Μαριονέτα θλιμμένη.. ΕΣΥ

   Σκέψου μια μέρα απλή.. μια ΔΙΚΗ σου μέρα, μια μέρα της καθημερινότητας σου.. Σκέψου τη και ύστερα μέτρα μέχρι το 10! Και τώρα να μπω λίγο μέσα στο μυαλό σου; Άγχος, πίεση, τρέξιμο, πήξιμο, πολλές φορές δίχως λόγο και απλά απο συνήθεια. Έτσι μετατράπηκε ΚΑΙ η ζωή μας λοιπόν. Ένας τεράστιος μαραθώνιος για ένα ανύπαρκτο και πολλές φορές ανούσιο έπαθλο που θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει.. Το έχουμε συνδυάσει κατα κύριο λόγο με τα λεφτά και με την άνετη ζωή, όμως αναρωτιέμαι άν ΤΡΕΧΟΥΜΕ διαρκώς, αν "ζούμε" σαν κούκλες μηχανικές, σα μαριονέτες (το αν ζούμε, ή απλά υπάρχουμε ειναι μεγάλη κουβέντα, επομένως μιαν άλλη φορά ίσως!) και έστω οτι κάποτε κατακτούμε το πολυπόθητο έπαθλο, τότε τι θα έχουμε να θυμόμαστε;

   Η ζωή μας ειναι τα κομμάτια μας, ειναι οι στιγμές μας, ειναι οι άνθρωποι μας.. Και τώρα, ένα ένα.. Η κατασκευασμένη πραγματικότητα που ζεις κατα πόσο σου επιτρέπει να συναναστρέφεσαι με τους ανθρώπους σου; Και δε σου λέω να συναναστρέφεσαι σε στιλ "γεια τι κάνεις καλά, κι εγώ μια χαρά". Που πήγε η ανθρώπινη επαφή; Που χάθηκε η ουσία των πραγμάτων γαμώτο; Που πήγαν οι βαθυστόχαστες συζητήσεις και που θάφτηκαν οι αξίες.. Θα βρεθείς με το φίλο σου,τον άνθρωπο σου θα πεις τα νέα σου και έπειτα θα βυθιστείς ξανά στο κενό σου. Τουλάχιστον στην προκειμένη γνωρίζεις πως αυτό το μαρτύριο δεν το περνάς μόνο εσύ. Αυτό το μαρτύριο το ζει κάθε σπίτι, κάθε σκοτεινή γωνιά, κάθε ψυχή. Επομένως μη φοβάσαι, έχεις συμμάχους. Παίζεις στο θέατρο του παραλόγου και ξέρεις καλά να ερμηνεύεις το ρόλο σου. Δεν είσαι καν ηθοποιός όμως, το σενάριο ειναι άγραφο και παρ' όλ' αυτά έχει εντυπωθεί ΤΟΣΟ καλά στο μυαλό σου σαν την προπαίδεια που μαθαίναμε στο δημοτικό.. Να μια στιγμή που θα θυμάσαι λοιπόν! Τον αγώνα σου να μάθεις τους αριθμούς και τα πολλαπλάσια τους, να μάθεις απ'έξω την προπαίδεια για να καταπλήξεις τους γονείς σου, τους δασκάλους και τους συμμαθητές σου. Και το κατάφερες και αισθανόσουν ευτυχισμένος! Γιατί και έμαθες, αλλά και έκανες ανθρώπους δικούς σου να χαρούν με τη χαρά και την εξέλιξη σου. Και τα χρόνια πέρασαν.. Και θυμάσαι κάτι τέτοιες στιγμές, αληθινές, ίσως χαζές (ένα πολύ απλό παιδικό και καθημερινό παράδειγμα έφερα!), αλλά έντονες και μοναδικές και τώρα αναπολείς.. Που πήγαν λοιπόν οι στιγμές οι αυθεντικές; Που κρύφτηκαν; Τότε ονειρευόσουν πως θα γίνεις επιστήμονας γιατρός και θα σώσεις τον κόσμο, πως θα γίνεις μαθηματικός (άλλωστε ήξερες προπαίδεια!) και θα μεταφέρεις γνώσεις στα παιδιά, πως θα θα θα.. Και όλα αυτά τα όνειρα και όλα αυτά τα "θα" ήταν εσύ. Ήταν τα κομμάτια σου. Και στο πέρασμα του χρόνου, προσθέτονταν κι άλλα κι άλλα κι άλλα.. Και όλα αυτά σε ΠΛΑΘΟΥΝ.

   Και τώρα κατέληξες μια θλιμμένη μαριονέτα και τα μαζεύεις όλα αυτά. Μαζεύεις τα κομμάτια σου και το κάνεις γρήγορα, γιατί τρέχεις διαρκώς, γιατί δεν προλαβαίνεις. Βήμα ταχύ και βουρ για το έπαθλο, γρήγορα, γρήγορα, ιδρώνεις, ξεφυσάς, επιταχύνεις, δε σταματάς. Παλεύεις να το κατακτήσεις και να πραγματοποιήσεις όλες τις "ιδέες" και τα "πρέπει" που σου φύτεψαν στο μυαλό αυτοί οι αόρατοι και ταυτόχρονα υπαρκτοί σκηνοθέτες (που τους ξέρεις καλά) του θεάτρου της ζωής "για το καλό σου".. Και δε σου αφήνουν καν χρόνο να σκεφτείς πως έτσι χάνεις τους ανθρώπους, τις στιγμές, τα κομμάτια σου, τη ζωή σου. Σου έχουν πλασάρει τόσο καλά το παραμύθι, σε μπούκωσαν και εσύ το έφαγες αμάσητο. Σκέψου όμως πως δε χόρτασες.. Και πως ίσως αργότερα τρέχεις για όλα αυτά που άφησες πίσω, τα αληθινά. Εύχομαι τότε να μην ειναι πολύ αργά, αλήθεια.. Μη λυπάσαι τον εαυτό σου που τους  επέτρεψες να κινούν τα νήματα, να κινούν εσένα. Σκέψου πως ακόμα και οι κούκλες "σπάνε" και ο θάνατος γεννάει ζωή.. ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕ.