Μπλέξαμε τις αλήθειες μας.

   Αλήθειες. Μπορεί να σε κάνουν πραγματικά ευτυχισμένο όπως στο άκουσμα ενός "σ' αγαπώ", μπορεί να σε κάνουν να ελπίζεις στο "αιώνιο" και στο "ακατανίκητο", μπορεί να σε τρομάξουν, να σε φοβίσουν τόσο και να σε αναγκάσουν να κλειστείς στο καβούκι σου, μπορεί να σου ανοίξουν τα φτερά και να αποκτήσεις μια αέναη δύναμη ώστε να κατακτήσεις όλα όσα πραγματικά ζητάς, μπορεί να σε ταπεινώσουν τόσο ώστε να νιώσεις ακόμα και μίσος για κάποιον, μπορεί να σε πληγώσουν βαθιά όμως και να θέλεις να βάλεις σε όλα ένα τέλος.

   Σε κάθε περίπτωση συνιστώ ψυχραιμία, ακόμα και στην πρώτη, αυτή της "ευτυχίας", αν σκεφτούμε πως σχεδόν οι περισσότερες καταστάσεις από αυτές που ζούμε είναι κυριολεκτικά εφήμερες, παροδικές, όσο και να μη θέλουμε να το πιστέψουμε. Πρέπει να το αποδεχτούμε, αν μας εκτιμάμε έστω και λίγο, για το καλό μας.. Ακόμα και η ευτυχία, συναισθηματική κατάσταση είναι. Κανένας δε μπορεί να σε διαβεβαιώσει πως κρατάει για πάντα, ούτε όμως πως έχει και απαραίτητα ημερομηνία λήξης. Αυτό είναι στο δικό μας χέρι και μιας και μιλάμε για τη συγκεκριμένη συναισθηματική κατάσταση, όχι μόνο στο δικό μας άλλα και "τρίτων" ειδικά επιλεγμένων ανθρώπων, "δικών" μας ανθρώπων. Άλλωστε τι νόημα έχει η ευτυχία αν δε μπορείς να τη μοιραστείς; Όχι, αυτό δεν είναι ευτυχία..

   Από την άλλη πλευρά, έχουμε τις αλήθειες αυτές που εμφανίζονται με μια μάσκα ακέραιη, είναι αλήθειες απόλυτες, ξεκάθαρες χωρίς ψήγμα παραποίησης. Είναι αυτές που προκαλούν φόβο στον άλλον και συνήθως προέρχονται από ανθρώπους που πιστέψτε με έχουν θέμα μεγάλο με τη συνείδησή τους. Θέλουν απλά να νιώσουν ότι δεν κρύβουν, είναι κατά έναν τρόπο ψυχαναγκαστικοί και δεν τους αρέσουν οι εντάσεις. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι είναι αυτοί που καμιά φορά τρέμουν την αλήθεια! Από αλήθειες ακέραιες λοιπόν πληγωνόμαστε, πονάμε, βασανιζόμαστε σκεπτόμενοι την "πεζότητα" τους και αναλογιζόμαστε "αν είναι έτσι η αλήθεια του Χ τόσο απόλυτη και πεζή τότε και αυτός έτσι είναι. ΑΠΟΛΥΤΟΣ και ΠΕΖΟΣ". ΚΙ εδώ έρχομαι να σας πω το εξής: Μην τα ισοπεδώνετε όλα και ποτέ μη βγάζετε έτσι βεβιασμένα συμπεράσματα. Ο άλλος δε ξέρετε ποτέ τι ζόρια τραβάει..

   Υπάρχουν και αλήθειες μη ξεχνάμε που μας ανοίγουν τα φτερά, μας δίνουν δύναμη και ελπίδα να κάνουμε πράγματα, να επιδιώξουμε, να διεκδικήσουμε, να ρισκάρουμε. Αυτές οι αλήθειες προσωπικά θεωρώ πως πηγάζουν ΜΟΝΟ από μέσα μας. Είναι η πίστη στον εαυτό μας, είναι πως μεγαλώνουμε, μας μαθαίνουμε όλο και περισσότερο, ωριμάζουμε μέσα από τα λάθη και τις εμπειρίες μας και εξελισσόμαστε, εξερευνούμε κι άλλες πτυχές μας κάνοντας τα "ποτέ" μας, "πάντα" μας και όλα αυτά συντελούν σε εμάς και στη μοναδικότητα μας. Είναι μια αλήθεια, σωστά; Αυτή λοιπόν είναι η δική μας, προσωπική αλήθεια.

   Σε κάθε περίπτωση (ας μην κρυβόμαστε), ένα είναι το μόνο σίγουρο. Η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι ορισμένες φορές, σε βάθος χρόνου εκτιμάται και μάλιστα απεριόριστα. Κι αν κάποιος, κάποτε με την αλήθεια του σε πλήγωσε πολύ και τον έβαλες στη μαύρη λίστα σου, μάλλον ανέκαθεν είχε ειλικρινά αισθήματα για σένα. Για σκέψου το λίγο.. Τι πρέπει να "φοβάσαι" τελικά περισσότερο; Την αλήθεια, ή την υποκρισία και τους οπαδούς της; 

Ούτε ειλικρινής

ούτε ανθρωπιστής

σαν ξοφλημένος αγωνιστής

που φοβάται το παιχνίδι

και το παίζει δικαστής