'Αλμπουμ σκιαγραφήσεων

   Μου άρεσαν ανέκαθεν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Σε γυρίζουν πίσω, σε άλλες εποχές, όπου οι άνθρωποι ήταν πιο απλοί, πιο αγνοί, πιο αληθινοί. Δεν έχω όμως από αυτές, άσχετα που αυτό το τρελό τεχνολογικό κατασκεύασμα μπορεί μέσω εφαρμογών του να μετατρέψει τις έγχρωμες φωτογραφίες σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους!  Παράπονο όμως δεν έχω, γιατί ίσως οι φωτογραφίες μου δεν είναι ασπρόμαυρες, είναι παρ’ όλ’ αυτά αληθινές..

   Δουλειά δεν είχα και ενώ το’ χα πάρει απόφαση πως θα κοιμηθώ νωρίς, πάλι κάτι κατάφερε να αλλάξει τα σχέδια μου.. Φωτογραφίες. Θαμμένες σ’ ένα κουτί ξύλινο, σκαλισμένο με στίχους από ποιήματα που μας μάθαιναν στο σχολείο “Αχ κύριε κύριε Μαλακάση, ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει..!” και “Ξέρεις καμιά φορά θαυμάζοντας, ξεχνάς ότι θαυμάζεις, σου φτάνει ο θαυμασμός σου”. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Είχα ξεχάσει εντελώς την ύπαρξη αυτού του κουτιού! Από τη μια δεν ήθελα να το ανοίξω, όχι. Γιατί ήξερα τις συνέπειες.. Θα αναπολούσα τις στιγμές, θα ήθελα να γυρίσω πίσω το χρόνο, να τα ζήσω ξανά όλα απ’ την αρχή και αλήθεια δε θ’ άλλαζα τίποτα. Μόνο να τα ξαναζήσω ήθελα. Από την άλλη βέβαια, δε θυμόμουν ακριβώς τι περιείχε το κουτί. Μόνο φωτογραφίες; Λίγο η περιέργεια, λίγο το γεγονός ότι σε κάθε περίπτωση προκαλώ τον εαυτό μου και ιδού..

   Σκονισμένα χαρτάκια με ιδιαίτερα περίπλοκες συζητήσεις που στέλναμε κρυφά χέρι-χέρι την ώρα του μαθήματος, η ατζέντα με το πρόγραμμα του σχολείου, σερπαντίνες από τις αποκριές της τελευταίας τάξης, ένας δίσκος με μια αφιέρωση κολλητής φίλης, η τράπουλα που είχαμε πάρει μαζί μας στην εφταήμερη στην Ιταλία, μια κασέτα με τη μελοποίηση της “Σονάτας” του Ρίτσου από τη Μελίνα Μερκούρη, αποσπάσματα από κομμένες εφημερίδες, άρθρα που τότε ήταν επίκαιρα και εσύ.. ο κόσμος μου, η ζωή μου. Ένα στιβάκι από φωτογραφίες. Οι άνθρωποι της ζωής μου.. Όλες οι εποχές του χρόνου, όλες οι διαθέσεις, όλα τα χρώματα, όλες οι νότες, όλες οι τάσεις, όλες οι εντάσεις, όλα εκεί.

   Φωτογραφίες ζωντανές, με πρόσωπα που μιλούσαν. Πρόσωπα αληθινά, δυναμικά, ερωτεύσιμα, αγνά. Τα δικά μου πρόσωπα. Οι άνθρωποι μου. Φωτογραφίες.. αποτύπωση στιγμών. Διατήρηση στιγμών; Όχι. Μόνο αναμνήσεις περασμένων εποχών.. Και αυτό που μου μένει, ένα από τα πολλά δηλαδή, είναι πως αυτές οι φωτογραφίες ήταν, είναι και θα είναι για πάντα και δε φοβάμαι να πω πια αυτή τη λέξη, γιατί τώρα πια ξέρω πως μόνο η οικογένεια είναι για πάντα.. Και αυτές οι σκονισμένες φωτογραφίες, αυτοί οι άνθρωποι εκεί, είναι οι στιγμές μου, το γεμάτο μου φεγγάρι, οι πιο μυστήρια όμορφες μελωδίες μου. Και μετά έρχονται οι σκέψεις.. Πως αλλάξαμε έτσι, που ήμασταν, που είμαστε, τι κάνουμε και λοιπά.. Κι όμως χαζεύοντας, κατάλαβα πως δεν αλλάξαμε και πολύ από τότε. Γιατί η επιφάνεια, ίσως ναι αλλάζει, όμως το βάθος και ο τρόπος που κοιτάζουνε τα μάτια όχι..

   Δε με νοιάζει λοιπόν που δεν είναι ασπρόμαυρες οι φωτογραφίες μου.. γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σε αυτές διατηρούν την αλήθεια τους, την αγνότητα τους, το ξεχωριστό της προσωπικότητας τους, τη μοναδικότητα τους. Και τότε το έκαναν και τώρα το κάνουν. “Αυτοί είναι οι άνθρωποι μου”, σκέφτομαι με υπερηφάνεια και βάζω το δίσκο να παίξει..  “Hey you! Don’t tell me there’s no hope at all, TOGETHER we stand, divided we fall”  ..