ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ!

      Σάββατο πρωί. Νομίζω ήταν πάνω κάτω δέκα η ώρα. Είχα να πάω σε μια δουλειά και με τη ψυχή στο στόμα έχοντας πάντα και το φόβο της πιθανής καθυστέρησης μου, τα βήματά μου ήταν τόσο γρήγορα, σα σταγόνες ψιλής βροχής, λίγο πριν ξεσπάσει η μπόρα. Λίγο πριν προλάβω να φτάσω καλά-καλά στη στάση διακρίνω το λεωφορείο να έρχεται με μια έκφυλη, ιλιγγιώδη ταχύτητα σα μανιακό. Τρέχω μήπως και το προλάβω αλλά που τέτοια τύχη! Αυτομάτως μου έρχεται στο μυαλό η κλασική σκέψη «Η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται!». Και δεν είχα κάποιον να μοιραστώ τη σκέψη μου.. δυστυχώς για μένα ήμουν μόνη. Βάζω τα ακουστικά μου να ακούσω λιγάκι μουσική. Πίστευα πως με αυτόν τον τρόπο θα περνούσε πιο γρήγορα η ώρα. Έτσι ΠΙΣΤΕΥΑ όμως. Μετά από είκοσι λεπτά και αφού το λεωφορείο δεν μου είχε κάνει την τιμή να έρθει, πήρα την απόφαση να πάρω ταξί. Περπάτησα λιγάκι και ύστερα ανέβηκα επί της Βουλιαγμένης. Η αλήθεια είναι πως το περπάτημα με βοήθησε κάπως να ξυπνήσω. Που να ήξερα πως σε ελάχιστη ώρα θα ξυπνούσα για τα καλά. Και η αφορμή; Ο “ύπνος” των άλλων.

      Ευτυχώς, ταξί δε δυσκολεύτηκα καθόλου να βρω. Στη Βουλιαγμένης τα ταξί έρχονται απανωτά, το ένα μετά το άλλο. Θυμίζουν κάτι από υποσχέσεις πολιτικών την προεκλογική περίοδο! Κίτρινος, ξύλινος λόγος και γρήγορος ώστε να μην έχεις τι να πρωτοθυμηθείς από αυτόν. Βέβαια υπάρχει και μια διαφορά. Με το ταξί καταλήγεις πάντα κάπου, συγκεκριμένα στον προορισμό σου. Ενώ τα ατσαλάκωτα, μεταξένια λόγια των πολιτικών δεν οδηγούν πουθενά, πόσο μάλλον οι πράξεις τους, οι οποίες βέβαια τις περισσότερες φορές είναι ανύπαρκτες! Έτσι και εγώ έφτασα στον προορισμό μου. Κέντρο γλυφάδας. Ο κανονικός προορισμός μου ήταν η Βούλα, αλλά άξιζε να δώσω άλλα τόσα λεφτά για να φτάσω εκεί; Και αφού κυριολεκτικά σπάραξε το εσωτερικό μου είναι για τα 3,80 ευρώ που μου έφυγαν στο ταξί –έχουν φτάσει στο Θεό πια αυτές οι τιμές!- κατευθύνθηκα προς τη στάση του τραμ, Πλατεία Εσπερίδων.  Σε ’16 λεπτά το τραμ θα ήταν εκεί και εγώ σε δύο στάσεις θα ήμουν στον κανονικό μου προορισμό.

      Έτσι, σκέφτηκα πώς θα μπορούσα να αξιοποιήσω δημιουργικά αυτό το τέταρτο της προσωρινής μου διαμονής στη στάση του τραμ. Προχώρησα λίγο μέχρι τα stands που έχουν τις εφημερίδες, όμως δυστυχώς, ή μάλλον όλες είχαν εξαντληθεί, ή απλά δεν είχαν κυκλοφορήσει. Ύστερα, πήγα να κάτσω. Έβγαλα βιαστικά ένα τσιγάρο από την τσάντα. Το άναψα. Δεν το συνηθίζω σε δημόσιους χώρους να το κάνω αυτό, έτσι απροκάλυπτα. Όχι ότι το κατακρίνω, σε καμία περίπτωση. Απλά, θέλω να το αποφεύγω. Δεν μου αρέσει αισθητικά. Για κάποιο λόγο όμως, οδήγησα τον εαυτό μου να το κάνει.. Ίσως  γιατί εκείνη τη στιγμή το έβλεπα σαν τη μοναδική μου παρέα. Σε 12’ λεπτά. Περιμένω καπνίζοντας και χαζεύοντας από εδώ και από κει..

