρώτη φορά. Μη με σηκώσεις. Προτιμώ να σηκωθώ μόνη μου και να πατήσω γερά στα πόδια μου. Μετά σε θέλω. Να ζήσεις το παιδί που έχω μέσα μου, το οποίο λατρεύει τη θάλασσα και ακριβώς επειδή είναι παιδί, δεν έχει την αίσθηση του κινδύνου και δε σκέφτεται πως ίσως τα κύματα το πνίξουν, απλά παίζει στα νερά και το καίει ο ήλιος. Δε νιώθει πως έχει πραγματικά κάτι "ανάγκη" απλά απολαμβάνει την απλότητα και τη μεγαλειότητα των στιγμών που συνθέτουν το πεντάγραμμο της ζωής. Μακάρι να ήμουν τόσο παιδί όσο θα ήθελα τελικά..

   Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ διχαζόμαστε και μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις. Και θεωρίες του τύπου "ΑΠΛΟΠΟΙΉΣΤΕ", δυστυχώς παραμένουν θεωρίες. Με τρελένει που δεν είμαι παιδί ότι και να λέω και που έπαψα καιρό να είμαι, όσο και αν το προσπαθώ. Και να ξέρεις ότι αν είμαι έστω και λίγο, αυτό είναι γιατί είσαι εσύ. Η ώρα περνάει και εγώ χάνομαι σε θολά νερά και πνίγω το μέσα μου σε αυτά.  Και τελειώνει και το κρασί γαμώτο και νιώθω πως ενώ η θάλασσα ποτέ δεν είναι στάσιμη φεύγει απο εμένα. Το κύμα αλλάζει φορά και ένας δυνατός αέρας αποφασίζει για αυτό και για μένα. Κλείνω τα μάτια μου και το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως δε θα ήθελα να είναι περαστικό αυτό το κύμα, θα ήθελα να γίνει θάλασσα και να ζω μέσα σε αυτή. Πάω κόντρα στα πάντα μου και το παραδέχομαι και τα βάζω με μένα και τσιτώνω και χαστουκίζω το εγώ μου. Όνειρα παντού κυματίζουν στο χώρο και είσαι εκεί. Κι ακόμα κι αν άλλαξες φορά, πάλι εδώ είσαι..