Οι άνθρωποι των "τριακοσίων" .. ευρώ

   Όσο μεγαλώνω τόσο πιο φτηνός μου φαίνεται ο κόσμος. Ανταλλακτικά πράσινα, μοβ, μπλε χαρτιά με αριθμούς σα στάμπες πάνω τους περνάνε απο χέρι σε χέρι, αντικαθιστώντας τις ουσιαστικές χειραψίες και τα αληθινά χαμόγελα. Έχουν τη δυνατότητα να σε παγώσουν αν καθυστερήσουν να μπουν στο λογαριασμό σου, ενώ ταυτόχρονα μπορούν να σε οδηγήσουν κυριολεκτικά στην παράνοια αν τα έχεις σε αφθονία. «Εμείς ζήσαμε άλλες εποχές, ξοδεύαμε και δε μας ένοιαζε» ακούω απο μεγαλύτερους που συμπονούν τη γενιά τη δική μου, «εσείς είστε τα θύματα» ξεστομίζουν με λύπηση, ρίχνοντας άλλοι το βλέμμα κάτω και άλλοι κοιτώντας σε βαθιά και αποφασιστικά μέσα στα μάτια..

   Και το αισθάνομαι απο τη μια ότι είμαι θύμα και απο την άλλη όσο περισσότερο εκλαμβάνω αυτόν τον οίκτο, άλλο τόσο πιο πολύ θέλω να αποδείξω το αντίθετο όσο δύσκολο και αν είναι, γιατί ανέφικτο δεν το λες, τουλάχιστον εγώ δεν το λέω.. Δεν υπάρχει ο ορισμός του «ανέφικτου» στο λεξιλόγιό μου. Ας μη ψάξουμε για ακόμα μια φορά τους φταίχτες, αυτοί είναι μια χαρά και συνεχίζουν τις ζωούλες τους ανέμελα μόνο που τα βράδια για να κοιμηθούν χαπακώνονται με βαλεριάνες. Εγώ δε θέλω να κάνω «ζωούλα»,εγώ στη ΖΩΗ μου δε θα ψάχνω τους φταίχτες χάνοντας το  παιχνίδι της, εγώ θέλω να ζήσω και να αποδείξω σε όλους εσάς οτι δεν είμαι ένα ακόμα ΘΥΜΑ, γιατί εγώ το ξέρω οτι δεν είμαι..εσείς;

   Θέλετε λοιπόν να μου εξηγήσετε γιατί δεν κοιτάζουμε πια ο ένας τον άλλο στα μάτια, γιατί ακόμα και ο σύντομος διάλογος «Γειά, τι κάνεις, καλα ευχαριστώ εσύ» γίνεται στους πιο τυπικούς μας τόνους χωρίς καν να μας νοιάζει πως θα το εκλάβει ο άλλος, γιατί δε σφίγγουμε ειλικρινά τα χέρια μας όταν κάνουμε χειραψίες, γιατί οι αγκαλιές μας αντί να μας ζεσταίνουν, πλέον μας παγώνουν και δημιουργούν ερωτηματικά, γιατί τα σταυρωτά φιλιά έγιναν «πεταχτά πρέπει στο μάγουλο με υπολλείματα κραγιόν»; Μιλήστε μου, απαντήστε μου, πείτε μου γιατί θα σκάσω και αρχίζω και βγαίνω απο τα ρούχα μου..

   Άγχος λέει είναι η απάντηση. Καθημερινότητα, άγχος και ρουτίνα. Καθημερινότητα τρεξίματος γιατί «λεφτά δεν υπάρχουν», άγχος για το πως και αν θα βγουν τα λεφτά που δεν υπάρχουν και ρουτίνα γιατί τα δύο παραπάνω προσαρμόστηκαν πλέον στη ζωή μας και κατσικώθηκαν επι μονίμου βάσεως. Όλα για τα λεφτά λοιπόν, αυτό μου απαντάτε.. «Όχι, όχι δεν είναι για τα λεφτά, είναι για το πως θα ζήσουμε χωρίς τα λεφτά». Μάλιστα, τώρα μιλάτε σοφά.. Δε μπορείτε να συνυπάρξετε δηλαδή με τους ανθρώπους, να τους μιλάτε και κυρίως να τους ακούτε, να συνεννοείστε μαζί τους, να μοιράζεστε στιγμές, λόγια, συναισθήματα, φόβους και σκέψεις γιατί «είναι πως θα ζήσουμε χωρίς τα λεφτά».. Δεν επικοινωνείτε, δε «συνδέεστε», δε δένεστε γιατί «πως θα ζήσουμε χωρίς τα λεφτά».. Χάσατε την ανθρώπινη ιδιότητα, λυπάμαι. Και ναι, ζείτε χωρίς πολλά, αλλά ταυτόχρονα με τέτοιες μικρονοοτροπίες δε ζείτε και καθόλου στην τελική..

   Χαίρομαι τους ανθρώπους που ενώ γνωρίζω τι δράμα περνούν τους βλέπω διαρκώς με ένα φωτεινό χαμόγελο στα χείλη. Την επόμενη μέρα μπορεί ο νοικιάρης τους να τους διώξει και να μην έχουν που να μείνουν, αλλά έχουν καρδιά και είναι πάνω απο όλα άνθρωποι με «Α» κεφαλαίο και θα τη βρουν την άκρη τους. «Κανένας δε χάνεται παιδί μου» μου είχε πει η μητέρα μιας φίλης και είχε τόσο δίκιο. Απορώ με εμάς πραγματικά.. αντί σε τέτοιες στιγμές να ερχόμαστε κοντά, τόσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε.. Αντί κάτι τέτοιες στιγμές φίλοι μου να είμαστε πάνω απο όλα Άνθρωποι, ενωμένοι και μαζί, ακόμα και τώρα βγάζουμε το κομπιουτεράκι μας και αρχίζουμε τους υπολογισμούς..