Τσάι με λεμόνι στο.. μπαλκόνι*

   Εκεί που αγχώνεσαι για όλους και για όλα.. εκεί που τρελαίνεσαι  για το αν θα βρεις δουλειά και θα κάνεις λεφτά και θα έχεις μια άνετη ζωή.. εκεί που σκέφτεσαι ΤΙ θες πια σε αυτήν την χώρα που βουλιάζει ώρα με την ώρα σαν το Τιτανικό και τι πλέον σε κρατάει εδώ.. εκεί που το νοίκι τρέχει και δεν έχεις καν να το πληρώσεις.. εκεί που σκέφτεσαι πως η τελευταία φορά που πήγες σούπερ μάρκετ ήταν δύο βδομάδες πριν και το στομαχάκι σου παίζει ταμπούρλο, απλά βάλε ένα παγωμένο τσάι λεμόνι (ή κάτι παρεμφερές, δεν έχει να λέει!), βγες στη σκονισμένη σου βεράντα, κάτσε ωσάν πασάς σε μια καρέκλα, άπλωσε τα πόδια σου στα κάγκελα, κλείσε τα μάτια, πιες μια γουλιά, δροσίσου, άνοιξε τα και απόλαυσε τον ήλιο..

   Θα σου φανεί ίσως χαζό σα σκέψη, όμως όσο χαζό κι αν ίσως φαίνεται, στην πράξη είναι χρήσιμο και ΣΕ ΠΡΟΚΑΛΩ. Ξέρεις γιατί πιστεύω ότι βασανιζόμαστε περισσότερο απ’ όλα; Γιατί κάτι τέτοιες απλές στιγμές είτε με τον ίδιο μας τον εαυτό, είτε με την παρέα μας και τους ανθρώπους μας, τις θεωρούμε «χαζές».. Γιατί τις έχουμε χάσει σκεπτόμενοι διαρκώς το μετά. Κάνοντας συνεχώς μεγάααλα σχέδια και πλάνα, χάνουμε το βασικότερο. Την ίδια τη ΖΩΗ. Και όσο και να σκέφτεσαι το μετά φίλε μου και όσα σχέδια και να κάνεις (και πραγματικά σου εύχομαι ολόψυχα να τα πετύχεις όλα) θύμισε μου.. αξίζουν όλα αυτά μπροστά σε μια ανεκτίμητη στιγμή με την οικογένεια σου; μπροστά σε μια βραδιά με φίλους κάπου στο βράχο της Ακρόπολης με μπύρες και κιθάρες; Δε νιώθεις πως σου λείπει λίγο το μυαλό σου να φύγει και να ξεφύγει, γιατί χαμένο μέσα στα σχέδια του απλά συντηρείται και διατηρείται εγκλωβισμένο; Και όμως εσύ το ήθελες ανοιχτό, να τρέχει σαν τρελό κάνοντας σκέψεις εξίσου τρελές. Δεν είχες ονειρευτεί εσύ έτσι τη ζωή σου.. Τέσσερις τοίχοι, ένας υπολογιστής, και ένας εκνευριστικός ήχος τικ τακ τικ τακ του ρολογιού να σου υπενθυμίζει κάθε τρεις και λίγο πως ο χρόνος περνάει..

   Και αυτό είναι το πιο βασανιστικό από όλα. Ξέρεις πως ο χρόνος περνάει και επιμένεις να κάθεσαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σου.. ΓΙΑΤΙ; Γιατί αυτό το παγωμένο τεχνολογικό κατασκεύασμα να έχει αντικαταστήσει όλη σου την καθημερινότητα, τις σχέσεις σου, τους ανθρώπους σου, τη ζωή σου; Και συνεχίζεις να χαζοχαζεύεις μπροστά του και να αγχώνεσαι παράλληλα για το οτιδήποτε, άνευ λόγου και αιτίας. Άρπαξε το τηλέφωνο και πάρε το Γιώργο, τη Μαίρη, την Ειρήνη τον Χ, τον Ψ να πάτε μια βόλτα, πήγαινε για περπάτημα στο πάρκο, πήγαινε ένα σινεμά και δες μια κωμωδία.. ή απλά αφιέρωσε λίγο περισσότερο χρόνο στη σχέση σου με τον εαυτό σου και δροσίσου με ένα παγωμένο τσάι στη βεράντα του σπιτιού σου, απολαμβάνοντας τον ήλιο.. Όμως για το Θεό, συνειδητοποίησε πως η αληθινή ευτυχία, η γαλήνη και η όλη ομορφιά κρύβεται στα μικρά και απλά πράγματα..

   Βασανιζόμαστε γιατί ανέκαθεν ήμασταν στη νοοτροπία του “ΥΠΕΡ”, του “ΜΕΓΑΛΟΥ”, μιας ανούσιας υπερβολής, η οποία μας έφτασε.. εδώ!!! Ας ανοίξουμε λοιπόν επιτέλους τα ματάκια μας και ας μάθουμε πως οφείλουμε στον εαυτό μας, στους ανθρώπους μας αλλά και στην ίδια τη ζωή να μη χάνουμε στιγμές.. να μη χάνουμε ένταση, ενέργεια, πάθος, ζωντάνια.. Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πιο λυπηρό για τον άνθρωπο από το να χάνει στιγμές με τη δική του κιόλας συναίνεση.. Απάθεια, Αδράνεια, Α-ζωή! ΟΧΙ. Εγώ προτιμώ ένα παγωμένο τσάι με γεύση ροδάκινο και βγαίνω στο μπαλκόνι να χαζέψω τ’ αστέρια.  Εσείς;