Εικοσάχρονες ρυτίδες

" -Και θέλω να γυρίσω νωρίς σπίτι, πρέπει να σηκωθώ αύριο στις 8, έχω μάθημα Πάντειο και μου είπε και ο Νίκος για καφέ και έχω να βάψω και νύχια..

-Πωω καταλαβαίνω.. ε δε θ’αργήσεις! Πάει γρήγορα το Α3, δεν κάνει πολλές στάσεις τέτοια ώρα. Όμως δε μου΄ πες που αγόρασες αυτό το τρελό φουτεράκι; Θέλω και εγώ να πάρω κανα δυο – τρία να ’χω..

-Δε θυμάμαι ρε συ.. Το’ χα στην ντουλάπα μαζί με κάτι άλλα που ειναι φαντάσου ακόμη με τα καρτελάκια πάνω τους..

-Αλήθεια; Καλά τα ψωνίζεις και δεν τα φοράς;

-Ε τα ξεχνάω μωρέ.. Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά θέματα να κάτσω ν’ασχοληθώ! Τι θα κάνω τελικά με το Νίκο; Έχω τρελαθεί.. Άσε που δε ξέρω και τι να βάλω.. "

   Και ευτυχώς κατέβηκα από το λεωφορείο και δεν άκουσα περαιτέρω.. Οι κοπέλες θα’ταν, δε θα’ταν 19 στα 20 το πολύ.. Και ποιό ήταν το αντικείμενο της συζητησής τους; Χμμ.. Φουτεράκια, νύχια, ψώνια και ένας Νίκος! Ε λοιπόν τις φαντάζομαι αυτές στο Πάντειο να πουλάνε μούρη αριστερών - κουλτουριάρικων κορασίδων (γιατί αυτό είναι a la mode πλέον) και παράλληλα κάθε Σάββατο βράδυ να είναι στο DC, διότι όλες τις προηγούμενες μέρες της εβδομάδας απλά καταπίεσαν τον εαυτό τους και πήγαν σε όλα τα εναλλακτικά στέκια με τους ιδεολόγους – αριστερούς συμφοιτητές τους (μεταξύ αυτών και ο Νίκος!)..

   Και θα περάσουν τα χρόνια ομορφιές μου, θα πιάσετε μια δουλίτσα ρουτίνας (μα τι λέω!), μάλλον στο γραφείο του μπαμπά σας θα καταλήξετε και δε θα σας χαλάσει και καθόλου, θα βρείτε έναν άντρα προφανώς του κύκλου σας, τον οποίο πιθανότατα θα τον “ανεχτείτε” μόνο και μόνο για να κάνετε το κομμάτι σας στις κοινωνικές, αριστοκρατικές σας εκδηλώσεις, θα παντρευτείτε, θα κάνετε παιδιά και όταν κάποια στιγμή τα παιδιά σας μεγαλώσουν και σας ρωτήσουν “μαμά, πως πέρασες εσύ τα εφηβικά και φοιτητικά σου χρόνια”, τότε θα αναλογιστείτε .. Και επειδή, δε μπορεί μέχρι τότε θα έχετε βάλει μυαλό, απλά θα προσπαθήσετε να κρύψετε τα δάκρυα σας, τα οποία θα φωνάζουν “ Εκείνα τα χρόνια.. δεν έκανα.. ΤΙΠΟΤΑ. Ψώνιζα, έβγαινα, σχολίαζα τους πάντες και τα πάντα και όλα αυτά για να κλέψω λίγο την παράσταση, να αποκτήσω λίγη λάμψη, όμως πάντα ήμουν και ένιωθα μόνη και τελικά δεν κατάφερα τίποτα με αυτού του είδους τα τριπάκια.”

   Και εδώ έρχομαι λοιπόν εγώ να ρωτήσω, πρέπει να περάσουν όλα αυτά τα χρόνια για να σκεφτείς και να κάνεις κάτι για όλα αυτά που ήδη ξέρεις ότι σου συμβαίνουν; Ξέρεις ότι κάθε φορά που σε κοιτάζω δε βλέπω στο πρόσωπο σου παρα μόνο ρυτίδες, οι οποίες ΔΕ δικαιολογούν την ηλικία σου; Η ανεμελιά σου, η τρέλα σου και η ζωντάνια σου που πήγαν; Συγνώμη κιόλας, αλλά αν έχει απομείνει κάτι πάνω σου από όλα αυτά, τότε οι ακριβές στρώσεις του μεικ-απ σου το καλύπτουν υπέροχα.. Το να είσαι απλά ο εαυτός σου, είναι το πιο όμορφο, το πιο αγνό και το πιο ενδιαφέρον προσόν που μπορεί να έχει κάποιος.. Δεν είναι δύσκολο, όμως λείπει. Είναι αυτονόητο. Όμως ακόμα και το αυτονόητο στην εποχή μας κόβει βόλτες μακριά μας γιατί πια δεν του αρέσουμε εμείς.  Όμως για σένα λυπάμαι.. Τον έχεις χάσει τον εαυτό σου και απέχεις πολύ από το δρόμο για να τον βρεις.. Ελπίζω σε σένα, είμαι δίπλα σου, όμως να ξέρεις πως όσοι και να είναι δίπλα σου, άνθρωποι που σε νοιάζονται και σ’ αγαπάνε, αν ΕΣΥ δεν παραδεχτείς αυτό που είσαι με τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σου, αν ΕΣΥ δε δουλέψεις το “εγώ” σου, τότε δε γίνεται δουλειά.. Και απλά θα συνεχίσεις να πνίγεις εσένα , τα συναισθήματα και τις επιλογές σου κάτω από το ακριβοπληρωμένο σου μεικ-απ.. Κάνε κάτι!