Ήλιος στις στάχτες

   Θ’ αλλάξουν τα πράγματα, θα δεις. Αυτή τη φορά, θα πατήσεις γερά στα πόδια σου και θα σηκωθείς. Το πρόσωπο σου θα υψωθεί και θα κοιτάξει τον ήλιο κατάματα. Δε θα τυφλωθείς. Οι αχτίδες θα διαπεράσουν τα μάτια σου, όμως αυτή τη φορά ξέρεις. Ξέρεις ότι δε μπορούν να σε κάψουν, γιατί έμαθες. Όταν κάποτε αυτός ο άνθρωπος ήταν ο ήλιος σου και σε κοιτούσε μέσα στα μάτια βομβαρδίζοντας σε με ψέματα, εσύ το ήξερες καταβάθος, όμως η αγάπη σου σε τύφλωνε και τα ψέματα του σε διαπερνούσαν σαν αχτίδες. Κανείς δε λέει πως δεν ήταν κάτι δυνατό.  Όμως κοίταξε τον εαυτό σου μια φορά. Κατάλαβες τώρα.. “Οι άνθρωποι μόνο να σε πληγώνουν ξέρουν, να σου λένε ψέματα και να υποκρίνονται” μου λες.. Δεν είναι έτσι όμως. Μη τους βάζεις όλους στο ίδιο καλούπι. Είναι λίγο θέμα τύχης, είναι λίγο θέμα timing, είναι λίγο θέμα βιωμάτων οι πράξεις του παρόντος, είναι πολλά. Μην κατηγορείς τους ανθρώπους. Ζούμε γι’ αυτά τα συναισθήματα που καταφέρνουν να μας προκαλούν. Οργή, θυμό, θλίψη, αγάπη, πάθος, έρωτα.. Συναισθήματα δυνατά. Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να σου τα δημιουργήσουν, ούτε οι πανάκριβες γόβες που μόλις ψώνισες (σ’ έχει πιάσει η καταναλωτική σου μανία λόγω χωρισμού!), ούτε η σούπερ ουάου σαββατιάτικη έξοδος που κατανάλωσες ΤΟ άφθονο αλκοόλ, χόρευες σαν τρελή και βρισκόσουν σε μια διαρκής έκσταση (η γνωστή σε όλους μας, μέθοδος ασπιρίνη!), ούτε τα σκληρά λόγια που συνηθίζεις να ξεστομίζεις το τελευταίο διάστημα εναντίον του. 

   Αυτά όλα είναι παροδικά. Όμως είσαι πληγωμένη και σε νιώθω. Έδωσες πολλά, αφέθηκες, δόθηκες, ΠΙΣΤΕΨΕΣ. Κι αυτό ήταν που πόνεσε πιο πολύ απ’ όλα. Ότι πίστεψες.. Πάνω που ξεκίνησες να βρίσκεις τον χαμένο εαυτό σου ξανά, ήρθε αυτός και σ’ έβγαλε απ’ το δρόμο σου. Όμως ήταν έρωτας και γι’ αυτό άξιζε, όποια κι αν ήταν η συνέχεια. Τον έζησες σε όλο του το μεγαλείο και τώρα όλα στάχτες και σβησμένα αποτσίγαρα στο γεμάτο σου τασάκι. Άνοιξε λίγο τα παντζούρια, ολόκληρο το βράδυ είσαι κλεισμένη εδώ, άνοιξε τα να μπει λίγο φως.. Δε θες. Ίσως χρειάζεσαι λίγο παραπάνω χρόνο, δεν είναι κι εύκολο. Φεύγω εγώ, ακούς; Κουνάς καταφατικά το κεφάλι, είσαι ράκος. Τελικά σε πήρε πολύ από κάτω.. Κατεβαίνω αργά τα σκαλιά του σπιτιού σου, ανοίγω την εξώπορτα και στέκομαι λίγο από κάτω. Περιμένω να ανοίξεις τα παντζούρια και όλο σου το δωμάτιο να πλημμυρίσει από φως. Γιατί όπως πίστεψες εσύ σ’ εκείνον, έτσι πιστεύω κι εγώ σε σένα. Και ξαφνικά ακούω ένα θόρυβο και βλέπω τα παντζούρια ν’ ανοίγουν και ναι, είσαι εσύ! Στέκεσαι σαν αρχαία Καρυάτιδα με τα λευκά σου και η όψη σου είναι κουρασμένη. Σε λούζει φως, με κοιτάζεις και ύστερα με κάποια δυσκολία μου χαμογελάς.. Είχες να χαμογελάσεις πολλές μέρες, γι’ αυτό. Φεύγω τώρα. Σηκώνεις το βλέμμα σου στον ουρανό και κοιτάς κατάματα τον ήλιο. Οι αχτίδες του σε διαπερνούν, μα δε φοβάσαι. Χαμογελάς ξανά και σκέφτεσαι “πάει, έκανε τον κύκλο του..” Καλή ζωή!..