      Όμορφος ο κόσμος της Γλυφάδας σκέφτομαι. Όμορφος και ανέμελος. Απαλλαγμένος από κάθε είδους προβλήματα. Φαίνονται όλοι τόσο ήρεμοι, ευδιάθετοι και ξέγνοιαστοι, φαντάζουν όλοι, ένας προς ένας σα λαμπεροί πρωταγωνιστές χολιγουντιανής υπερπαραγωγής.. Είναι καλοντυμένοι. Λεπτά υφάσματα, χρυσές κλωστές, αέρινες ενδυμασίες.. Απαλά χέρια κρατούν σφιχτά χάρτινες σακούλες με έντονες επιγραφές γνωστών εταιριών ρούχων και παπουτσιών. Γυναικείες υπάρξεις βαδίζουν σε παρέες, αποπνέοντας έναν δυναμικό αέρα αυτοπεποίθησης κ ενός ταυτόχρονου λεπτεπίλεπτου  σνομπισμού.. Τα βλέμματα δε που ανταλλάσσονται από γυναίκα σε γυναίκα ανάμεσα σε διαφορετικές παρέες, θανατηφόρα. Οι άντρες από την άλλη, δείχνουν τόσο άνετοι και σίγουροι για τον εαυτό τους μέσα στα ακριβά, υπερπολυτελή τους αμάξια. Κατεβάζουν το παράθυρο τους σιγά και ύστερα βγάζουν έξω το χέρι τους με ένα επιβλητικό ύφος –ίσως αυτή η χειρονομία δηλώνει μια μορφή της δήθεν εξουσίας, την οποία κατέχει η αφρόκρεμα των νοτίων προαστίων! –.Τα παιδιά είναι καλοντυμένα. Έχουν ένα street style, γαρνιρισμένο με στάμπες που αναδεικνύουν έντονα τις μάρκες των ρούχων που φοράνε. Απολαμβάνουν τους «πολυεθνικούς» τους καφέδες, (STARBUCKS) και βολτάρουν δεξιά και αριστερά.. Και γελάνε. Γελάνε πολύ. Είναι Σάββατο. Δεν έχουν σχολείο. Και το χαίρονται. Με τον τρόπο τους.

      Τόση ώρα έχω μείνει άναυδη.. Κοιτάω, κοιτάω, κοιτάω και νιώθω πως έχω χαζέψει.. Ξαφνικά ακούω τη βοή του τραμ. Σταματάει μπροστά μου και μου κόβει τη θέα. Τελικά γιατί άραγε παρατηρώ τους ανθρώπους της Γλυφάδας τόση ώρα με τόσο ζήλο ; Μήπως προσπαθώ να χαθώ κι εγώ μέσα στη “μαγεία” τους και να κλέψω λίγο από τη μαγική τους χρυσόσκονη ; Μάλλον όχι.. Απλά, να.. Νιώθω ξαφνικά πως προς στιγμήν έζησα σε έναν άλλον κόσμο.. Έναν κόσμο δίχως προβλήματα κ έγνοιες. Έναν κόσμο με ξανθές ανταύγειες και φούξια κραγιόν, που παίζει ανέμελα τα μαλλιά του κάνοντας τσιχλόφουσκες.. Έναν κόσμο κυριολεκτικά στην τρίχα. Υπερβολικά, λαμπερά παγωμένο. Έναν κόσμο “ετοιματζίδικο” , σαν όλα αυτά που συνηθίσαμε τόσα χρόνια πια να τρώμε, να βλέπουμε, να ακούμε. Έναν κόσμο στημένο. Όλες αυτές οι σκέψεις σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μπαίνω στο τραμ. Κάθομαι σε μια θέση πλάι στο παράθυρο και παρ’ όλα αυτά, δεν κοιτάζω απ’ έξω. Όσο κράτησε, κράτησε. Back to reality τώρα. Πάω στη δουλειά μου και σας αφήνω να συνεχίσετε αμέριμνοι τις ζωούλες σας. Σας ευχαριστώ γιατί για λίγο αφέθηκα στα πλαστικά όνειρά σας και ξύπνησα για τα καλά τώρα! Όταν ξαναβρεθώ σε καμία στάση του τραμ στην περιοχή σας, τα ξαναλέμε!